A Small Nest

Paternoster Bay, South Africa - 13 februari 2012

2012-02-14T07:02:00.001+01:00

Groot feest aan boord A Small Nest. Onze dochter, Sepke, is jarig. Vandaag 14 jaar.

Haar verjaardagswensen waren: niks doen, niet varen, aan boord blijven, billtong eten, death by chocolate maken, Merlin kijken, cadeautjes opendoen en haar lievelingseten geserveerd krijgen.

Van ‘s morgens tot ‘s avonds wordt er gesnoept. We eten pannenkoeken voor ontbijt, kippensoep met melbatoastjes voor middagmaal, dan met Go Beyond en Blauwe Pinquin vieren we rond een ‘Death by Chocolate’ dessert en ‘s avond eten we Sepke’s lievelingsgerecht kalkoen met druifjes.

Ze dankt iedereen voor de vele mailtjes en berichtjes.

Vandaag, op Valentijn, vertrekken we naar Luderitz, Namibië. Drie dagen varen. So long!

Mykonos, Saldanha Bay, South Africa – 8 tot 12 februari 2012

2012-02-12T15:35:00.001+01:00

Dertig mijl dichter bij huis van Dassen Island ligt Saldanha Bay. Wellicht de grootste lagune van Zuid Afrika. Militair is het altijd een strategisch punt geweest en hier trainen ze bijvoorbeeld hun elitetroepen. Verder is Saldanha Bay ook een belangrijke exporthaven. In Saldanha komt immers de ‘iron ore’ toe, een spoorweg die van de ijzermijnen bij de Namibische grens komt en die gigantisch lange treinen vol ijzer tot in de haven brengt, waarna dat ijzer verscheept wordt.

Wij varen naar het sympathieke jachthaventje Mykonos. Het dorp is een replica van het Griekse Mykonos, en het doet vreemd genoeg minder fake aan dan je zou vermoeden. Zo hebben we meteen ook ons stukje Middellandse Zee gedaan op onze wereldreis, voilà.

Omdat we uitgeklaard zijn uit Zuid Afrika mogen we maximum 72 uur blijven, vooraleer we opnieuw moeten inklaren bij douane en immigratie (in Kaapstad!). Ons plan om maar 48 uur te blijven, houdt niet lang stand. Ten zuiden van ons woedt een hevige storm en die zwiept de golven nogal op. Voor zaterdag werden golven van 7 meter voorspeld, en dat is niet bepaald een deining die je zo vrijwillig verkiest.

Uiteindelijk zijn we vier dagen in Mykonos gebleven. We hebben ons heel koest gehouden, als brave illegalen. We hadden geen zin om nog eens die hele primitieve papierwinkel te doorwroeten.

Het topvertier voor de kinderen was het minigolfparcours waar je voor 10 rand (1 euro) uren op kon gaan spelen. Het truukje om Haïke ‘s morgens lief te vragen om in het water te springen om de onderkant van de boot schoon te maken, werkt niet meer. Ik ben ditmaal zelf in het ijskoude water moeten duiken. Wel met het droogpak van Mads aan en met onze duikfles op de rug. Na een half uur in dat water hier ben je een ijsblokje.

Gisteren hebben we nog eens afscheid genomen van Ilse, Jeroen en de kindjes. Ze zijn nog eens afgekomen. We hebben opnieuw een heerlijke dag doorgemaakt samen, lekker eten, heerlijke wijnen, prachtige wandeling, de kinderen gingen zwemmen in zee, …. We gaan ze missen, die vier.

Volgende stop: Paternoster Bay.

Dassen Island – the great lobstercatch…

2012-02-08T11:00:00.001+01:00

Het uitklaren uit Kaapstad en uit Zuid Afrika verliep zoals we verwacht hadden: een voormiddag gedoe met administratie. Eerst inklaren in de Royal Cape Yacht Club waar we bang werden gemaakt omdat we een en ander niet volgens het boekje hadden gedaan en we langer dan 1 maand in dezelfde haven hadden gelegen, ons niet hadden gemeld bij immigratie bij aankomst in Simon’s Town, ... Er hingen ons een paar boetes boven het hoofd. Met een klein hartje met ons zevenen een taxi in (Mads en Elin van Go Beyond hadden hetzelfde voor). Wij naar Port Control die ons doorverwezen naar een ander gebouw, waar we opnieuw doorverwezen werden naar dat eerste gebouw maar op een ander verdiep. Daar nog eens drie keer doorverwezen, en een half uur laten een papiertje met een stempel op gekregen. Geen boete. Dan naar immigratie bij een tang van een mens die ons bijna achter de tralies wilde zetten omdat we ons niet onmiddellijk waren komen inklaren bij aankomst die vorige avond. Maar over onze andere vermeende vergrijpen werd niets gezegd, geen boete. Bij Customs liep alles redelijk vlot. Geen boetes. Om ons afscheid te vieren zijn we nog eens in het Belgisch restaurant Den Anker mosselen friet met een Duvel gaan eten. Heerlijk.

We zijn Kaapstad ‘s anderendaags ‘s morgens in de mist uitgevaren. De oceaan krioelt hier van leven. Walvissen, vlak bij de boot, honderden zeehonden, pinguïns, vogels, … Het kan niet op. Het weer was bovendien perfect om een nacht te gaan ankeren bij Dassen Island, 30 mijl verder noordelijk. Dassen Island is een natuurreservaat, met de grootste kolonie Kaapse pinguïns van Afrika. Je mag er niet aan land en het eiland wordt bewaakt door 1 ranger/vuurtorenwachter. Zuid-Afrikaanse cruisers hadden onze kop zot gekregen met verhalen over die ankerplaats: “laat ‘s nachts een kreeftennet zakken en je vangt hopen kreeften”, “wel 100 ga je er vangen op één nacht”, “je gaat een week kreeft eten, man”, “de vissersboten mogen daar geen kreeften vangen, dus het krioelt er”, “wel opletten en alleen ‘s nachts want het mag eigenlijk niet”…

Wij dus, samen met de vrienden van Go Beyond, naar Dassen Island. Als we de ankerbaai binnen voeren, konden we onze ogen niet geloven. Het krioelde er van… de vissersboten. Vissersboten die op kreeften vissen. Haha. 16 welgeteld.

Toch samen gewacht tot het donker werd, het kreeftennetje met vissenkoppen laten zakken tot op de bodem, een uur wachten…. Niks… Nog een uur wachten… Niks… Mads bracht Elin alvast terug naar Go Beyond want het werd laat. De mannen gingen volharden tijdens de nacht. Een uur later: nog niks… Vier Jagermeisters later (ah, ja, want het was ijskoud)… Nog niks. Mads ook naar huis. Een uur later: weer niks. “Gatver. Nog één keer”, dacht ik, “nu moet het lukken”, omdat ik zowat alle vissenkoppen en etensresten overboord had gegooid om zo met absolute zekerheid een krioelende bende kreeften onder onze boot te lokken. Nog één keer dus. Een uur wachten… En dan ontdekken dat het touw van de kreeftenval hopeloos verstrikt is geraakt in het roer en de propeller. Man, man, man. Geen millimeter ging dat touw omhoog. Ik werd bijna gek.

Even schoot het door m’n hoofd om Haïke te gaan wakker maken om toe te zien of mij niets zou gebeuren terwijl ik zou duiken om het touw los te maken. Maar de kou en het besef dat ik met die paar kilo visafval en etensresten wellicht elke witte reuzenhaai in een straal van 20 mijl had aangetrokken, deden me afwijken van dat plan. Ik ben dan maar, half bevroren, gaan slapen, met een nieuw, listig plan.

Toen Haïke ‘s morgens wakker werd heb ik haar heel lief gevraagd of ze haar wetsuit wou aantrekken om dat touw van de lobsterpot los te maken. Ze zweeg lang en keek me strak aan tot ze plots zei: “ok”. Zelf was ik volledig mentaal voorbereid om in dat water te springen, maar nu ze ‘ja’ zei, ging ik haar nu ook niet tegengehouden. Ha, ja.

Als een heldin sprong ze in dat ijskoude water (er zwom een zeehond rond de boot, dus dachten we dat er wel geen haaien zouden zitten) en dook ze een paar keer na elkaar om het touw los te krijgen. Het lukte.

Ik was diep gelukkig en terzelfdertijd diep ontgoocheld. Niet in mezelf, nee, nee, maar omdat er opnieuw geen enkele kreeft in de val zat…

Een beetje later schreef Haïke op haar facebookpagina:

What do you do when your husband asks you, when you wake up, to help him with the line of the lobsterpot that got stuck under the boat? You put on your wetsuit, jump into the freezing water of the south atlantic, you check if you see the great white, you look at the seals swimming around the boat, you take a deep breath, dive under the boat and realise that you have to dive ten times more because the line is really badly stuck. After that, while your body is shaking badly from the cold, you take out the lobsterpot to find NO lobsters in it! That is real love !

Kaap de Goede Hoop gerond !

2012-02-05T21:44:00.001+01:00

Er zijn van die dagen die bijna perfect zijn. Vanochtend vroeg opgestaan in een windstil ‘Hurricane Alley’, rustig afgevaren en drie uur tegen wind naar de kaap gevaren. Het was redelijk heftig bij het ronden van de kaap en het feit dat we onze zeebenen reeds lang gewisseld hadden met landbenen, maakte dat iedereen wel wat moest wennen aan het gehots en geklots.

Maar wat een mijlpaal. Indrukwekkend ook, die kaap. We zijn er dicht bij gevaren, tussen de rotsen langs links en rechts, over een zeebodem die met wrakken bezaaid ligt. Het had iets magisch, sterks, onbeschrijfelijk… We hebben Kaap de Goede Hoop gerond!

En onderweg werden we zwaar getrakteerd door moeder natuur. Alles heeft ze boven gehaald voor ons: prachtig weer (allemaal een beetje verbrand), veel en weinig wind, zware en platte zee, schitterende kustlijn en zowat alle dieren die we konden zien, hebben we vandaag tijdens die ene magische trip gezien: pinguïns, zeeleeuwen, dolfijnen, haaien en een magistrale groep walvissen die een brulgeluid maakten dat we van ons leven niet zullen vergeten. Alles vlak naast de boot. Zelfs na twee en en half jaar op zee staan we met z’n vijf te roepen op het dek: waaw, ooooh, super, kijk daaaaaar, woooow !!!!!

En dan langs de kust van Kaapstad varen, heel dicht zodat we de hitte van het binnenland konden voelen. Het was alsof we naast een kampvuur stonden, zo heet stond het binnenland van Zuid Afrika, terwijl wij door een stijve bries afgekoeld werden. Ja, pure…

Vervolgens de haven van Kaapstad binnenvaren, onze weg vinden langs de vele dokken naar de Royal Cape Yacht Club waar Ilse, Jeroen, Julie en Charlotte ons stonden op te wachten. We hebben een heerlijke avond samen doorgebracht met meeneemchinees en wonderlijke wijnen.

Er zijn van die dagen die bijna perfect zijn. Dan moet je je mailbox beter niet openen en genieten van die topdag. En dat gaan we nu nog heel even doen, seh.

Druk in Simon’s Town

2012-02-04T16:28:00.001+01:00

Het is weer druk aan boord. De boot heeft opnieuw een grondige poetsbeurt gekregen, het onderwaterschip is glad gemaakt, de motor heeft een uitgebreid onderhoud gekregen, alles zit netjes weg en is zeevast gemaakt. We zijn klaar om terug te gaan zeilen.

Er waren ook een hoop kleine klusjes te doen en dat maakt het druk want alles moet gebeuren op korte dagjes, omdat dagelijks om 17u30 het ‘happy hour’ begint in de bar van de False Bay Yacht Club. Het moment om te gaan vergaderen met bevriende zeilers, plannen te ontplooien en straffe verhalen op te halen achter een halve liter Windhoekbier (voor maar 90 eurocent). Nadien is er ook geen tijd meer om verder te werken, want dan gaat de barbecue aan en zet iedereen het op een geweldig braaien.

De kinderen zitten weer helemaal in hun ‘boot- en studieroutine’: in de voormiddag wordt schoolwerk gemaakt in de namiddag houden ze zich bezig met zwemmen, knutselen, gezelschapspelen en het maken van allerlei filmpjes.

Het is hier op dit moment 45 graden warmer dan thuis, zagen we net…

Zondag gooien we de uitgerafelde en extreem geteste trossen hier los en varen we rond Kaap de Goede Hoop naar Kaapstad. De echte kaap, Cape Agulhas, die de Indische Oceaan van de Atlantische Oceaan scheidt, hebben we al gerond, maar de bekendste en meest symbolische kaap, Cape Good Hope, gaan we nu ronden. Zo is er altijd iets om te vieren.

Onze plannen zijn om na Kaapstad via verschillende tussenstops naar Walvisbaai in Namibië te varen. Van Walvisbaai maken we een langere Atlantische oversteek naar het eiland Sint Helena, daarna varen we via Ascencion naar de Kaap Verdische Eilanden waar we rond de paasvakantie willen zijn. Na de Kaap Verdische eilanden varen we naar de Azoren, daarna is het via Ierland en Schotland en misschien nog via Noorwegen, Denemarken en Nederland terug naar huis waar we op zaterdag 28 juli . Het doet pijn terwijl ik het neertik. En nu: op naar het laatste “happy hour” in Simon’s Town!

De Kaap, Zuid Afrika

2012-01-25T16:36:00.001+01:00

Ja zeg, waar waren we weer gebleven? Een maand geleden zijn we dus, bij het ronden van de Kaap Agulhas, van de Indische Oceaan opnieuw in de Atlantische Oceaan gevaren. Een kort nachtje later hebben we de boot met driedubbele meertouwen vastgelegd in de jachthaven van Simonstown, een plaatsje dat de bijnaam ‘Hurricane Alley’ draagt door het acceleratie-effect dat de wind over de bergen krijgt. We lieten ons geliefde Nest in dat tochtgat achter en gedurende een maand lang hebben we het zee-leven omgewisseld voor een Afrikaans landleven. De windmeter liet ik aan en die registreerde 51 knopen bij onze afwezigheid…

Familie
Een maand lang zijn we opnieuw omgeven geweest door familie. Na ruim twee en een half jaar ‘op ons eentje’, losgeslagen van thuis, op de oceanen, was dat een fantastische en intense ervaring. Het heeft ons ook doen inzien op welke manier deze reis ons veranderd heeft, terwijl we grappig genoeg ook konden vaststellen dat onze familie graag wist te zeggen dat we ‘niets veranderd’ zijn… Het is een goed moment geweest om ons mentaal een beetje voor te bereiden op onze terugkeer naar huis. We beseffen heel goed wat een fantastisch avontuur we tot nu toe achter de rug hebben en gaan er het volgende half jaar tijdens de laatste rechte lijn naar huis, nog even intens van genieten!
Geweldig was het weerzien met mijn broer Anton, zijn vrouw Michele en hun grappig zoontje Finn (Haikes metekindje dat we nu pas voor het eerst gezien hebben!). Die zijn ook niets veranderd, tenzij dat ze vader en moeder geworden zijn, al twee jaar een kind grootbrengen, een huis verbouwd hebben en verhuisd zijn. Alles behalve zijzelf zijn dus veranderd, eigenlijk. Heel speciaal is het om de tijd die we nu al onderweg zijn, samengevat te zien in dat manneke.
Heerlijk was het ook om samen met alle (groot)ouders rond te trekken langs de Zuid-Afrikaanse kust. Een geweldig gezellige bende op schok. De kinderen genoten ervan om nog eens samen te zijn met hun grootouders en de kostbare tijd die ze samen gemist hadden, weer op te halen.
Buitengewoon was de gastvrijheid die we van Ilse (Haïkes zus), haar man Jeroen en hun dochtertjes Julie en Charlotte, mochten ontvangen. Ze hebben hier hun eigen paradijsje opgebouwd in Wellington en het was heerlijk bijkletsen aan de rand van het zwembad of rond de ‘braai’, met een glas exclusieve Zuid-Afrikaanse wijn in de hand. Wat een leven en wat gaan we hen missen als we Afrika achter ons zullen laten en terug in België zullen zijn.
Vrolijke vrienden
Machtig was het bezoek van de twee Belgische gezinnen waar we goed mee bevriend zijn: de Ravelinghientjes en de Caspers. Het ijs was binnen de minuut gebroken en het leek alsof we elkaar vorige week nog maar voor het laatst gezien hadden, zowel voor de volwassenen als de kinderen. Ze hebben ons overladen met cadeautjes die andere vrienden hadden meegegeven, wat het ‘bijna thuis gevoel’ bijzonder concreet maakte. Het zal daar rap zijn, de Belgische zomer met de Belgische vrienden !
En ondertussen malen we er duizenden kilometers in huurauto’s door, doorheen het verbluffende landschap van Zuid Afrika. Honderden wijnen passeren de smaakpapillen in de zoektocht naar de ultieme Sauvignon Blanc of Shiraz. Onze kleren stinken constant naar ‘braai’ en kampvuren en we vervetten met de dag door de vele restaurantbezoeken, kaasschotels en de Belgische snoep en chocolade die we met hopen gekregen hebben. Om de twee nachten slapen we wel in een ander bed op een weer andere adembenemende plaats.
Het is nu bijna welletjes geweest. Een sober bootleven zal opnieuw een aangename afwisseling zijn. Onze batterijen zijn volledig opgeladen voor de laatste rode streep op de wereldkaart.
Volgend weekend ronden we ons lange bezoek aan de Zuid-Afrikaanse Kaap af met het Cedergebergte.

Best wishes!

2011-12-31T14:45:00.001+01:00

Simon’s Town, South Africa – Happy Xmas & NY !

2011-12-18T21:45:00.001+01:00

Als dieven in de nacht zijn we stilletjes de jachthaven van False Bay binnen gevaren. De laatste mijlen werden we omringd door een groep dolfijnen die onze boot gebruikten om te vissen. Ze joegen een school vissen richting onze boot en dan kwam de groep dolfijnen zich te goed doen aan een opeengepakte groep vissen tegen onze flank. Eerder zagen we overal zeehonden op de meest relaxte en kluchtige manier rondzwemmen en plots schrikken als ze onze boot zien.

We hebben ons in het donker aangelegd in de jachthaven, op een plaatsje dat we al maanden voordien gereserveerd hadden, en wat later helpen we onze buddies van Go Beyond naast ons aanleggen. Het is een intens goed gevoel te weten dat we die Indische Oceaan achter ons hebben en dat we de Zuidafrikaanse oostkust getrotseerd hebben zonder ongelukken. Het zwaarste van onze zeil reis ligt achter de rug. Yessss.

Om vijf uur in de ochtend zijn we ons bed ingedoken, maar de slaap was moeilijk te vatten. Zo zenuwachtig voor het weerzien met onze familie.

Vandaag hebben we Haike’s zus Ilse, met haar man Jeroen en de twee schatten van kinderen Julie en Charlotte teruggezien. Ze wonen al 13 jaar in Zuid Afrika en het was lang geleden dat we ze in levende lijve gezien hadden. Het doet iets met een mens, om na drie jaar familie te omhelzen. Tranen hebben we verbeten.

De volgende dagen komt de rest van de familie overgevlogen uit België: alle ouders en mijn broer met zijn gezin. Wat volgt zal een intens weerzien zijn en genieten van de eindejaarsfeesten in een warm klimaat. En we verwachten ook nog wat goeie vrienden. We gaan dus een paar weken van wat stilte op de blog genieten ;-)

Voor jullie allemaal een mooi en intens eindejaar gewenst, samen met mensen die jullie dierbaar zijn. Geniet van elkaar!

Een mooie kerst en een gelukkig nieuwjaar gewenst!

Veel liefs van,

Flor, Ward, Sepke, Haïke en Willem

A Small Nest

Cape Agulhas

2011-12-17T13:45:00.001+01:00

Rounding Cape Agulhas, South Africa

Hey Ho, Hey Ho, al die willen te kaap’ren varen, moeten mannen met baarden zijn ….

Vandaag een paar mijlpalen gevaren op onze reis. We hebben Cape Agulhas gerond, het meest zuidelijke punt van Afrika. We zijn ook op de meest zuidelijke breedtelijn geweest van onze trip: 35° zuid.

En nu hebben we ook de Indische Oceaan verlaten en vaart A Small Nest opnieuw door het water van de Atlantische Oceaan. Laatste keer dat we dat deden was in Panama, bijna twee jaar geleden.

We hebben nu alle drie de oceanen volledig over gestoken.

Straks varen we langs Kaap de Goede Hoop naar Simonstad, waar we de boot even rust gunnen en we een grote familiereünie hebben. Wat zal dat heerlijk zijn, na zo’n lange tijd.

Hier gaan we er eentje op drinken.

Knysna, de ontmoetingen

2011-12-17T13:41:00.001+01:00

Homeboy

Homeboy woont in een sloppenwijk omdat hij drie maanden geleden een drama meegemaakt heeft. Zijn dochtertje had, in hun pas gebouwd stenen huisje, de gas laten aanstaan. De boel is ontploft en hij is zijn dochtertje verloren. Zijn vrouw en hun zoontje waren op dat moment niet thuis. Hij vertelt het zo oppervlakkig mogelijk, om niet te moeten huilen. Homeboy heeft werk als poetsman in het havencomplex van Knysna, maar hij klust bij om zijn leven terug op de sporen te krijgen. We zetten hem drie dagen mee aan het werk op onze boot. We geven A Small Nest een ‘groot onderhoud’: alle metaal wordt opgepoetst en de hele boot wordt gewaxt. Na drie dagen ziet ze er weer als nieuw uit en is Homeboy geweldig gelukkig. Hij was zo dankbaar voor al hetgeen we hem meegegeven hebben voor zijn vrouw en zoontje dat hij zei dat we zijn laatste werkdag niet moesten betalen. We hebben hem het dubbele betaald van zijn dagprijs. Crème van een gast.

Born in Africa

Eén van de Belgen die met ons een praatje komen maken zijn Remi en Lieve. Hij is gepensioneerd en ze wonen 6 maanden per jaar in Plettenberg, iets verderop. Om hier ook iets om handen te hebben, hebben zij zich in het vrijwilligerswerk gestort in een project dat de dochter van vrienden hier opgestart is. ‘Born in Africa’ is een fosterproject dat kansarme kinderen uit sloppenwijken sociaal en educatief begeleidt en ze een kans geeft degelijk onderwijs te genieten en professioneel succesvol te kunnen worden. We krijgen een uitgebreide rondleiding en introductie en we zijn erg onder de indruk van de verwezenlijkingen die bezieler en spilfiguur Isabelle De Smul heeft gemaakt en van het professionalisme waarmee de onderneming Born in Africa is opgebouwd. Het is een fantastisch project, zeker als je beseft dat voor een bijdrage van 250 euro per jaar, je een kind dat volledige jaar zijn studies en begeleiding kan bekostigen. Het geld gaat bovendien rechtstreeks naar je petekind, dus je weet dat het goed besteed is. Check it out: www.borninafrica.org . Wij zijn fan.

Knysna, 30 november – 15 december 2011

2011-12-15T21:44:00.001+01:00

“En ik moet nog bloggen ook, en ik moet nog bloggen ook, en ik moet nog bloggen ook”, loop ik hier de laatste dagen als een neuroot te herhalen terwijl we van de ene activiteit, klus, ontmoeting, afspraak, uitnodiging, … in de andere vallen. Morgenvroeg vertrekken we hier, als we door de befaamde ‘Heads’ geraken en laten een formidabel plaatsje achter. Gelukkig heeft ons hier niemand werk aangeboden, of we waren wellicht voor goed gebleven.

Het jachthaventje van Knysna is als een kruising tussen een authentiek Italiaans haventje en Disneyland. We liggen langs de kade, pal in te midden van restaurantjes, winkeltjes, ijskraampjes en mimespelers. Voor de honderden toeristen die hier elke dag langs de kade wandelen zijn ook wij een attractie. Nog nooit hebben we zo vaak ons verhaal gedaan. Het leukste van al waren de vele Belgische toeristen die een praatje kwamen maken, en ons stuk voor stuk fier het nieuws kwamen brengen dat we een regering hebben.

We moeten ons dus niet meer aan onze belofte houden dat we niet zouden terugkeren vooraleer er een regering zou zijn.

En het goeie nieuws is dat we 40 uur varen voor de boeg hebben. We ronden Cape Agulhas, de meest zuidelijke kaap van Zuid Afrika. En dan zullen we tijd hebben om al onze indrukken die we in Knysna gehad hebben, kunnen verwerken, beschrijven en posten op de blog.

Hasta La Vista!

Het Nest

Knysna, South Africa

2011-12-02T15:43:00.001+01:00

Als je alle verhalen hoort en de gidsen leest over de ingang van Knysna, dan is het een wonder dat hier toch nog jachten proberen binnen te varen.

Het optimaal moment om binnen te varen is één uur voor hoog water. Wij zijn twee uur na hoog water toegekomen, lichtjes ontgoocheld omdat we de laatste uren tegen de stroming van 2 knopen in moesten boksen. We dachten dat binnenvaren onverantwoord zou geworden zijn.

Het was echter een makkie. Olivier van Jangada kwam ons tegemoet gevaren met zijn dinghy om ons de juiste weg te wijzen door de pas, en Go Beyond, die net achter ons voer, kreeg instructies via de radio van de lokale reddingsdienst.

Wat daarna volgde was paradijselijk. Indrukwekkende ingang tussen ‘The Heads’, daarna afdraaiend langs ‘the Featherbed’, zo genoemd omdat het daar altijd rustig is en de hangmatten of beddenbakken in oude boten plots een verenbed leken. Verder het kanaal volgend tot de jachtclub en erna het jachthaventje over een spiegelgladde lagune.

Het haventje ligt vol, maar we kregen een mooi plaatsje langs de kade. Sinds we aangelegd zijn, zijn de kinderen de hele namiddag op schok met de kinderen van Jangada (in de voormiddag is het ‘school’). Leuk om ze zich zo te zien amuseren met vriendjes.

Wat een verschil met dat horrorhaventje van Port Elisabeth. Het filmpje over dat horrorhaventje heb ik eindelijk kunnen uploaden…

Het horrorhaventje van Port Elisabeth

Van Port Elisabeth naar Knysna, Zuid Afrika

2011-11-29T11:37:00.000+01:00

Twee nachten hebben we wakker gelegen in Port Elisabeth. Wat een
horrorhaventje. Als de wind uit het nooroosten waait, komt daar een
onuitstaanbare deining binnen. Dat in combinatie met het kramakkelige
ponton dat met roestige bouten en kettingen aan mekaar hangt, het getrek en
gepiep van alle landvasten en het gewiebel, zorgt voor slapeloze nachten.

We zijn vanmorgen dan maar vertrokken naar Knysna waar we morgenvroeg
zouden moeten arriveren.

Bijzonder spannende ingang in Knysna trouwens, volgens de gidsen: "Several
experienced people have lost their lives in this entrance. If there is any
doubt about the conditions, visibility, etc. prudence should be favoured."
(South African Nautical Almanac, Tom Morgan).

'If there is any doubt', dan varen we door naar Mosselbay. 'All in' or
'Fold': to be continued…

Port Elizabeth, South Africa

2011-11-27T19:47:00.001+01:00

Ja zeg, natuurlijk zat het venijn nog in de staart. Vandaag een hele dag met mijn zeilpak, dat voor het eerst sinds een jaar of langer boven moest komen, buiten gezeten. Het stonk een beetje naar de schimmel. Ruwe condities. Regen, met bakken. Slechte zichtbaarheid. Harde wind, heel veranderlijk. Constant de radar in het oog moeten houden voor cargoschepen. Cargoschepen die op minder dan 200 meter passeren en dat een ‘safe distance’ vinden. Allemaal met zout water over je kop en regen in je ogen. Noordzee-condities eigenlijk. Hoe gaan we dat ooit nog terug leuk kunnen vinden, zoals vroeger?

Een ander probleem bij deze passage van Durban naar Port Elisabeth, is dat als je snelheden op de GPS hebt zien passeren van 12 knopen en meer, dat je plots niet meer gelukkig bent met de 7 knopen die je gewoon bent. De stroming was ondertussen weggevallen en we hebben onszelf erop betrapt dat we voor een paar uur de boot tot 9 knopen gepusht hebben (en het nog traag vonden ook). Dat is perfect te rechtvaardigen als je wedstrijdjes zeilt, maar het is lichtjes krankzinnig als je met je huis, hebben en houden, de wereld rond zeilt. En dat door weer en wind.

Maar het was bijzonder geestig. We hebben de andere boten, die ook van Durban kwamen, compleet in de vernieling gezeild tijdens deze passage. Yeyeah!

We zijn van Durban naar Port Elisabeth gezeild in 46 uur. 390 mijl. Het zal ook de snelste ‘48’ uur zijn voor onze tabelletjes.

De jachthaven van Port Elisabeth is er ook eentje om nooit te vergeten. We zijn van de gelukkigen die een plaatsje op het L-vormig ponton hebben gekregen. Nu ja, gelukkigen… Als we binnen zitten en we kijken naar de beweging van de andere boten en het ponton, dan worden we zeeziek. Het avontuurlijkste ponton ter wereld! Maar het houdt al jaren en dat is het van plan nog jaren te doen.

Nu gaan we vieren dat we de zuidkust van Zuid Afrika hebben bereikt.

Mooi blij!

‘t Nest

Van Durban naar East London, neen, naar Port Elisabeth!

2011-11-27T07:06:00.000+01:00

We hebben net een record op onze tabellen gezet. De snelste 24u met onze
boot. Afgelopen etmaal hebben we 248 mijl afgelegd. Gemiddeld genomen doen
we 100 mijl minder per dag. Ook hebben we de snelste 12u kunnen noteren:
126 mijl. Gemiddeld meer dan 10 knopen, en dat is hard! Nu moeten we er ook
wel bijzeggen dat we een gemiddelde stroming van drie knopen mee hadden. En
dat is ook heel hard (en geweldig geestig). Maar goed. Het staat toch
netjes in de tabellen.

Toen we vannacht om 2u bij East London aankwamen, hebben we beslist om door
te varen naar Port Elisabeth. Het laatste weerbericht leek gunstig, onze
snelheid was top, dus dachten we: ach, die volgende 140 mijl nemen we er
nog wel effe bij. Het is nu kwestie om proberen in Port Elisabeth voor
donker binnen te zijn. Nog 80 mijl te gaan, met beduidend minder stroming
sinds we 'de hoek' omgedraaid zijn en nu pal naar het westen sturen.

We'll see. Tot later.

Van Durban naar East London

2011-11-25T16:02:00.001+01:00

De tocht van Durban naar East London is er eentje van 250 mijl. Als we de boekjes mogen geloven voelt het echter maar aan als een tocht van 150 mijl omdat we met de befaamde Agulhas current zullen meevaren en die zou ons twee tot drie knopen moeten duwen.

Het gevaar dat aan deze route vasthangt is het veranderlijke weer. Als je plots een Zuidwestelijke storm op je dak krijgt terwijl je in die Agulhas current vaart, kan het tricky worden. Dan ontstaan er golven tot 20 meter hoog…

Het is dus van essentieel belang om goed naar het weer te kijken voor te vertrekken. Dat hebben we gedaan, en vanavond biedt zich een ‘weatherwindow’ aan dat tot in East London gunstig zou zijn. We hopen dat het zo blijft, want het weer verandert hier soms van de ene op de andere dag.

Ondertussen nog iets geweldig. Onze vrienden van de Blauwe Pinquin hebben ook een filmpje gemaakt over onze passage door de Indische Oceaan. Zo zie je het eens vanuit een ander standpunt. Check it out: ‘The Blue View’, met dank aan Ben en Annemiek !

http://youtu.be/rhn1boiV1Fw

Tot in East London,

‘t Nest

Op Safari: Hluhluwe–Imfolosi Game Reserve, KwaZulu-Natal, Zuid Afrika

2011-11-24T08:55:00.001+01:00

Mooie safari achter de rug. Veel dieren gezien, van dichtbij. Machtige ervaring. Vier van de Big Five gezien: olifanten, buffels, neushoorns en leeuwen. Het jachtluipaard bleef verstopt.

Durban

2011-11-20T07:48:00.001+01:00

Het regent nu al drie dagen honden in Durban. Alles is vochtig. We tjokken door de stad in regenjassen. Het lijkt België wel. Als we door de straten lopen valt het op dat we de enige blanken zijn. We zijn één keer een stukje te ver in een ‘no go area’ verzeild geraakt, en toen een vreemde vent Ward aanklampte terwijl wij door iemand anders werden aangeklampt, hebben we maar snel rechtsomkeer gemaakt en ons uit de voeten gemaakt. Maar voor de rest is er niet veel aan de hand, als je je aan de ‘regeltjes’ houdt.

Maandag gaan we op Safari. We hebben een autootje gehuurd om naar het Hluhluwe-Imfolozi Park te gaan (Hluhluwe wordt uitgesproken als ‘sjla-sjloe-wie’), het beste wildreservaart van KwaZulu-Natal, volgens sommigen zelfs beter dan het Krugerpark. We blijven er twee keer overnachten in het Hilltop restcamp en we hopen er The Big 5 te zien (olifanten, luipaarden, leeuwen, neushoorns en buffels) naast al het andere wildlife.

Daarna gaan we de hoogste toppen en de bergnatuur van Zuid Afrika bewonderen in de Ukhahlamba Drakensbergen.

Vanaf volgend weekend kijken we naar een geschikt weatherwindow om verder te varen.

Tot volgende week!

Video: A Small Nest crosses The Indian Ocean

2011-11-18T14:05:00.000+01:00

Durban - Zuid Afrika

2011-11-18T05:01:00.000+01:00

Een paar uur later was er een oplossing gevonden en mochten we langszij
gaan liggen bij 'Baker Street' een Oyster 56 van een bijzonder vriendelijk
Brits koppel.
Het is intussen 16u en als we naar het gebouw van de douane en immigratie
willen gaan, worden we tegen gehouden door een man van de jachtclub: 'Dat
mag je nu niet meer doen. Het is te laat'. Er wordt ons op het hart gedrukt
om na 16u de stad niet meer in te gaan. Gegarandeerd val je dan ten prooi
aan een gewapende overval.
's Anderendaags als we wat rondwandelen door Durban worden we door
winkeliers meermaals gewaarschuwd: 'kom hier nooit 's avonds'. Allemaal
leggen ze uit wat een mooie stad dit is en wat een fantastisch land dit is
en dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Hier is het kruisje criminaliteit.
En ondanks het leger politiemensen krijgen ze het niet de baas. Onze buren
van Baker Street zagen een man een levensloos lichaam voortslepen toen zij
terugkwamen van het inklaren bij de douane...
We liggen hier dus in het Wilde Westen.

De oversteek naar Zuid Afrika - Dag 12 eindigt op een sisser

2011-11-16T13:20:00.000+01:00

We zijn er! We liggen in de 9de grootste haven ter wereld en de grootste van Zuid Afrika: Durban! Het naderen van de haven was magistraal. We zeilden als een
speer door de Agulhas current aan 9 knopen, recht naar de haven. 10 mijl buiten de haven sprongen de walvissen hoog uit het water langs onze bakboordkant. Het
leek wel of ze blij waren voor ons. Ooo, oooo ooooo, wat een gevoel!

Het is een geweldige tocht geweest, die we niet snel zullen vergeten. Wat een opluchting: we hebben Zuid Afrika gehaald zonder
kleerscheuren. Levend! Haha! Van de drie oceanen is de Indische veruit de zwaarste en uitdagenste geweest. Maar we zijn er (bijna) vanaf. Nu nog drie tussenstops
(East London, Port Elisabeth en False Bay), daarna de Kaap ronden en de 'Bitchy Ocean' ligt achter ons.

Deze oversteek van La Réunion naar Durban betekende voor ons:
11 dagen en 5 uren op zee
1475 GPS-mijlen, en 1507 logmijlen
Maximaal gemeten windsnelheid: 48 knopen
Maximum snelheid: 10,1 knopen
Gemiddelde snelheid: 5,7 knopen
Motoruren: 96
Waterverbruik: minder dan 200 liter (inclusief drinkwater, op 11 dagen met 5 personen, dus we stinken een beetje)
Gevangen: 1 Wahoo van 1,4m
Gezien onderweg: Sei walvissen, dolfijnen, 1 turtle, bluebottlekwallen, albatrossen, en een blauwe pinguin.
Leukste moment: de poolparty met Go Beyond en Blauwe Pinquin
Spannendste moment: de storm
Schade: 1 scheurtje in het grootzeil, voorlopig hersteld

En dan: DE ANTICLIMAX

We varen de haven binnen, langs de verschillende dokken naar het jachthavendok. Als we daar aankomen, krijgen we te horen dat er geen plaats meer is voor ons. We
moeten weg. Het is van het meest absurde dat ik al gehoord heb. Ik zie een paar mogelijkheden om tegen een andere boot aan te gaan liggen, maar de havenmeester wilt
dat niet. De volgende jachthaven (East London) ligt 500 kilometer zuidelijker, langs de wilde Zuidafrikaanse kust. We zijn moe, niet overtuigd van het weerbericht om
nog eens twee dagen te gaan zeilen door die gevaarlijke Agulhas current, en we worden weggestuurd! Haha. Afrika. Wat een welkom. Ik heb me nu in de ingang van die
jachthaven geankerd. De man die me liever buiten wou, moet nu maar een oplossing zoeken. Ik ben te moe om me nu nog druk te maken. Ik heb mijn Westmalle Tripel, deze
om onze aankomst in Zuid Afrika te vieren, open getrokken en nu ga ik met een open gemoed rustig wachten op een oplossing.

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 11

2011-11-15T19:44:00.000+01:00

Rustig dagje. Zeilen in de voormiddag, motor aan in de namiddag. Goed om wat uit te rusten. Vier uur geslapen tussen middag- en avondmaal. 't Was nodig.
Als alles vlot verloopt zouden we tegen morgenavond Durban moeten bereiken. Onze taktiek om een paar dagen voor dat aankomend front meer zuidelijk te gaan varen heeft
gemaakt dat we die storm konden uitrijden (wind langs achter houden en wachten tot het gepasseerd is), maar heeft wel gemaakt dat we een pak extra mijlen gedaan
hebben. En we hebben veel kalme periodes gekend, dus was het een relatief langzame oversteek. Hoedanook, het was ons niet om de snelheidsrecords te doen, het was ons
vooral te doen om heelhuids die beruchte passage naar Zuid Afrika af te werken. En we hebben er bovendien een bijzondere stormervaring opzitten. Ja, ja, ik zie mij de
komende 40 jaar al zitten aan de toog van menige zeilclubs: "Storm? Haha, storm? Noem je dat een storm? Wij hebben voor de kust van Zuid Afrika in een storm van
windkracht 10 gezeten. Huilende spoken! Huilende spoken! ...". En dan zo met half toegeknepen ogen, acterend alsof je nog altijd lichtjes getraumatiseerd bent, in de
verte wegturen. Haha.
Morgen wordt de tweede bingofinale gespeeld. Sepke en Ward liggen op kop. Flor zit in een lichte depressie want zijn nummertjes trekken op niks. Haike is aan haar
vierhonderste boek bezig deze oversteek. Ik denk dat de boot een knoop sneller zal varen als al die uitgelezen boeken van boord gaan.
Allez, het laatste nachtje van deze oversteek gaat in. Hip hip.
11/15/2011 6:35:58 PM (utc) 029 36.126 S 033 10.005 E COG: 268 Deg SOG: 6.07 Kts

De oversteek naar Zuid Afrika - Dag 10 - Storm II

2011-11-14T21:53:00.000+01:00

De rest van de dag hebben we met onze stormfok gezeild in 30-35 knopen
wind. Zwaarder dan vannacht werd het dus niet, maar het is wel ruw
geweest. Af en toe vulde een overslaande golf onze kuip. Het ergste lijkt
nu voorbij te zijn. De stormfok is terug opgerold en nu zeilen we met een
klein beetje genua verder. Nog een geluk dat we die storm ver genoeg van
land gekregen hebben, zodanig dat we de storm konden 'uitrijden'. We zijn
belachelijk ver uit koers gezet, maar op die manier bleef het veilig.
Toen we thuis vertrokken, heb ik me nog afgevraagd of we ooit dat stormzeil
nodig zouden hebben. Het is de eerste keer dat we het gebruikt hebben. Ik
hoop het nooit meer boven te moeten halen.
Morgen is er windstilte voorspeld. Dat is nu ook weer niet nodig.

De oversteek naar Zuid Afrika - Dag 10 - Storm

2011-11-14T13:26:00.000+01:00

Om 2u 's nachts is het begonnen. Donder en bliksem kwamen alsmaar dichter. De bliksemschichten op het water waren soms zo fel dat ze pijn deden aan de ogen. Het weer
werd steeds slechter en slechter. Om 5u kwam alles samen tot een hoogtepunt, boven en rond onze boot. Eerst zagen we de bliksemschichten pal boven onze boot van de
ene wolk naar de andere ontploffen met zo'n krachtige en luide knallen dat je die kon voelen door je lijf. De angst dat een bliksem op de mast zou slaan was groot. De
golven werden woester en woester, regen viel met bakken uit de lucht en een stormwind gierde om de boot. Huilen zoals spoken. Zo klinkt de stormwind. Bijna een uur
lang kregen we winden voorgeschoteld tussen de 45 en 50 knopen (windkracht 9 tot 10 Beaufort). Dat is angstaanjagend hard. Sommige golven werden door de wind onthoofd
en de lucht in geblazen. De zee zag wit van schuim. De kinderen sliepen, Haike probeerde dat, en ik zat het boeltje met ongerust aan te kijken. Wanneer gaat
wat stuk en hoe erg zou dat zijn, zit je de hele tijd te denken.
Om zes uur werd het wat meer licht en dat is, in tegenstelling tot wat ik dacht, niet echt geruststellender. Dan zie je namelijk de horror buiten.
Maar A Small Nest deed het uitstekend. Wat een boot is dit toch. Het is onwaarschijnlijk hoe goed deze boot zich in zwaar weer blijft gedragen. Een tijd lang heb ik
de boot met de motor tegen de wind en de golven in gestuurd en buiten het geweldig op en neer gaan en het verschrikkelijke geluid van die huilende wind, was het best
comfortabel binnen. Gezellig zelfs.
En dan plots, om 8u was het allemaal weer verdwenen. Geen wind meer. We waren het eerste deel van het front gepasseerd. Tussen verschillende squalls links en rechts
scheen zelfs even het zonnetje.
Maar de rust is slechts van korte duur. We hebben tijd om alles aan dek nog eens te checken, extra vast te maken en de stormfok klaar te maken voor volgende aanval
van slecht weer. Nu komen de beruchte Zuidwester ons testen. Het weerbericht: wind 28-34 knopen uit ZW, met windstoten van 40-50 knopen of meer vanaf de middag. Tegen
de late avond neemt de wind af tot 20-25 knopen ZW. Hoge en zware golven tot de late avond.
We hebben nog snel spaghetti kunnen eten voor de volgende storm aankwam. Nu zitten we er midden in. Huilende spoken waait het: 35 knopen en we vliegen van links naar
rechts. We zitten binnen te schuilen. Haike ligt een boek te lezen, de kinderen hebben een kamp gemaakt in de kamer van Sepke en ik zit dit hier neer te tikken.
Nog zes uur en het zal weer rustig zijn. Hopelijk zonder brokken. We laten vanavond weten of we erdoor geraakt zijn. So long!

11/14/2011 11:41:10 AM (utc) 030 02.397 S 036 17.017 E COG: 311 Deg SOG: 6.64 Kts

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 9

2011-11-13T17:58:00.000+01:00

Verdomme. We worden aangevallen door een front met bijzonder slecht weer
en we kunnen er niet aan ontsnappen. De komende 24u, vanaf vanavond,
gedurende de nacht, morgenvroeg tot morgennamiddag krijgen we zware
condities. Donder, bliksem, hoge golven, stormwinden, noem maar op...

Voor de rest goeie dag geweest. Snel gezeild. De optie om naar Richards Bay
te gaan is definitief afgevallen. De twee andere opties om ofwel naar
Durban ofwel naar East London te gaan staan nog steeds open. We zullen wel
zien waar we beland zullen zijn nadat het front gepasseerd is.

11/13/2011 4:00:51 PM (utc) 029 45.870 S 038 02.074 E COG: 253
Deg SOG: 7.08 Kts

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 8

2011-11-12T17:37:00.000+01:00

Prachtige zonsopkomst gezien vanmorgen in het oosten en even later de volle maan
zien ondergaan in het westen. Dolfijnen komen welgemutst wat naast de boot
springen
terwijl wij aan een heel gezapig tempo zeilen. Het gaat traag want weinig wind.
Even later merk ik een scheur(tje) in het grootzeil en haal het snel naar
beneden om
het te herstellen. Ondertussen varen we verder met enkel onze rode gennaker uit.
Machtig zeil is dat toch.
Tot in de namiddag verder gezeild met enkel de gennaker, dan viel de wind
helemaal weg en moest de motor weer op.
Op de radio overleggen we met Go Beyond wat de beste taktiek is om een front
door te geraken waar we weer wind van 40 knopen kunnen verwachten, met veel
regen, donder
en bliksem. Dat is voor maandagmorgen. En dan is er nog de volgende strategie te
bepalen waar we uiteindelijk Zuid Afrika zullen aanlopen. Het weerbeeld langs de
oostkust van Zuid Afrika is zo stabiel als de Europese economie: je kunt er geen
staat op maken. De strategie om rechtstreeks naar East London te varen ziet er
al
minder rooskleurig uit, vandaag. Wellicht morgen weer anders. We zullen wel
zien. Ondertussen blijven we iets meer naar het zuiden varen om die storm die
eraan komt
te kunnen uitrijden terwijl we dan wat meer noordelijk zullen draaien om een
betere hoek op de wind en de golven te hebben. En dan houden we de richting van
Durban
aan. Als het weer ons niet toelaat naar East London af te zakken, zullen we in
Durban aanleggen. We hebben trouwens gehoord dat het zeilmeisje Laura Dekker
daar
gisteren zou aangekomen zijn. Rechtstreeks van Darwin naar Durban. Wat een
tocht. Chapeau zeg.
Ondertussen amuseren we ons met de mailtjes van Sugar Daddy:
"Dear smelly nasties....er small nesties- We're approx. 300 nm astern and
closing, we shall beat to quarters when we close for battle, standby, the
dirty-daddies". En
een ander: "We'll be transferring fresh water to Small Nest via water balloons,
ha ha, the dirty daddies". Wij gaan die schone luxesupercatamaran bekogelen met
ballonnen zout water, haha (we moeten spaarzaam zijn met ons zoet water).
We komen weldra in een druk vaargebied en moeten dus uitkijken om nergens onder
een tanker of cargoschip te belanden. Een fantastisch hulpmiddel daarvoor is het
AIS-
systeem waarop je de naam, de koers, de grootte, de snelheid, etc van die grote
boten kan ontvangen. Heel makkelijk en accuraat. Welnu, onze AIS-ontvanger is nu
toch
wel net gestorven zeker. De unit is stuk. We zullen de radar moeten gebruiken.
En het peilkompas.
Bon, we gaan nu eerst eens wat champignonsoep maken, sie. Nog een leuk weekend
verder.

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 7

2011-11-11T18:52:00.001+01:00

De nacht brengt rust, in de wind en in de golven. Motor aan. Het leuke ervan is dat je gedurende de nacht niet spaarzaam met energie moet zijn en degene op wacht
filmpjes kan kijken op de laptop terwijl binnen de sfeerlichtjes branden en buiten de radar continu blijft draaien en een alarm geeft als er een schip in de buurt
komt.
's Ochtends vroeg zien we een wit zeil aan de horizon. We gokken op Blauwe Pinquin (Ben en Annemiek uit Nederland waarvan geregeld een artikel in het maandblad Zeilen
staat) en het klopt. Een uurtje motoren en we varen naast hen. Vervolgens vliegt er een zak met Wahoo van onze boot naar hen en een zak met chocolade en tijdschriften
naar ons.
Het heeft iets absurds, eerst al elkaar te ontmoeten op die onmetelijke oceaan, en vervolgens nog eens naast elkaar te liggen en met elkaar te zitten kletsen. Wat
later komt Go Beyond er ook bij en hebben we met z'n allen de avontuurlijkste poolparty ooit gehouden. Ongezien: drie boten die naast elkaar op een spiegelvlakke
Indische Oceaan liggen te drijven en waarvan iedereen in het water springt om te zwemmen. Het was schitterend en uniek. Ook nog een stuk van onze megawahoo aan Go
Beyond kunnen geven en de kinderen kregen hun prijzen van de bingowedstrijd van Rhune.
Het was lastig om de motor terug te starten en verder te varen richting Zuid Afrika. We zouden het liefst van al daar de rest van de namiddag met de twee andere boten
gelegen hebben. Soit. We moeten vooruit.
In de late namiddag hebben de weerberichten binnen gehaald en was het hoog tijd om de strategie te overleggen. Het weer voor de oostkust van Zuid Afrika is geweldig
wispelturig en je wilt er niet op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn. Richard Bay lijkt plots zo gunstig niet meer om als bestemming te kiezen. We
bekijken de andere mogelijkheden en wellicht zullen we ervoor kiezen om meteen een heel stuk verder naar East London te varen. Dat is drie dagen langer varen, maar
het weer is beter als we die route volgen.
De grap van het veranderen van die route is dat we vanavond opnieuw halfweg waren. Er zit nog een Westmalle Tripel in de koelkast om dat te vieren. Ze verkochten
ook Westmalle Tripel in de supermarkt in La Réunion. Wat een eiland, toch.
Verder nog opmerkelijk nieuws. Mads van Go Beyond had een gesprek met de derde officier van een Noors cargoschip dat ons gepasseerd kwam. Het was onderweg naar
Brazilië en was vijf dagen geleden belaagd geworden door Somalische piraten en ze zijn kunnen ontkomen. NABIJ DIEGO GARCIA, CHAGOS ARCHIPELAGO !!!! Dat is pal in
het midden van de Indische Oceaan, meer dan 1600 mijl (bijna 300 km) van Somalië! Ze zitten al tot daar! We waren aanvankelijk van plan geweest om na Cocos Keeling
naar Chagos te varen en daarna naar Mauritius, maar een gebrek aan voldoende voedsel aan boord deed ons anders beslissen. Nog een geluk dat we er niet geraakt zijn.
Onwaarschijnlijk dat die piraten al tot daar vrij spel hebben. Wetende dat er bovendien een Amerikaanse marinebasis op Diego Garcia gevestigd is.
Vanavond hebben we tijdens het avondmaal een prachtige zonsondergang gezien in het westen, kort erna gevolgd door een prachtige opkomst van de volle maan in het
oosten. Er staat een zacht windje en we zeilen heel rustig en traagjes de nacht in.
11/11/2011 17:32 utc POS 028 05.377 S 042 28.945 E COG 243 Deg SOG 4.90 Kts

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 6

2011-11-10T18:51:00.000+01:00

Na de perfecte dag komt alleszins niet de perfecte nacht. Het berichtje was nog maar verstuurd en de wind en de golven kwamen nog eens met onze voeten spelen.
Oncomfortabele situatie en we vonden maar geen goeie balans met de boot. Af en toe beukt er een geweldige golf tegen de stuurboordkant met een harde klap. Slapen als
je niet van wacht bent is dan ook lastig. Wind is ook zo wispelturig dat we twee keer tijdens de nacht de zeilen en de uitgeboomde giek moeten veranderen van
kant. En veel reven en ontreven.
Het lijkt wel of de regulator van de wind hapert: de ene keer 10 knopen en dan plots 30 knopen. Vermoeiend nachtje.
En dat gaat zo door tijdens de voormiddag. We hebben de boordklok een uur teruggedraaid en dan lijkt het ook nog eens of alles nog eens langer duurt. De BootTijd (BT)
is nu UTC+3, dus nog maar twee uur verschil met België (UTC+1). Volgens het weerbericht moet de wind deze namiddag wegvallen. De regulator zal helemaal stuk zijn,
dan.
De Indische Oceaan is een wispelturige bipolaire bitch. Het ene moment poeslief, het andere moment venijnig tot hysterisch.
Gelukkig is er een reden tot feesten: we zijn het halfweg punt gepasseerd! Er zit een Duvel in de koelkast om dat vanavond te vieren. Ze verkochten Duvel in de
supermarkt in La Réunion. Wat een eiland, toch.
In de namiddag wordt het weer opnieuw rustiger en ga ik even een dutje doen. Vijf uur later wakker geworden, toen de zon net onder ging. De Duvel als ontbijt. Wat een
ontbijt, toch.
Rhune van Go Beyond heeft een SuperduperIndianOceanBingoTournament georganiseerd. Elke dag speelt hij via de radio (CH77) bingo met de kinderen. De kinderen zijn er
wild enthousiast over. Elke dag om 16u is het Bingo Tijd, dan verandert Rhune in 'Svetlana' en verandert A Small Nest in een feesthol en goktent. Vandaag werden de
eeste finales gespeeld. Sepke won, Ward werd tweede en Flor derde. Rhune heeft voor schitterende prijzen gezorgd die zie in Richards Bay overhandigd zullen krijgen:
eerste prijs een rieten mandje met schoonheidsproductjes, tweede prijs een soort vliegende schotel, derde prijs een pistoolset met politiebadge. We zijn blij dat de
uitslagvolgorde overeen kwam met de prijzen. Morgen begint de tweede serie Bingo, met finale net voor aankomst.
Ondertussen zitten we gevangen in een sterke tegenstroom. We varen 5 knopen door het water, maar slechts 2 knopen over de grond. Het is alsof we in tegengestelde
richting op een loopband lopen. We krijgen een periode met lichter weer en het zal goed afwegen worden wanneer te motoren en wanneer niet. We hebben nog voor 3 dagen
diesel en we zijn nog minstens 5 dagen van 'huis'.
Vanmiddag Wahoo gegeten. Wellicht morgen, overmorgen en de dag ernaa ook. Gelukkig is het een overheerlijke vis.

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 5

2011-11-09T19:25:00.001+01:00

Perfecte en heerlijke zeildag vandaag. Lekker windje, 15-20 knopen, mooi
uit het oosten, dus pal langs achter zodat we kunnen vlinderen
('melkmeisje' voor de Nederlanders), heerlijk weertje, kalme zee. Zo mag
het elke dag zijn.
Sugar Daddy zit ons op de hielen, lieten ze ons weten. Ze zijn ongeveer 500
mijl achter ons, maar die halen met een beetje wind makkelijk een
gemiddelde snelheid van 14 knopen. Ze willen opnieuw een waterballoonfight
op de oceaan. Benieuwd of ze ons gaan inhalen.
Daarnet in het donker nog een gigantische vis gefileerd. De vislijn iets te
lang bij valavond uit laten zitten, en opeens werd er hard aan de lijn
getrokken. Een wahoo van 1,40m lang. We hebben nu meer dan 10 kilo
prachtige visfilets in de koelkast liggen. Iemand zin om te komen eten?
Nu is de wind opgekomen, dus we zullen een snelle nacht tegemoet gaan. Wel
zitten we hier nog altijd met een tegenstroom van soms meer dan een knoop.
Maar we klagen niet. Het mag elke dag zo'n dag zijn.
11/09/2011 17:40 (utc) POS 027 22.099 S 046 40.979 E COG 264 Deg SOG
7.28 Kts WIND 20-25 kts E

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 4

2011-11-08T14:34:00.001+01:00

We zijn vannacht zonder kleerscheuren door dat front gezeild. Bij momenten
harde regen en stevige windvlagen uit verschillende hoeken, maar al bij al
was het minder dan verwacht.
Vanochtend hebben we een goeie wind gevonden en de hele dag al zeilen we
scherp aan de wind aan ruim 7 knopen (8 knopen door het water en 1 knoop
tegenstroom). Morgen zouden we de stroming met ons mee moeten krijgen...
Het weerbericht voor vannacht en morgen ziet er goed uit. Goeie wind. We
merken dat het frisser wordt: 25 graden in plaats van de 30 graden die we al
zo lang gewoon zijn.
Haike blijft boeken verslinden, de kinderen amuseren zich en de boot ruikt
naar het brood dat in de oven zit.
Verder niet veel te melden.
Onze positie op 8/11/2011 13:04 (utc): 025 52.253 S 049 37.070 E
COG: 232 Deg SOG:7.03 Kts

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 3

2011-11-07T16:32:00.000+01:00

De onmetelijke grootte van de oceanen begint weer door te dringen. Drie dagen onderweg, nog minstens een week te gaan. Minstens, want het gaat traag. Er is weinig
wind en als we motoren moeten we spaarzaam zijn met onze diesel, dus gaan we traagjes vooruit. We houden er nu een gemiddelde van iets meer dan vijf knopen op na,
terwijl we meestal 6,5 tot 7 knopen rekenen.
Fijne dag gehad. Vanochtend konden we zeilen, daarna tijdens ons middagmaal (spaghetti bolognese), viel de wind helemaal weg en zijn we met z'n allen in het water
gesprongen. Zwemmen in 5 kilometer diep water, het zal altijd een kick geven. Even daarvoor hadden we nog walvissen voor de boot zien zwemmen. Daarna hebben we onze
weg verder gezet op motor.
We hebben nog nieuws ontvangen over dat gezonken jacht Wizzard. Het zou tegen een container gevaren zijn. Over die piratenmelding niets meer gehoord, dat zal dus wel
niets geweest zijn.
Haike is intussen aan haar zesde boek bezig (2 per dag!) en de hele dag zijn de kinderen in de weer geweest met het in elkaar steken van een toneeltje. Geen van allen
mochten gestoord worden. Ik heb ondertussen het gevoel een solozeiler te zijn, en om de eenzaamheid te doorbreken praat ik nu en dan eens tegen Don, de automatische
piloot.
Nog een mijlpaal gepasseerd: 90 mijl geleden zijn we opnieuw (voor de derde keer deze wereldreis) over de steenbokskeerkring gezeild. De eerste keer gebeurde dat een
jaar geleden toen we van Nieuw Caledonie naar Australie voeren, daarna eerder dit jaar als we van Sydney naar Darwin voeren, en nu opnieuw. De vierde keer dat we de
steenbokskeerkring zullen oversteken zal het langs de kust van Namibië zijn. Misschien moeten we die eens overzwemmen voor de verandering.
Bon, ondertussen 300 mijl achter de rug en nog 1100 te gaan. En we zijn aan het motoren, dedju.
De reden dat we geen wind hebben is dat er een front zit aan te komen waar we door moeten. We gaan gedonder op onze donder krijgen de volgende 24 uur. We mogen
stortregens verwachten gepaard met stormwinden en donder en bliksem. Als we ergens schrik van hebben is het dat wel: de bliksem. Nooit echt geruststellend op open zee
met een aluminium mast in de lucht te pieken. Straks gaan de belangrijste elektronische dingen de oven in (kooi van Faraday): de laptop, de satelliettelefoon, een
reserve gps en de handheld marifoon. Bij Thor, tot morgen!

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 2

2011-11-06T19:00:00.000+01:00

We krijgen net te horen dat er eergisteren een jacht gezonken is met 6
bemanning aan boord. Ze werden gered uit het reddingsvlot door een tanker.
Het jacht heet Wizzard, schipper Jerry, we kennen ze niet.
We zagen vannacht iets voorbij drijven, waarvan we niet weten wat het was,
het leek wel een opgeblazen binnenband van een traktor. Het was zwart
en moeilijk te zien in het donker. Veel later zat ik me af te vragen of het
een klein reddingsvlot zou kunnen geweest zijn. We zijn er op 5 meter van
gepasseerd toen we net druk in de weer waren met een zeilwissel. Het
deklicht was aan en als er al iemand in gezeten zou hebben, zou die ons
zeker gezien en gehoord hebben. En deze ochtend dreef er een fender
voorbij. Een ander jacht, Empire, dat in het groepje zeilt dat drie dagen
voor ons vertrokken is, heeft vannacht slapende walvissen gezien. Dat is
nog zoiets waar je liever niet tegen vaart.

Erg veel scheepvaart komen we tegen op onze route, vannacht 8 boten, vandaag
overdag minstens even veel. Het houdt je druk tijdens de wacht.

Alles ok, al bij al heerlijk zeilweer op dit moment. In de namiddag is de wind
wel weggevallen. We moeten de komende twee dagen door een front heen met
variabele condities en dan zullen we weer wind vinden.

En dan krijgen we nog een mailtje van Empire: ik copy past het hier even.
"To all yachts on their way to South Africa!

I would like to inform that at 1400 06112011 (UTC+3) we received a call on
VHF ch 16 from a vessel in position 25`44"S 045`58"E (close to the
coast, south of Madagascar) saying they were under pirate attack. A
few minutes later there was a Mayday call from the same vessel, asking for
help from Navy or others. Later the conversations on VHF ch 16 ended in
that the whole thing was a drill and that it was a mistake? that the drill
was being transmitted at ch 16. The situation is reported to the Pirate
Attack center i Kulala Lumpur as a real attack - waiting for the
"attacked" ship to contact the Pirate Attack center to cancel the
message...

We do not know what the real story is, but decided it would be correct to
let you all know... "

We zijn er niet door gealarmeerd. Het is zo dicht bij de kust gebeurd (20
mijl) dat er geen sprake kan zijn van internationale (Somalische) piraterij.
Wellicht is het een misselijke grap van iemand, een foute dril of een lokaal
incident. Niets om ons zorgen over te maken.

We maken ons hier klaar voor het avondmaal en de nacht. Tot morgen.

De oversteek naar Zuid Afrika - dag 1

2011-11-05T17:22:00.000+01:00

Voila. We zijn vertrokken voor een tiental dagen en 1400 mijlen op zee. Om
9u zijn we, samen met Go Beyond, vertrokken uit het jachthaventje van La
Reunion. We waren er de twee laatste cruisersboten die er nog waren. De
rest was al drie dagen eerder vertrokken. We varen wel dezelfde waypoints
als de grote groep die voor ons vertrokken is, in geval dat iemand hulp zou
nodig hebben.
De eerste uurtjes is het bijzonder kalm, we motorsailen een beetje tot de
wind oppikt en we aan een aangenaam tempo (6+ knopen) op een bijna vlakke
zee kunnen zeilen.

We zijn een competitie gestart met Go Beyond. Hierbij de puntenregeling:
Een dolfijn zien: 1 punt
Een zeeschildpad zien: 2 punten
Een walvis zien: 10 punten
Een zeilschip zien: 5 punten
Een cargo/tanker zien: 1 punt
Een vissersboot zien: 1 punt
Een drijvende container zien: 100 punten
Een vis vangen: 1 punt per 10 cm lengte van de vis
Een andere boot raken met een waterballon: 5 punten

Het staat +10 tegen -5. Go Beyond staat dik op kop. Wij dachten een
zeilschip gezien te hebben maar het bleek een visser (zich vergissen is
minpunten), Go Beyond zag en visser en ving een wahoo van 90 centimeter.

We hebben al goed gelachen met die Wahoo. De koelkast van Go Beyond zit
namelijk stampvol en ze wisten geen blijf met die grote vis. We zijn dan
maar begonnen met Operatie halve Wahoo overbrengen van de ene naar de
andere boot. En het is gelukt!

We hebben onze donut (het speelgoed dat we soms achter de dinghy hangen)
opgepompt en 40 meter achter onze boot aan gesleept. Go Beyond kwam dan
voorzichtig dichter en hebben vervolgens de helft van de Wahoo netjes in de
donut gedropt. Zo hebben we vanavond al een heerlijke bouillabaise gegeten
en eten we morgen wahoofilets.

Alles goed aan boord. Iedereen is nog wat z'n zeebenen aan het zoeken, maar
de zee is gelukkig rustig.

Leuk om weten: onze vrienden van Sugar Daddy (die supersnelle Gunboat,
catamaran) varen opnieuw in de buurt. Vandaag waren ze ter hoogte van
Rodrigues, dus we kunnen verwachten dat ze een van de volgende dagen op
onze hoogte zullen zijn. We hebben hen onze coordinaten doorgegeven, zodat
we nog eens een waterbalonnengevecht kunnen houden.

Goed, tijd om eens naar buiten te gaan kijken. Het is een heldere nacht met
een halve maan.

La Reunion: slot en foto’s

2011-11-04T09:10:00.001+01:00

Morgen, zaterdag 5 november 2011, laten we het leuke en rustige jachthaventje van Saint Pierre achter ons en varen we naar Zuid Afrika. So long!

La Réunion, deel II

2011-11-02T17:43:00.001+01:00

En zo loopt ons verblijf op La Réunion zachtjes naar zijn einde. We hebben een schitterend eiland kunnen ontdekken, we hebben prachtige wandelingen gemaakt (naar de vulkaan Piton de la Fournaise en vanuit Cilaos), we hebben mooie toertjes gereden met de auto (Route Forestière naar Le Maïdo, doorheen het midden van het eiland en langs de hele kust) en we hebben weer nieuwe vrienden gemaakt. We houden van het eiland, en weer betrappen we er ons op dat we hier wel eens zouden willen blijven wonen…

De cruisers hebben hier een hechte groep gevormd. Allemaal lichtjes zenuwachtig voor de volgende heftige passage. Het contact met elkaar is intens. Veel overleggen over het weer en de te volgen tactiek, en veel ontladen met het nodige nat. Elke avond is er wel iets te doen: een verjaardagsfeestje (Annemiek van Blauwe Pinquin werd 31 en dat werd stevig gevierd), we doken de stadsfestiviteiten in, kregen vuurwerk, speelden weerwolven met een hele bende, kropen gezellig bij elkaar en de overige avonden werden ingevuld met de edele kunst van het Texas Hold ‘Em Pokeren.

De dagen worden gevuld met klussen en voorbereidingen bij iedereen. En de dagen dat er niet geklust wordt, heeft Haïke Tours wel een alternatief in de aanbieding. We rijden met vijftien man de vulkaan op om er een heftige wandeling te maken (ze kreeg van de deelnemers drie Michelinsterren voor haar trip), een paar dagen later organiseert ze een groepswandeling vanuit Cilaos, waar iedereen uitgeput maar doodcontent van teruggekeerd is en ze organiseert een ‘soiree’ naar een dansoptreden waar de vrouwen geweldig van konden genieten en de mannen bij in slaap vielen. Ja, Haïke Tours, je zal er nog van horen…

De kinderen beleven hier ook de tijd van hun leven. Ward en Flor zijn meestal de hele dag op tjok met Chris, hun vriendje van de Deense boot Exabyte. Spioneerspelletjes, zwemmen, vissen, computerspelletjes, kaartspelletjes, … Het heeft geen grenzen. Sepke speelt nog af en toe mee, maar moet haar tijd ook netjes verdelen met het puberen. Ze doet niets liever dan een boek lezen met een Ipod op haar oren en bij de ‘grote mensen’ horen. Het is een privilege om het allemaal van dicht te mogen meemaken als ouder (en zoveel mogelijk te laten gebeuren).

Les Requins de La Réunion

Het mooie aan het jachthaventje van Saint Pierre is dat het naast een prachtig strand ligt achter het rif en dat je op de pier een fantastisch uitzicht hebt op de surfers. Er staan bijna elke dag prachtige surfgolven waarop een tiental surfers spektakel geven. Zelf doen ze er allemaal een beetje koeltjes over, maar surfen in La Réunion is niet zonder gevaar. Een maand geleden is hier nog een surfinstructeur door bullsharks helemaal opgepeuzeld. Een paar dagen later beleefde een kajakker de schrik van zijn leven toen zijn kajak doormidden gebeten werd en hij een Tigershark moest wegkloppen met zijn peddel. Afgelopen jaar zijn hier vier ernstige incidenten gerapporteerd, wat La Réunion wellicht het gevaarlijkste eiland maakt ter wereld. De reden hiervoor is dat hier een enorm grote Bullshark en Tigershark populatie zit. Bovendien is er een ‘fishfarm’ nabij een van de populairste (surf)stranden in Saint Gilles Les Bains. Het voederen van de vissen in de fishfarm trekt andere vissen aan die dan weer de haaien aantrekken. En hier zitten ook veel zeeschildpadden, die dan weer een lekkernij zijn voor de bullsharks. Combineer dit met het feit dat die bullsharks dom en agressief zijn (en vanaf valavond beginnen jagen) en met het feit dat een surfer van beneden af gezien op een zeeschildpad lijkt (en bij valavond maar geen genoeg krijgt van het surfen), en je begrijpt waarom hier veel ongelukken gebeuren.

Les incendies de La Réunion

Nog iets opmerkelijk tijdens ons verblijf hier: enorme bosbranden. Aangestoken door pyromanen. Dagen lang heeft het natuurpark in de bergen in brand gestaan. Vanop onze boot konden we ‘s nachts de rode gloed zien en leek het alsof de vulkaan aan het uitbarsten was. Toen er op de heuvel van Saint Pierre nog een andere brand ontstond duurde het uren vooraleer de brandweer ter plaatse was omdat die hun handen vol hadden met het blussen in de bergen. Helikopters en een blusvliegtuig vlogen af en aan. Even werd gedacht dat er zich tussen de cruisers een pyromaan bevond omdat, toen we in Mauritius waren, daar ook de branden heftig opflakkerden. Grootste verdachte zou kampvuurverslaafde Flor zijn, maar hij heeft een motief voor elke nacht dat er branden werden ontstoken: in zijn bedje naast zijn broer.

Zwemmen

Haïke heeft haar ‘watergevoel’ gevonden. We hebben hier dus een schitterend strand met een fantastisch stuk zee dat mooi beschermd ligt achter het rif. Elke dag zwemt Haïke nu 2 kilometer crawl aan een moordend tempo, als een torpedo. Niemand, tenzij met zwemvliezen, kan haar nog bijhouden (en dan nog). Iedereen die het probeert moet met hartproblemen afgevoerd worden.

Tactiek

Met mijn uitstekende schoolslagsteek kan ik ze gelukkig nog voorblijven (mentaal dan) en ik hou me ondertussen bezig met de tactiek om ons overzeilen naar Zuid Afrika zo goed mogelijk te laten verlopen. En makkelijk is dat niet. Ik hou er nogal graag een afwijkende visie op na en begrijp daarom niet goed waarom we hier vandaag in de steek gelaten zijn.

Vandaag is hier uit Saint Pierre een grote groep vertrokken (Coconut, Hocus Pocus, Empire, Pomona, Imagine, Misty, Exabyte en Tutatis). Wij vertrekken ten vroegste vrijdag of zaterdag (maar voor één keer willen we het nautisch bijgeloof ‘never leave on a Friday’ wel respecteren). De hele groep heeft ervoor gekozen om met heel rustig weer te vertrekken, dus zullen ze wellicht de eerste twee dagen moeten motoren.

Go Beyond, Blauwe Pinquin en wij liggen hier nu nog. Beetje verweesd maar overtuigd dat we liever met wind willen vertrekken dan de eerste twee dagen te moeten motoren. Het is namelijk een passage waar je zowat alles moet verwachten: van geen wind tot veel te veel wind. En meestal zit het venijn op deze route in de staart: wanneer je die beruchte Agulhas current over moet, nabij de Zuid-Afrikaanse kust. Dan mag er geen zuidwestelijke storm opsteken en wil je de motor kunnen gebruiken om nog in de stilte voor de storm snel dat laatste stuk over te steken en beschutting te zoeken in Richards Bay.

Maar we respecteren de keuze van onze cruising buddies en hopen dat ze er allemaal zonder kleerscheuren geraken. We hebben allen dezelfde waypoints ingesteld, zodat we mekaar, moest het nodig zijn, kunnen helpen. Bij het afscheid nemen, voel je dat heel sterk: iedereen vertrouwt op elkaar. Het is een geweldig mooie en hechte gemeenschap, die wereldzeilers.

De kakkerlakkenboot

Ja zeg. Nog iets. Het ponton in deze jachthaven was dus half gevuld met wereldcruisers, een vierde gevuld met aftandse wrakken die het zeegat nooit meer zullen zien maar waarvan de eigenaar een romantische ziel is, en nog een vierde gevuld met lokalen die op hun boot leven. Eén van de laatste categorie boten staat hier intussen bekend als ‘de kakkerlakkenboot’. Stel hierbij even een dramatisch en akelig kerkorgelakkoord voor. ‘DE KAKKERLAKKENBOOT’ (dramatisch kerkorgelakkoord), dus. Mads en Elin (van Go Beyond) waren dus een aantal dagen voor ons hier aangekomen en werden het plaatsje toegewezen naast… ‘DE KAKKERLAKKENBOOT’ (dramatisch kerkorgelakkoord). Nu moet je weten dat Go Beyond van alle boten wellicht de netste, properste en meest hygiënische boot is van de hele wereldvloot. Je kan er van de grond eten, wat zeg ik, je kan er uit de bilges eten. Het contrast met hun buren kon dus niet groter zijn. Toen wij arriveerden en er dus een plaatsje werd vrijgemaakt, verder op het ponton, hebben ze even overwogen om dat plaatsje in te nemen en ons het plekje naast ‘DE KAKKERLAKKENBOOT’ (dramatisch kerkorgelakkoord) te laten, maar we waren te goeie vrienden en dat konden ze ons niet aandoen. Bovendien hadden ze besloten dat zij wellicht de meest oninteressante boot ter wereld waren voor kakkerlakken en ze waren er gerust in.

Anderhalve dag later is die gerustheid omgeslagen in een lichte ongerustheid. Toen Mads zijn boot aan het afspoelen was (hij doet dat normaal gezien drie keer daags in een marina, maar nu was het wat drukker geweest), belandden een paar druppels water op de boot van de buren. En wat zag hij daar: van onder de winches en uit de raampjes van ‘DE KAKKERLAKKENBOOT’ (dramatisch kerkorgelakkoord) kwamen plots tientallen, neen, honderdtallen dorstige kakkerlakken gekropen. Als het al een horrortafereel voor ons zou geweest zijn, moet ik zeggen dat ik bijzonder blij ben dat mijn goeie vriend Mads daar niet gestorven is aan een immens hartfalen. Toen ze de kakkerlakken hun boot zagen enteren via de fenders tussen de boten zijn ze zich gaan verleggen. Niet zeker of die pestbeesten zich de dagen voordien ook al niet aan een aanval gewaagd zouden hebben.

Een dag later kwamen onze Braziliaanse vrienden José en Sandra van Tutatis toe. Hij is een ex-piloot en zij een ex-stewardess en ex-triatlete die de bijnaam ‘The Body’ meegekregen heeft bij de cruisers (tot grote jaloezie van alle andere cruisersvrouwen, maar, geloof me, de bijnaam is absoluut terecht). Zij krijgen het ex-plaatsje van Go Beyond toegewezen, naast ‘DE KAKKERLAKKENBOOT’ (dramatisch kerkorgelakkoord) en TIJDENS het binnenvaren van hun box sprongen de kakkerlakken van ‘DE KAKKERLAKKENBOOT’ (dramatisch kerkorgelakkoord) op hun boot. José heeft een soort noodmanoeuvre moeten uitvoeren om onmiddellijk terug uit die box te sturen terwijl hij de kakkerlakken te lijf ging en heeft bij de havenkapitein een nieuw plaatsje geëist en een pestcontrole bij ‘DE KAKKERLAKKENBOOT’ (dramatisch kerkorgelakkoord) laten uitvoeren.

De sympathieke hippie die met zijn vrouw en kinderen op ‘DE KAKKERLAKKENBOOT’ (dramatisch kerkorgelakkoord) woont, begreep er niets van. Het is een lieve vent, maar nu is mijn nieuwe theorie toch sterker dan mijn sociaal gevoel om bevriend te worden. In feite is het een aanpassing van wat gekend is: dat een baasje op zijn hond lijkt. Wel in dit geval begint de sympathieke gozer op zijn huisdieren te gelijken. I kid you not: de kinderen hebben er schrik van… Er zit een film in, in het genre van The Fly !

Nu, dat is allemaal bijna twee weken geleden gebeurd. Go Beyond, de properste boot te wereld, zit nu, op dit eigenste moment, wel met kakkerlakken aan boord…

La Réunion

2011-10-27T08:03:00.001+02:00

Een brok geschiedenis…

… over het eiland La Réunion ga ik hier nu niet neerschrijven, maar kort geschetst is La Réunion, net als Mauritius en Rodrigues, onderdeel van de Mascarene eilanden. Het grootste verschil met de twee andere eilanden is dat La Réunion tot Frankrijk behoort. En dat merk je. Het is net alsof we terug in Europa (Frankrijk) zijn. We betalen hier in Euro’s (dat is voor het eerst sinds Las Palmas, twee jaar geleden), rijdt men aan de rechterkant van de weg (in file!!!), koop je chocoladebroodjes, croissants, stokbrood en brie. Er wonen vooral jonge mensen op La Réunion, 30% is werkloos omdat de gulle sociale zekerheid van Frankrijk ervoor zorgt dat je op dit eiland ruim kan rondkomen. In Mauritius was het opvallend hoe de verschillende culturen en rassen mooi naast elkaar leven, zonder mixing. Hier op La Réunion is het helemaal niet zo, het is een Franse chaos: alle culturen en rassen door elkaar, en mét elkaar. Het geeft een exotisch sfeertje.

Het eiland zelf is wellicht het mooiste van de Mascarene eilanden. Een actieve vulkaan domineert het bergachtige groene landschap, met diepe valleien, watervallen en afgeboord met een prachtige, dramatische kustlijn. Dat moet je de Fransen wel nageven: ze zijn erin geslaagd om de mooiste overzeese eilanden voor zich te houden: La Réunion, Nieuw Caledonië en heel Frans Polynesië. Straf.

Het jachthaventje van Saint Pierre

Als je naar La Réunion komt gevaren, heb je twee opties met je boot. Of je gaat naar de jachthaven van ‘Le Port’, of je gaat naar het jachthaventje van ‘Saint Pierre’. De eerste ligt ver afgelegen van het eigenlijke stadscentrum, maar het is een veilige aanloophaven dat je in elk weer kan nemen. Het tweede zou veel gezelliger zijn en ligt pal in het centrum van Saint Pierre, maar is niet altijd veilig aan te lopen. Als er teveel golven staan, kan je er niet in omdat er zich bij de ingang een geweldige surf kan ontwikkelen. We beslissen om toch eerst Saint Pierre te proberen, vroeg in de ochtend, en moest dat niet lukken varen we wel naar Le Port. Als we aankomen zien we een trosje surfers naast de ingang de geweldige golven nemen, maar we zien ook dat het aanlopen van het haventje veilig is. Martin, de solozeiler van Imagine, vaart kort achter ons omdat zijn kaarten geen detail tonen van de haven. Mads van Go Beyond staat ons op te wachten op de pier en geeft ons extra begeleiding via de radio. Diep is het toch niet, want na een korte bocht rond de pier, wijkt Martin iets te veel uit naar stuurboord en raakt even de grond. Hij is onmiddellijk weer vrij, dus geen erg.

Mads had ons al een plaatsje geregeld bij de havenkapitein, in zijn beste Frans. Het haventje had nog maar twee beschikbare plaatsen en we zijn Mads bijzonder dankbaar dat hij een plaats voor ons gereserveerd heeft. Als we binnen draaien staat aan het benzinestation een mannetje enthousiast te zwaaien. Wij negeren hem, en varen rechtstreeks naar het plaatsje dat Mads ons geregeld had. We zijn nog niet goed en wel aangelegd of datzelfde enthousiaste mannetje komt op ons afgestormd, blijkt helemaal niet enthousiast meer en geeft ons een uitbrander van jewelste. Hij blijkt de havenkapitein te zijn en kan het helemaal niet op prijs stellen dat we rechtstreeks naar het plaatsje gevaren zijn. Er was geen woord tussen te krijgen, om hem uit te leggen dat we begrepen hadden dat we rechtstreeks naar ons plekje mochten gaan. Een spuwende vulkaan van Franse furie.

Alle andere boten met cruisers snappen er niks van. De havenkapitein was bij hen net enorm charmant en joviaal. Misverstand, te wijten aan Noors Frans of Alzheimer. Maar we liggen veilig binnen in het tjokvolle jachthaventje van Saint Pierre. Mooi blij.

Wachten op het weer

We moeten wachten in La Réunion op een goed ‘weatherwindow’ om de gevreesde oversteek naar Zuid Afrika te maken. 1400 mijl die we hopen in 10 dagen af te leggen. Het weer onder Madagascar en bij de oostkust van Zuid Afrika kan genadeloos zijn voor zeilers. Er worden gemiddeld vier tot vijf zware stormen per maand opgetekend, en geregeld worden er golven tot 20 meter (!!!) gerapporteerd. Af en toe verdwijnt er eens een bootje in…

Onnodig te zeggen dat er een soort ‘examenstress’ bij de cruisers hangt. Er wordt vaak overlegd over tactieken en theorieën ontwikkeld over de frequentie van de anticyclonen die ten zuiden van ons passeren en hoe de gevreesde Agulhasstroming te trotseren. De helft van de vloot betaalt een weerman om hen te assisteren in de beslissing wanneer te vertrekken. Wij vertrouwen op ons buikgevoel, de gribfiles, passageweather en proberen een zo goed mogelijke synthese te maken van wat de anderen denken. Wat zeker is, is dat het weer hier snel verandert, en dat het onmogelijk is om het weer verder dan 5 dagen in te schatten. Onze tactiek is een ‘weatherwindow’ uit te kiezen dat ons vlotjes 100 mijl ten zuiden van Madagascar laat zeilen (ongeveer de helft van de oversteek), en dan zullen we moeten zien wat komt.

Onze Estse vriend Uku van Temptation III was rechtstreeks van Mauritius naar Richards Bay in Zuid Afrika gevaren. Hij mailde ons: “Today, I arrived to Richards Bay. I got everything. Last days 45 knots NW as well. I was happy to get 25 knots SE to across Agulhas. Today I’m drying my sailing clothes and yacht from inside. Hope you will get nice conditions but my believing is, that you cannot plan here nothing. Even local forecasts are so different for one day before.”

Voorlopig is er geen gunstig vertrekmoment, dus houden we ons bezig. Voornamelijk met het afwerken van een uitgebreid to do-lijstje. Haïke doet de boot overal opnieuw blinken, we checken alles, klimmen in de mast om het hele want te checken, duiken onder de boot, ruimen alles op, maken alles vast, vullen alle tankjes met diesel, enzovoort, enzovoort…. De boot moet tiptop zijn voor ons ‘examen’. Failure is not an option.

En we hebben ook een autootje gehuurd, dus rijden we geregeld het binnenland in om dit prachtige eiland te bezoeken. Zo werd ‘Haïke Tours’ nog eens geactiveerd. Later meer.

Voor wie meer wil intussen, twee links van bevriende zeilers die ‘in hetzelfde schuitje’ zitten:

David van Shearwater, die op het juiste weer wacht in Mauritius: www.mangoandme.net en John en Jennifer van Ile de Grace die op dit moment hun oversteek naar Zuid Afrika aan het maken zijn: http://sv-grace.blogspot.com/

En ook dit was Mauritius…

2011-10-19T16:07:00.001+02:00

Mauritius–1 tot 15 oktober

2011-10-18T19:12:00.001+02:00

Ja, die blog. Het is me wat. We zijn ondertussen in La Réunion, hier ben ik in dikke ruzie gevallen met de havenkapitein van Saint Pierre, hebben we een prachtig eiland ontdekt en een heerlijke avond beleefd op de Noorse boot Empire. Maar dat is nu, en eerst moet nog veel verteld worden over Mauritius.

Er zijn veel goeie dingen en een paar minder goeie dingen te vertellen over Mauritius.

Dat het eiland zich goed weet te verkopen als vakantiebestemming, is zeker. Hier komen bijzonder veel pas gehuwde koppeltjes op huwelijksreis in dure hotels en resorts. Ver weg van het échte Mauritius, waar mensen van allerhande pluimages proberen samen te leven. Mauritius is OK, maar het zal nooit in onze top tien van mooiste eilanden geraken. De mensen die we er ontmoet hebben, wel.

Mauritius is een ovaalvormig eiland van 1865 vierkante kilometer. De Portugezen zijn de eerste Europeanen die het eiland eind de 16de eeuw ontdekten. Daarna namen de Nederlanders het over (en noemden het eiland naar de zoon van Willem van Oranje: Maurits van Nassau). Zij hebben zich hier niet echt voorbeeldig gedragen. Ze hebben het eiland zowat geplunderd: de bevolking voerden ze weg naar de Kaapkolonie, bijna alle ebbebomen hebben ze gekapt en roeiden de Dodo, een grote vreemde loopvogel, nagenoeg uit. Als er niets meer te rapen viel verlieten ze het eiland in 1710. Vijf jaar later kwamen de Fransen, het eiland veranderde van naam en werd ‘Ile de France’. Een kleine honderd jaar later kwamen dan weer de Engelsen, zij lieten de slaven vrij, maakten komaf met de piraten, deden iedereen links rijden, en veranderden de naam opnieuw in Mauritius. De bevolking mocht wel hun taal behouden, het Frans/Creools. Het is onder invloed van de Engelsen dat de bevolking van Mauritius zo divers werd. Nu is het een etnische melting pot van Indiërs (68%), Creolen (27%), Chinezen (3%), Fransen (3%) en Zuid-Afrikaanse expats (1%) die erin slagen een stabiele regering en economie te doen draaien. Ze doen het niet slecht, blijkbaar.

Het kleine jachthaventje van Port Louis

Na een uurtje papierwerk, controles en paspoorten stempelen varen we het jachthaventje binnen van Port Louis. Nu ja, jachthaventje is al een groot woord. Het is gewoon een klein bassin met stenen kade. En het ligt tjokvol zeilboten. Ook een etnische melting pot daar. Een boot of vier Noren, vier Duitse boten, twee Nederlandse boten, twee Zweedse boten, drie Amerikaanse boten, één Deense, één Braziliaanse, één Zwitserse, één Estse, één Zuid-Afrikaanse en één Belgisch Nestje. Allemaal passen we wonderbaarlijk in dat kleine bassin, in twee of drie rijen dik langs de kade. ‘t Is een gezellige bende. Allemaal aan de rand van één van de moeilijkste passages van hun zeil reis: het listige, gevaarlijke en vaak stormachtige stuk tussen Mauritius (of La Réunion) en Zuid Afrika. Iedereen is daar wat nerveus voor, dus wordt veel over gepraat over mogelijke tactieken bij de nodige hoeveelheid alcohol om eerst de zenuwen te temmen en wat later plaats te laten maken voor een licht gevoel van euforie en grote broederlijkheid...

Bezoek

We hebben ook Belgisch bezoek van onze vriend Koen. Leuk om elkaar terug te zien en overladen te worden met dingen die we missen uit België. Voor de kinderen springen de snoepen eruit. Voor mezelf springen de cadeaus eruit die mijn favoriete restaurant, De Kuyper in Vilvoorde, heeft meegegeven. Het enige (buiten vrienden en familie) dat ik mis uit België. Koen trok tien dagen met ons samen op en verbleef op de boot.

Haïke Tours

Het ontstond geleidelijk aan op onze rondritten op de verschillende eilanden waar we gestopt zijn, maar nu is het een begrip geworden: “Haïke Tours”. Haïke organiseert gedurende twee dagen voor een groep van 12 cruisers een rondrit door het eiland met een minibus. Ze heeft meteen twee man in dienst: Koen als gps en ik als buschauffeur. Het programma zag er heel kort samengevat als volgt uit:

Programma van dag 1: Trou aux cerfs, Grand Bassin (prachtige Hindoetempel, waar we vele rituelen en offers zien en waar de apen rondlopen, …), viewpoint Black River Gorges National Park, picknicken, Chamarel watervallen en coloured Earth (7 kleuren zand). De schildpadden die we in het park zien, kan je niet aaien zoals die we in Rodrigues gezien hebben en zijn depressief. Martello tower, Tamarin Beach, teruggereden en gaan eten in de chinees… Heerlijke dag.

Programma van dag 2: Pamplemousse Botanical Garden, we hadden een vreemde en arrogante gids, Goodlands waar ze miniatuur bootjes maken, gaan eten in Pereybère, langs Grand Baie, Hindoetempel, en dan kregen we een rondleiding in het resort “Grand Mauritian Hotel”. Opnieuw hebben we een heerlijke dag.

Twee dagen later vernemen we dat het hotelresort waar we de rondleiding kregen helemaal is uitgebrand. We konden de dikke zwarte rookpluim vanop onze boot zien. Heel vreemd.

Happy 50th anniversary

Een ander hoogtepunt van ons verblijf was het verjaardagsfeest van Mads (Go Beyond). Voor zijn vijftigste verjaardag kreeg hij van zijn vrouw een week in een van de luxe resorts van Mauritius cadeau. Daar heeft hij een exclusief strandfeestje gehouden voor zijn dichte vrienden en familie. Nog nooit zo’n mooi en sjiek verjaardagsfeest meegemaakt. De exclusiefste beachparty ever. Het eten was top, de omgeving geweldig en de vrienden hartelijk. Het was een eer om er bij te mogen zijn.

Onvergetelijke ontmoetingen.

Een van de eerste avonden gingen we samen met Koen eten in Chinatown. Een chinees restaurant in een groezelige buurt op de eerste verdieping, maar aanbevolen door de Lonely Planet. We eten lekker en gezellig en op het einde van de avond zegt de ober dat een Mauritiaans-Indisch koppel in het restaurant zit die een dochter hebben die in Brussel studeert. We ontmoeten hen en wat nadien en de volgende dagen gebeurt is : vrienden maken voor het leven. Ze nodigen ons een paar dagen later uit bij hen thuis en we worden er verwelkomd met een uitgebreid Indisch-Mauritiaans diner. Het klikt met hen, en we hebben allen het leuke gevoel dat het lot ons bijeen heeft gebracht. We zullen hen nog vaak zien als ze hun dochter in Brussel komen bezoeken. En weer een paar dagen later zaten ze gezellig mee op de boot, met nog vrienden van hen, samen pizza te eten… Vreemd en ook leuk hoe toevallig ontmoetingen kunnen zijn, en hoe die het leven in een richting kunnen draaien.

Een ander hoogtepunt had weer te maken met ontmoetingen. Pim, de vader van Leonie, van onze ex-buddy-boot Elena (die ondertussen in Maleisië zijn en hun boot op een cargoschip zullen zetten om het piraten gebied te vermijden), had ons gemaild dat hij vrienden heeft in Mauritius. Een mail later stonden ze in CC en nog een mail later werden we door hen uitgenodigd bij hen thuis. Carla (Italiaanse) en Anthony (Brit) zijn hier vijf jaar geleden komen wonen toen hij gevraagd werd om een hoge functie op te nemen in de grootste bank van Mauritius (MCB). Het doet bijzonder onwennig om met ons huurautootje binnen te rijden op hun erf en hun prachtige woning te zien, maar het duurt niet lang vooraleer we volledig op ons gemak gesteld worden door de gastvrouw. We zitten er nog geen half uur en we worden al alleen gelaten in het prachtige verblijf. Ze moet even haar zoon ophalen. We zijn dan allemaal in het zwembad gedoken en hebben heerlijk genoten van een warme douche. Later die avond werden we allemaal dikke vrienden tijdens het avondmaal. Anthony, Carla en zoon Charles die samen met ons raadsels zitten op te lossen bij een feestelijke maaltijd. De volgende dagen denken we nog vaak aan de gezellige avond en zien we Anthony nog af en toe passeren met een of ander cadeautje voor de kinderen als hij even pauze kan nemen van het werk.

Paardenrennen

We hebben ons ook twee zaterdagen fantastisch geamuseerd op de wekelijkse paardenrennen. Een gokje doe je voor 2 euro en het maakt elke race bijzonder spannend. De zaterdag voor ons vertrek naar Réunion hebben we op de allerlaatste race ons laatste Mauritiaans geld ingezet. Op een paard dat gunstig stond bij de bookmakers (dus geen favoriet) maar volgens de kranten wel in topvorm was. Onze gok heeft alle verlies aan de eerdere slechte gokken goed gemaakt en heeft ervoor gezorgd dat we in Réunion een wisselkantoor zullen moeten zoeken om onze Mauritiaanse roepies te wisselen in euro’s. We hebben nog nooit zo hard geroepen en getierd als toen we dat paard nummer 8 als eerste over de streep zagen gaan…

Mauritius

Hoe zouden we het moeten samenvatten. Het is zeker niet het mooiste eiland dat we gezien hebben. Maar zoals elk eiland wordt het weer speciaal door de andere dingen die je er ontdekt. Hoe de verschillende culturen hier samenleven. Hoe mensen hier allemaal vlot tweetalig zijn (Frans en Engels), en hoe mensen hier leven als een soort eeuwige toeristen en hoe ze open staan voor andere culturen en andere werelden. Ze sturen hun kinderen naar het buitenland om te studeren, houden van hun links met een ver moederland, houden ervan contact te maken met mensen die de wereld ontdekken en staan erg open voor cruisers als ons. Mauritius is de mensen en hun werelden.

'Duitser opgegeten door kannibalen'

2011-10-17T22:09:00.001+02:00

Even hier iets over zeggen:

Stefan Ramin (40) en Heike Dorsch (37), een Duits zeilkoppel dat al sinds 2008 op reis was, gingen naar een eiland in Frans-Polynesië. Maar hun avontuur eindigde in een ware nachtmerrie. Ramin werd vermoedelijk door kannibalen in stukjes gehakt en opgegeten, want er zijn resten van zijn lichaam teruggevonden.

Ramin was samen met een gids op geitenjacht, maar alleen de gids kwam terug. Hij zei dat Ramin een ongeluk had. De vrouw ging onmiddellijk mee naar de plaats waar Ramin was, maar de gids bond haar vast aan een boom en randde haar ook nog eens aan.

Uiteindelijk kon de vrouw ontsnappen. Ze sloeg meteen alarm bij de politie, die op zoek ging naar Ramin. Daar werd een lugubere ontdekking gedaan. Er lagen botten, tanden, kledingstukken,...

Volgens bepaalde bronnen is Ramin in stukjes gehakt en werd hij daarna geroosterd en opgegeten door kannibalen. Een DNA-onderzoek moet uitsluitsel geven of het om Ramin gaat. De politie is nog steeds op zoek naar de gids.

Bron: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20111017_108

We hebben hetzelfde eiland bezocht, Nuku Hiva. Het is wellicht één van onze topbestemmingen, maar het verbaast ons dat het daar nog zou gebeurd zijn. In Fans Polynesië hebben nooit gevoeld dat het nog bestond. Ergens anders veel meer.

Toen we in Erromango (Vanuatu) waren, kwamen we terecht op een dorpsfeest. We werden er verwelkomd als eregenodigden omdat Mads, onze buddy van Go Beyond, er een auto kon herstellen.

Tijdens het dorpsfeest zat ik naast een sympathiek oud ventje en we geraakten ‘aan de klap’. Hij was een oud dorpshoofd en wellicht 70 jaar of ouder, en ik vroeg hem of hij nog de kannibalistische periode gekend had. ‘Oh, yes, William, oh yes’, zei hij met fonkeloogjes, een grijns en wat Pavloviaans kwijl uit zijn mond. Dan zei hij: “Do you know how we used to call the white people?”. Hij keek me ondertussen aan van kop tot teen en zei: “Long pigs. Very tasty!”. We hebben er toen smakelijk mee kunnen lachen, maar misschien was het niet zo slecht dat we ‘s anderendaags door gevaren zijn…

En dat allemaal terwijl ik een blog moet schrijven over Mauritius. Ja zeg.

Mauritius en Blog

2011-10-16T05:22:00.001+02:00

Mauritius en bloggen zijn twee dingen die niet samen gaan.

Veel te zien op Mauritius, dus geen tijd om te bloggen…
Een vriend op bezoek, dus geen tijd om te bloggen…
Leuke lokale mensen leren kennen, dus geen tijd om te bloggen…
Veel collega cruisers in Mauritius, dus veel feestjes en geen tijd om te bloggen…
Veel gebeurd in Mauritius, dus moet er extra veel geschreven worden…
Veel excuses in Mauritius.

Daarom kiezen we nu het zeegat en varen vandaag van Mauritius naar La Reunion. Een tocht van ongeveer 24 uur. De condities zijn goed, hopelijk genoeg tijd om ondertussen te bloggen.

Tot later,

Het Nest

Van Rodrigues naar Mauritius: 29, 30 september en 1 oktober 2011

2011-10-01T10:01:00.001+02:00

De oversteek van Rodrigues naar Mauritius is 350 mijl. Als we donderdag vroeg in de ochtend kunnen vertrekken, dan zouden we Port Louis kunnen binnenlopen op zaterdag voor zonsondergang. Maar dan moeten we wel echt vroeg kunnen vertrekken. De immigratiedienst van Rodrigues probeert al stokken in de wielen van dat plan te steken en wilt ons niet op woensdagavond uitklaren zodat we de hele papierwinkel pas donderdagmorgen vanaf de openingsuren kunnen beginnen afwerken (immigratie, douane en coast guard). Om half negen komen we te weten dat de immigratie iedereen in persoon wil zien bij het uitchecken (dus moesten Haike en de kinderen gehaald worden) en verliezen we nog eens een half uur. Bij de douane was er wat verwarring om mijn speargun (het is verboden om hiermee te vissen in Rodrigues en het wordt daarom in beslag genomen tijdens je verblijf) terug te krijgen want daarvoor moest een speciale escorte geregeld worden. Uiteindelijk loop ik aan de zijde van een frisse vrouwelijke douanebeamte met mijn speargun op haar schouder het douanegebouw uit, een taxi in om 1 kilometer verder aan de kade mijn speargun officieel overhandigd te krijgen. De schrik zat er blijkbaar in dat ik op het korte wandelingetje door het centrum van Port Mathurin een vis zou kunnen spiezen. Tenslotte liet de coast guard ook nog eens een half uur op zich wachten, kwam dan op zijn gemakje aan boord om heel langzaam onze clearance in te vullen. Om 10u gooien we uiteindelijk los en zoeken onze weg door de pas. Er staat veel minder wind dan voorspeld en de hoop deze oversteek op 2 ipv 3 nachten te kunnen doen, is zo vanaf de start al de kop ingedrukt.

Maar de golven zijn klein en het weer is prachtig. We lullen nog wat op de radio met Blauwe Pinquin en Shearwater die achter ons uitgevaren zijn, zetten dan een paar uur de motor op om voorbij de luwte van het eiland te geraken, vangen wat wind en zeilen dan recht naar Mauritius. Haike heeft wat last van zeeziekte en de kinderen zijn zo druk bezig in hun spel dat ze vergeten zijn dat ze weer op zee zitten.

De eerste 24u verlopen goed. We leggen 145 mijl af en misschien zit het er zo toch nog in om zaterdag net voor zonsondergang aan te komen (je mag de haven van Port Louis niet in of uit tussen zonsondergang en zonsopgang). Tegen de avond pikt de wind op en tijdens de tweede 24u schieten we onder vol tuig en gevlinderde zeilen vooruit en leggen vlotjes 180 mijl af. We passeren door de shipping route tussen Zuid Afrika en Azië en dus zien we tijdens onze wachten veel cargoschepen passeren. Gelukkig zijn ze telkens goed zichtbaar op de radar, en wij blijkbaar ook.

Verder niets opmerkelijks te melden. We varen nu langs de kust van Mauritius, ter hoogte van het toeristische Grande Baye en we kunnen zelfs een streepje internet oppikken om dit te posten. We verwachten om 15u lokale tijd in de haven van Port Louis binnen te lopen. Supertijd neergezet. Dat gaan we vieren. Tijd voor een stevige pint, nu.

Rodrigues, 21 tot 29 september 2011 – positie: 19°40.8 S 63°25.2 E

2011-09-28T13:07:00.001+02:00

Internet

Als er ooit een wiskundige sleutel moet gevonden worden om het unieke karakter van een eiland te definiëren, dan zal die omgekeerd evenredig zijn met de snelheid van het internet. En Rodrigues is bijzonder uniek. Het internet is hier van zo’n aard dat je er als een gek van wegloopt, maar wat je ondertussen rond je ziet is fantastisch. Bloggen is op zo’n momenten het laatste waar je mee bezig wilt zijn, en onder je vel blijft een wat knagend schuldgevoel zitten om jullie te laten wachten op nieuws…

De entree

‘s Ochtends vroeg lopen we binnen door de zuidelijke pas van Port Mathurin. Het is een gevaarlijke pas, en je moet twee lichten in lijn houden om niet op het rif te lopen. De kaarten kloppen niet, het is dus op zicht te doen. Die twee lichten zijn zo goed verstopt en de golven zo hevig, dat we ze nooit zien. Traag en op het gevoel varen we die pas door en vinden dan het kanaal naar de haven. We leggen ons vast naast Go Beyond aan de betonnen kade en krijgen vervolgens een processie van ambtenaren over de vloer. Nog nooit zoveel papierwerk moeten invullen. Politie, quarantaine, immigratie, douane en de coast guard: allemaal met z’n twee en een pak papier. Maar het deert niet, het zijn allemaal bijzonder leuke en vriendelijke mensen. Vrolijk volk, hier.

De ankerbaai van Port Mathurin

Het sfeertje aan de kade is ook bijzonder aangenaam. In de ankerbaai en aan de kade liggen een tiental jachtjes. Allemaal wereldzeilers die rond de Zuid-Afrikaanse Kaap zullen varen. Allemaal wereldzeilers die net een van hun zwaarste oversteken te verwerken hebben gekregen. En niemand klaagt, het is allemaal ‘part of the job’, spannend en uitdagend. Het gezelschap bestaat uit 3 solozeilers (de Est Uku van Temptation 3, de Amerikaan David van Shearwater en de Amerikaan Bob van Armido) ; 3 Duitse boten (Symi, Momo en Thule); het leuke Nederlandse koppel Ben en Annemiek op de Blauwe Pinquin, onze Noorse buddies van de Go Beyond en wij. Iedereen staat gezellig op de kade met elkaar te kletsen.

Op een avond houden we voor een hele bende een grote ‘Wahoo Barbecue” op onze boot en de Go Beyond. Het mondt natuurlijk uit in een té gezellig feestje en ‘s anderendaags hebben de meesten heel kleine oogjes.

Mauritius Pride

De jachtjes mogen de haven van Port Mathurin terug binnenvaren
nadat de Mautitius Pride zich aan de kade heeft vastgemaakt.

Donderdagochtend om 5u30 wordt de hele zeilvloot wakker gemaakt door de Coast Guard omdat het vrachtschip “Mauritius Pride” binnen komt. Alle jachten moeten daarvoor uit de haven, de zee in, een half uurtje wachten tot het bevoorradingsschip binnen gemanoeuvreerd is en aan de kade ligt en dan mogen we terug binnen in de kleine havenkom ankeren. Het loopt allemaal vlotjes, iedereen vindt z’n plekje en een uurtje later staat iedereen weer op de kade om opnieuw het eiland te gaan verkennen. Het is markt. We kopen een berg groenten, fruit en baguettes voor geen geld. Rodrigues is goedkoop. Heerlijk. ‘s Middags gaan we eten in het formidabele ‘Restaurant Du Quai’, waar we met de ober ‘Bingo’ spelen. De kinderen gaan naar de kapper, we vinden een dame die onze was wilt doen, we kopen een paar gedroogde octopussen (ourites), we nemen een prepaid telefoonnummer en we leren de levende legende James Waterstone kennen.

James Waterstone

“I’m James Waterstone, 74 years old, my grandfather came from Ireland to Rodrigues!”, riep hij aan de overkant van de straat toen ik uit het telefoonwinkeltje stapte. Wellicht is het niet moeilijk om te zien dat we toeristen zijn, tussen alle zwarte, gekleurde en exotische types hier. James houdt het gastenboek bij van alle jachten die hier langs komen. Hij is gepassioneerd door alles wat met wereldzeilen te maken heeft en vraagt of hij even mee naar de boot mag komen kijken. Hij babbelt honderduit, lacht zijn tanden bloot (nu ja, enkel de bovenste zijn er nog), is super enthousiast en maakt iedereen goed gezind. Heerlijke vent.

Uiteindelijk trekken we twee volle dagen met James op. De eerste dag organiseren we een busje voor 10 man, nemen onze vrienden van de Blauwe Pinquin, Shearwater en Symi mee op toer rond het eiland. James is onze enthousiaste gids. Geweldige toer. Het François Leguat Centre, een landschildpaddenreservaat, was het toppunt. Gigantische landschildpadden zoals op de Galapagos eilanden, alleen is alles veel leuker en wandel je gewoon tussen die schildpadden. De gids legt ons uit hoe we die landschildpadden moeten strelen langs hun nek. Ze vinden het fantastisch, ze rekken zich volledig uit en maken een zacht grommend geluid. Op de Galapagos eilanden leken al die schildpadden depressief, hier zijn het levensgenieters.

Daarna bezoeken we ook nog de grot “La Grande Caverne”. Machtige grot, maar bijna hebben we oervervelende gids, die de ene flauwe mop na de andere maakte, op een stalagmiet gespiesd. Op het einde liepen we gewoon met de hele groep door naar de uitgang om niet nog een ander onnozel verhaal te moeten horen over de vormelijke gelijkenissen van een of andere stalagmiet of -tiet.

De rest van de dag reden we met ons busje nog naar Port Sud Est, waar we aten op het strand en naar Mont Lubin. En James bleef maar ‘Eikel’ tegen ‘Haike’ zeggen, tot groot jolijt van ons en de Nederlanders.

De volgende dag huurden we een auto en namen onze vriend James nog eens mee. Hij toonde ons het prachtig strandje “Le Trou d’Argent”, waar nog ergens een piratenschat zou moeten verborgen zijn, om te gaan zwemmen. Opnieuw betrappen we er ons op dat we tijdens het rondrijden op zoek zijn naar het meest geschikte plaatsje om te blijven wonen. Niet omdat we het zeilen moe zouden zijn, maar wel omdat het hier een onontdekt paradijs is.

Op Rodrigues praten ze Creools, het lijkt een fonetisch neergeschreven Frans.
En onze pick up truck vol waterbidons in de bak.

Waterschaarste

Eén probleem waar Rodrigues mee te kampen heeft is een gebrek aan water. Aan de kade is geen water te krijgen. Onze watervoorraad op de boot moest dringend aangevuld worden, dus dat was een extra reden om een pickup te huren. Vier keer rijden we twintig minuten naar de top van het eiland waar een bron met drinkbaar water is en waar je je bidons kan vullen.

Huisje aan de prachtige Oostkust. Met drogende octopussen aan de waslijn.

En zo vliegt onze tijd hier voorbij. Van het ene hoekje van het eiland naar het andere. Overal leuke mensen, op Rodrigues is quasi geen criminaliteit, de gevangenis heeft geregeld géén gevangenen en toen we er voorbij reden stond de poort gewoon open. Het zal hoog scoren in onze top tien…

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde. Morgen vertrekken we naar Mauritius. Twee tot drie dagen varen. Terug die rottige Indische Oceaan op. ‘t Is gelukkig niet ver. So long!

Onze bladzijde in het gastenboek van James Waterstone

De oversteek van de Indische Oceaan - Slot

2011-09-21T04:29:00.000+02:00

Dinsdag 20 september 2011 - Dag 13

De relatie met de Indische Oceaan op deze passage zal eindigen hoe ze begonnen is: woelig en wild. De golven van 4 meter zijn er terug en we zwieren hier weer van
links naar rechts en van voor naar achter.

Woensdagochtend vroeg zullen we op onze bestemming aankomen. Na 2000 heftige mijlen, op 13 dagen tijd. De boot heeft het weer uitstekend gedaan, alsook iedereen aan
boord. We hebben op die tijd slechts 200 liter water verbruikt (nog 200 liter reserve), geen druppel diesel maar wel al ons eten. We hebben nog net genoeg voor 1
maaltijd. De twee koelkasten en hun vriesvakjes zijn helemaal leeg.

De Mascarene Islands liggen ten oosten van Madagascar. De drie hoofdeilanden van de Mascarene archipel zijn Rodrigues, Mauritius en La Reunion. Rodrigues en Mauritius
behoren tot het onafhankelijke Mauritius en La Reunion is Frans territorium. De meeste boten die de zuidelijke Indische Oceaan oversteken, stoppen eerst in Rodrigues.
Port Mathurin is de hoofdstad en heeft een klein haventje. Het eiland is bewoond door de afstammelingen van de zwarte slaven van op Mauritius en die hier vrijgelaten
werden. 't Schijnt leuk volk te zijn. En er zijn ook nog heel wat Franse invloeden op het eiland. Lekkere Franse invloeden: croissants, chocoladebroodjes, brie,
camenbert, ... Van zodra we ingeklaard zijn is dat het eerste wat we gaan halen.

Voila, onze derde langste passage op de wereldreis zit erop. Heftig was het, maar de smaak van de overwinning zal des te zoeter zijn.

De oversteek van de Indische Oceaan - Deel XI

2011-09-20T06:55:00.000+02:00

Maandag 19 september 2011 - Dag 12

Vreemd nachtje. Een cargoschip ligt op aanvaringskoers. We roepen ze op om onze positie door te geven, koers en snelheid. Of ze ons kunnen zien op de radar. Jaja,
geen probleem. Dat cargoschip blijft erna gewoon op aanvaringskoers doorvaren. Ik roep ze nog eens op, en een onzekere matroos antwoordt dat het geen probleem is en
dat ze zullen uitwijken. Cargoschip blijft op aanvaringskoers en begint nu vervelend dicht te komen. Plots roept dat cargoschip zelf op. De kapitein. Met een grafstem
en dubbele tong in een moeilijk verstaanbaar Engels dialect. Waarom we hem opgeroepen hebben. En of we piraten zijn. Of we last hebben van piraten. Van welk land we
komen. Of we zeker wel aan het zeilen zijn en niet de motor gebruiken, ... En elke vraag moest ik vragen twee keer te herhalen omdat hij quasi onverstaanbaar was. Dan
horen we plots niets meer, draaien ze 5 graden en passeren ons op een halve mijl. Vreemde ontmoeting. Als je dat in de Golf van Aden meemaakt, word je wellicht zo
paranoïde als een draaideur en is het maar te hopen dat je hart het houdt van de piratenangst.

Leuk dagje. Nog steeds redelijk rustige zee, mooi weer, aangename wind. Onderweg stoppen we even, doen we alle zeilen naar beneden en doet het 'Small Nest Stuntteam'
een demonstratie voor het enthousiaste publiek op Go Beyond. We zetten de spinnakerboom op zijn hoogste positie en dan zwieren Flor, Ward, Sepke en Haike vanop het
voordek de 5000 meter diepe oceaan in. Ambiance!

Mads, Rhune en Johanna zwemmen van Go Beyond naar A Small Nest om ook eens in het water te zwieren. Omdat we op internationale wateren zijn, zijn ze dus eigenlijk van
Noorwegen (waar hun boot geregistreerd is) naar Frankrijk (waar onze boot geregistreerd is) gezwommen (een boot op internationale wateren is een deel van het
territorium waar die boot geregistreerd is, vandaar). Een wereldrecord.

Op de menu Nasi en Mie Goreng, en 's avonds eten we restjes. In de namiddag is er een snoepfeestje omdat Sepke en Ward het geschiedenisprogramma van het tweede
middelbaar hebben afgewerkt.

Nog twee keer 'slapen' en we kunnen nog eens 'doorslapen'.

De oversteek van de Indische Oceaan - Deel X

2011-09-19T03:55:00.000+02:00

Zondag 18 september 2011 - Dag 11

Prachtig weer, de zee is bijna vlak. Weinig wind, dus de spinnaker gaat
omhoog. Heerlijke zeildag. Het is onwaarschijnlijk hoe snel je de
vreselijke condities van de voorbije week bijna vergeet. De Indische Oceaan
is de gemeenste oceaan van de drie. Ze heeft een slecht en wispelturig
karakter, ze pest je het bloed van onder de nagels, ze mat je helemaal af
en drijft je tot waanzin. Op het einde komt ze dan nog een beetje lief
doen en probeert ze het goed te maken. De hysterische teef.

Flor werkt een taalboek uit, Sepke en Ward doen Geschiedenis en
Aardrijkskunde, Haïke geeft les, ik ben zoet met de spi en het plakken van
een gaatje in de dinghy.

Als alles blijft lopen zoals nu zouden we dinsdagmaandagnacht onze bestemming
bereiken. We hebben nu geen haast meer, want de haven van Rodrigues kan je
niet bij nacht binnenlopen en dus vertragen we en plannen we onze aankomst
op woensdagmorgen. Nog drie keer slapen. Op die teef.

De oversteek van de Indische Oceaan - Deel IX

2011-09-18T04:58:00.000+02:00

Zaterdag 17 september 2011 - Dag 10

Eindelijk goeie condities. Lekker windje (5 à 6 Bft), redelijke golven en
zonnig. Vandaag is het Mads' verjaardag (Go Beyond, die nog steeds in
onze buurt varen) en vieren dat mee via de radio.

De kinderen kunnen schoolwerk maken en er kan ook wat slaap ingehaald
worden.

Menu: kip met rijst en curry en 's avonds pannenkoeken.

Het weerbericht voorspelt voor morgen een luwte met weinig wind en minder
hoge golven, daarna, binnen een paar dagen, opnieuw grote golven.

We weten dus weer waar we aan toe zijn voor de laatste drie of vier dagen
van deze oversteek. "Weinig wind" betekent veel klutsen en "grote golven"
betekent veel klusten.

Groeten van een nest klutsers.

De oversteek van de Indische Oceaan - Deel VIII

2011-09-17T02:22:00.000+02:00

Het goeie nieuws is dat de condities aan het verbeteren zijn, het slechte
nieuws is dat het nog altijd verdomd ongemakkelijk is.
Het goeie nieuws is dat we een hilarisch spelletjesuur hebben gehad met Go
Beyond. Ze hebben een 'Bingo' georganiseerd. Wij zaten hier alle vijf met
ons Bingopapiertje met 25 nummertjes op terwijl presentator Rhune de
nummertjes dicteerde via de vhf-radio. Eerste prijs was een reep chocolade.
Sepke, chocoladeverslaafde, heb ik nog nooit met zoveel plezier een
spelletje zien spelen en winnen. Het slechte nieuws is dat ik de rest van
de namiddag nummertjes heb moeten dicteren tussen 1 en 25. Onze kinderen
zijn Bingoverslaafden geworden.
Menu: pizza met de rest van de spaghettisaus; 's avonds Sepkes Suissen
(cinamonrolls).
Prettig weekend.

De oversteek van de Indische Oceaan - Deel VII

2011-09-16T03:45:00.000+02:00

Donderdag 15 september 2011 - Dag 8

Tijdens de ochtend wordt het al snel duidelijk dat het nog zwaarder wordt
dan voorspeld. Het waait de hele dag een dikke 7 Bft, met geregelde pieken
van meer dan 40 knopen (windkracht 8). De golven zijn 5 meter of hoger.

We zetten drie reven in de genua, kiezen de beste koers op de wind en de
golven, gaan binnen zitten, sluiten de luiken en we maken het gezellig. We
staan ervan versteld hoe goed onze boot in zo'n zware omstandigheden
reageert. Ze kan gerust nog meer wind aan en golven neemt ze met gemak. Ze
zit nog een eind van haar limiet, en dat is een grote geruststelling voor
wanneer we over een paar maanden de befaamde Kaap de Goede Hoop zullen
ronden.

Wij zetten ons leven binnen in de wasmachine gewoon verder. We maken
spaghetti bolognese (de keuze begint beperkt te worden) en 's avonds eten
we brood met een spiegelei. Haike leest haar tiende boek uit op deze
passage, Sepke en Ward zitten aan de Harry Potters, Flor kiepert een bak
speelgoedjes uit en verdwijnt een paar uren in zijn fantasie. Af en toe
steken we onze kop eens buiten om te kijken of er geen andere sukkel in dit
rotweer is terecht gekomen. Buiten onze buren van Go Beyond, is er niemand.

Morgen zakt de wind naar 6 Bft (23-28 kn) en later nog minder. Het zal een
aangename afwisseling zijn.

De oversteek van de Indische Oceaan - Deel VI

2011-09-15T03:43:00.000+02:00

Woensdag 14 september 2011 - Dag 7

Vannacht zijn we het halfweg punt gepasseerd. Alles blijft redelijk oncomfortabel, zodat we de koers aanpassen en iets meer met de wind en de golven mee varen en zo
minder harde golven tegen de flank van de boot krijgen. We maken zo wel een omweg, maar de weg is iets beter.

We hebben al een paar dagen geleden ontdekt dat er ergens water binnenkomt aan het dekraam aan bakboord. De noodoplossing 'de boel afplakken met ducktape' hield het
niet met de golven die ertegen sloegen, dus moesten we op zoek naar een betere oplossing. Na lang zoeken vinden we waar het water zich een weg naar binnen kon werken.
Telkens er water in het gangboord stond aan bakboord en de boot naar stuurboord helde, kon het water langs onderaan het dekraam zich op één plaats een weg naar boven
werken, en daarna naar binnen. Een stuk van 20 centimer waar de siliconen losgekomen waren. Met een tube Sikaflex is het snel verholpen en beter dan voorheen.

Haike geeft de kinderen les. Geschiedenis, over de Kelten. Leuke jongens. Die hebben het tarwebier uitgevonden.

Bij de vikings op Go Beyond ook alles OK. Elke dag rond vijf uur spelen we 'radio'tje' met nieuws- en weerberichten, raadsels, moppen en imitaties van andere
cruisers. Leuk moment.

's Middags eten we een pasta carbonara, 's avonds brood. We passeren de 80° oosterlengte, dus kunnen we het uur nog eens terugdraaien. We zitten nu UTC+5.

De nacht is onrustig. Hoewel doodmoe, slapen Haike en ik niet goed van het vele rollen. We krijgen een paar heftige squalls over ons heen, vliegende vis nummer 20
heeft zich vannacht gezelfmoord in onze kuip, en om 4u zien we plots een ander schip aan de horizon. Een visser wellicht. Dat was al een paar dagen geleden dat we nog
iets anders zagen varen buiten de Go Beyond.

Volgens het nieuwe weerbericht zou het morgen nog iets zwaarder worden, met nog grotere golven, maar daarna zou het kalmeren. Allez.

De oversteek van de Indische Oceaan - Deel V

2011-09-14T06:10:00.000+02:00

Dinsdag 13 september 2011 - Dag 6

Betere omstandigheden in het begin van de dag. De golven lijken wat kalmer en we gaan goed vooruit. We houden er zowat dezelfde routine op na als de vorige dagen. Op
de menu vandaag: gebakken aardappelen, met koolsla en zelf gemaakte zalmsla (met zalm uit blik). 's Avonds eten we zelfgemaakte (!) kruidenkaas (gemaakt van onze
zelfgemaakte yoghurt) en de rest van de zalmsla op het mueslibrood.

De leutigheid duurt tot er een nieuw weerbericht binnen loopt.

In de namiddag beslissen we het dubbel gereefd grootzeil helemaal naar beneden te halen en enkel op gereefde genua verder te varen. Er komt slecht weer opzetten met
veel wind. Tegen de avond blijkt het de goeie beslissing te zijn. De wind giert door het want en de golven beuken tegen de bakboordflank. Golven slaan nu niet alleen
op het gangboord maar ook volledig over de boot. Tijdens de nacht wordt het heel oncomfortabel en lichtjes beangstigend soms, zodat we beslissen om van binnen uit
wacht te doen met het luik gesloten. Eens om het kwartier openen we ons luik om onze kop eens buiten te steken en rond te kijken. Heel waakzaam om terug binnen te
duiken als er zich opnieuw een golf in de kuip stort. Met enkel een klein lapje genua hotseklotsen we verder aan 7 knopen.

Slapen in de voorste cabine is met kriebels in de buik, je vliegt van links naar rechts en soms ervaar je gewichtloosheid: het is alsof je een dutje probeert te doen
in een rollercoaster.

We mogen verwachten dat deze omstandigheden zo nog drie dagen zullen duren. Vrijdagavond zal het iets beginnen beteren en vanaf zaterdag krijgen we opnieuw een
aangename wind tussen 13 en 18 knopen uit een betere hoek. Het is voor het eerst sinds we onze jobs en de school in België verlaten hebben dat we naar het weekend
verlangen.

Waar zit die FFW-knop toch ergens?

De oversteek van de Indische Oceaan - Deel IV

2011-09-13T10:20:00.000+02:00

Maandag 12 september 2011 - Dag 5

Spel zonder grenzen:
De nacht is opnieuw woelig, maar gedurende de dag beginnen het weer en de golven te beteren. Boeken worden verslonden, kaarttornooien (Monopoly Deal) uitgevochten,
bikkelharde Mario Kart races gereden op de Nintendo. Het vervelende van die spelletjes is dat Haike en de kinderen een soort ondergrondse verzetsgroep opgericht
hebben om het telkens op de vader-des-boots te munten. En die kan niet tegen zijn verlies, wat het extra leuk maakt.

Schooltelevisie:
Uitgesteld wegens atmosferische storingen.

Man bijt vis:
Er wordt ook opnieuw gevist. Onze buren, de Go Beyond, hebben een Wahoo van 20 kilo gevangen! Op de radio zitten we manieren te brainstormen om lappen vis van hun
boot naar de onze over te brengen. "De viskatapult" en "Flor in de donut achter onze boot slepen en laten afzakken tot de Go Beyond" waren de interessantste
concepten. Het ruwe weer was de spelbreker. Wellicht is het makkelijker om zelf een vis te vangen dan een stuk vis van de ene naar de andere boot over te brengen. Een
uurtje later hebben we ook beet. Terwijl ik de lijn net aan het binnenhalen was, zag ik twee vissen door het water schieten. Een seconde later werd hard aan de lijn
getrokken, die bijna binnen was. Een grote Mahi Mahi (dorade). Boos, wild en woest op zichzelf dat hij zo dom kon zijn in dat aas te bijten. Ik trek hem tot op de
onderste tree van onze spiegel. Het valt nog eens op hoe onwaarschijnlijk mooi zo'n dorade is: felblauwe, groene en gele kleuren. Hoe bozer hoe feller. En deze was
woest. Een mannetje met een dikke stierenkop. In een laatste wilde krachtinspanning spartelt hij tot een meter hoog, komt van het aasje los en valt opnieuw in zee.
Free Mahi Mahi.

Dagelijkse kost:
Middag: gemarineerde tonijn (uit het vriesvakje, nog gevangen bij Cocos Keeling) met aardappelen en boontjes
Avond: Sepkes vers gebakken mueslibrood en een koolslaatje

Het Nieuws:
Twee keer slecht nieuws horen we. Een Franse zeiler die doodgeschoten werd door Somalische piraten en een koppel Britse zeilers dat vermist raakte tussen Zuid Afrika
en Australië. In het eerste geval begrijpen we niet goed wat die Fransman nog in dat gebied ging doen. In het tweede geval begrijpen we dat de omgekeerde route van
deze die we nu doen, verder zuidelijk, helemaal een hel kan zijn. We hopen dat ze die mensen nog vinden. Laura Dekker is nu in Darwin en zou nog twijfelen tussen Golf
van Aden of Kaap de Goede Hoop. Als ze verstandig is gaat ze rond Kaapstad. Zolang er niks aan de situatie in Somalië gedaan wordt, hebben zeilers niks meer te zoeken
in de Golf van Aden. En een storm is minder gevaarlijk dan een piraat.

Sport:
Voor een stand van zaken schakelen we over naar onze reporter ter plaatse. Stan.

Het Weer:
Vannacht kunnen we nog genieten van iets kalmer weer, maar dan steekt de wind opnieuw op. We zullen een paar dagen 7 Beaufort tegen onze oren krijgen. Volle maan, dus
de nachten zijn helder.

Late night TV:
De naaktfoto's in de kuip zijn enkel voor betalende abonnees.

Uitzending door Derden
Als je dan toch een foto wilt zien met een glimp van A Small Nest, Go Beyond heeft er eentje op hun blog gepost. Je ziet Johanna (crew) voor een golf en het topje van
onze mast erachter. www.sygobeyond.blogspot.com

De oversteek van de Indische Oceaan - deel III

2011-09-11T15:17:00.000+02:00

Zondag 11 september 2011 - Dag 4

De omstandigheden blijven rottig. Grote golven, veel squalls, harde windvlagen, ... We leven in een wasmachine.

Vandaag ook veel regen en volledig bewolkt. Daardoor zitten we quasi de hele dag binnen.

Het gaat ook minder snel dan verwacht. Omdat we een beetje vermoeid geraakt zijn van de slechte nachten, hebben we het opgegeven om telkens de zeilen aan te passen en
zo snel mogelijk te gaan. Nu staan de zeilen al twee dagen op 'safe'. 't Is te zeggen: twee reven in het grootzeil en de genua bijna volledig gereefd. Bij 20 knopen
wind doen we een gemiddelde van 6 knopen, in de squalls en harde windvlagen vliegen we vooruit aan 9 tot 10 knopen. Pure luiheid. Zo moeten we niet telkens gaan reven
en ontreven.

Elk uur slaat er minstens één gigantische golf in de cockpit binnen. Toen we gisteren nog voornamelijk buiten zaten (de zon scheen nog), werd Haike drie keer vol
getroffen door zo'n golf. Drie keer van kleren mogen veranderen. Uiteindelijk kiezen we ervoor om allemaal gewoon naakt in de kuip te gaan zitten. Warm genoeg
(30 graden). Vandaag zaten we door de regen dus voornamelijk binnen. Veel gekaart samen en geweldig veel gelachen. De moraal is goed.

Op het menu stond vanmiddag worst (vacuum verpakte synthetische worsten die we in Bali nog gekocht hebben met een onwaarschijnlijke houdbaarheidsdatum), met appelmoes
en puree. Vanavond was het een slaatje en erwtensoep met korstjes. Grote triomf omdat we niks gemorst hebben. Zelfs Flor niet.

We varen nog steeds in het zicht van Go Beyond en we kunnen goed lachen met elkaars miserie. Deze tocht maakt een goeie kans om geboekstaafd te worden als de
heftigste van onze trip (en we hebben nog maar een kwart van de route afgelegd). Vissen doen we niet meer. Het zou te moeilijk zijn om de vislijn binnen te halen
omdat je je constant ergens aan moet vasthouden. En dan moet je dat beest nog netjes fileren. Forget it. Morgen eten we pasta! Basta!

Dat we dit leventje later nog gaan missen, zeg!

De oversteek van de Indische Oceaan - deel II

2011-09-10T07:01:00.000+02:00

Vrijdag 9 september 2011 - Dag 2

Het lukt goed om samen te varen met onze Noorse vrienden van Go Beyond. We kunnen zonder al te veel moeite in het zicht blijven van elkaar. Met veel boten zou dat
niet lukken, maar, ik heb het al eerder op onze blog vermeld, Go Beyond en A Small Nest houden er bijna exact dezelfde snelheid op na.

Om te telefoneren en mails te versturen, gebruikt Go Beyond een ander satelliettelefoonsysteem (Immarsat) dan het onze (Iridium). Op dit moment zitten we in een
gebied waar zij minder bereik hebben. Ze kunnen hier wel telefoneren maar geen data (mails, blogs) doorsturen. We fungeren dan even als centrale voor hen. Hun weerman
stuurt het weerbericht nu naar ons, wat wij dan voorlezen voor Go Beyond op de VHF-radio. En we houden nu ook even hun blog bij: www.sygobeyond.blogspot.com
(www.sygobeyond.no).

De hele namiddag hangen we met elkaar aan de radio, belagen elkaar met raadseltjes en onnozeligheden. Zo passeert de dag. 's Middags eten we pizza's en voor 's avonds
heeft Sepke nog eens heerlijke 'Suissen' gemaakt. Ze kan een bakkerij beginnen als ze terug thuis is. De vissen bijten niet. Tegen de avond krijgen we twee squalls
(korte stormen met veel regen en wind) over ons heen. Er zit een onweerachtig weersysteem aan te komen.

Zaterdag 10 september 2011 - Dag 3

De nacht is ronduit ellendig. We krijgen de ene squall na de andere te verwerken. De windrichting shift voortdurend en de windsterkte is heel wispelturig. Periodes
met 15 knopen wind worden afgewisseld met 35 knopen wind. Dat maakt dat er gewerkt moet worden tijdens de nacht, veel slapen is er niet bij. Zeilen reven, ontreven,
koers bijstellen, opnieuw aanpassen... Allemaal in een erg ruwe zee. Het is nu veel minder evident om in de buurt van Go Beyond te blijven. Het positieve is dat er
geen onweer of bliksem is.

Plots doemt er tijdens een squall ook een cargoschip op uit het niets. Aan de radio zegt de kapitein dat hij ons niet gezien had, maar dat hij zijn koers wat zal
bijstellen. Uiteindelijk passeert het schip ons op minder dan een mijl. Er vaart een Estse solozeiler ergens in de buurt, die een dag voor ons vertrokken is uit
Cocos Keeling.

Tijdens de voormiddag betert het een beetje maar het blijft ruw. De verwachtingen zijn de komende dagen hetzelfde als nu. Thuis bij de open haard onder een dekentje
naar televisie kijken zou een stuk relaxer zijn.

Er is ook goed nieuws. We horen dat de Deense familie die gekaapt werd door Somalische piraten vrijgelaten zou zijn. We hopen dat ze het goed stellen en zijn blij dat
de nachtmerrie voor hen eindelijk afgelopen is.

De oversteek van de Indische Oceaan - ergens tussen Cocos Keeling en Rodrigues

2011-09-08T18:42:00.001+02:00

Woensdag 7 september 2011 - Dag 0

Met lood in de schoenen vertrekken we net na de middag uit de zalige ankerbaai van Cocos Keeling. Het is moeilijk het spiegelgladde water in te wisselen voor twee
weken ruwe Indische Oceaan. We hebben de voormiddag nog de tijd genomen om het vers gebrouwen bier (een Mexican Cerveca) te bottelen, de boot helemaal klaar te maken
en nog een uitgebreid spaghettimaal te verorberen.

We varen samen met Go Beyond de pas uit, richten de boeg op 255 graden en nu is het wachten tot we er zijn, over 2000 mijl. De wind waait tussen 15 en 20 knopen uit
het zuidoosten, er staat een stevige deining van 4,5 meter en de golven, die door de wind veroorzaakt worden, zijn kort en venijnig. Het is dus een gekluts van
jewelste. Haïke en Flor worden goed zeeziek. Wat later reageert Haïke ook nog eens slecht op een zeeziektepil, zodat ze helemaal misselijk in haar bed moet kruipen.
Sepke, Ward en ik doen intussen een aanval op de snoepvoorraad. Mads roept ons op om te zeggen dat zijn vislijn gesnapt is door een grote vis, die er vandoor is met
zijn aas. Terwijl hij ons oproept, wordt er ook hard aan onze vislijn getrokken. Wellicht hetzelfde monster. Het trekt een paar keer zo hard aan de lijn dat ik bijna
overboord vlieg. En dan ontsnapt het beest plots. De haak aan ons aas is helemaal omgebogen, maar we hebben ons aas nog.

Nog nooit hebben we zo weinig voedsel aan boord gehad voor zo'n lange oversteek. We hebben erop gerekend dat we af en toe een vis vangen. Het aanbod en de prijzen in
de supermarkt van Cocos waren van die aard dat het onmogelijk was om voldoende voorraad aan te leggen. Het gebrek aan voedsel heeft mee doen bepalen dat we niet naar
de Chagos Archipel zullen varen, maar rechtstreeks naar Rodrigues (of Mauritius). Als we naar Chagos zouden varen, waar niks te krijgen is, zouden we op zijn minst
twee tot drie weken langer onderweg zijn met dezelfde voedselvoorraad en dat is niet haalbaar want het zal nu al krap zijn.

Voor de rest niet veel te melden.

Donderdag 8 september 2011 - Dag 1

De nacht verloopt rustig. Nu en dan viel de wind weg waardoor de zeilen hevig aan het klapperen gingen. Al bij al houden we er een rustig tempo op na. Haïke
en Flor hebben hun zeebenen gevonden en zijn verlost van hun zeeziekte. 's Middags eten we nog eens spaghetti, en 's avonds het verse brood en de 'Suissen' van Sepke.
We krijgen het bezoek van een grote groep enthousiaste dolfijnen. Enkel bij zonsondergang gevist, niks gevangen. Morgen gaan we opnieuw de hele dag vissen want de
spaghettisaus is bijna op.

Vandaag ook goed boek in 1 ruk uitgelezen: 'Voor ik ga slapen' van SJ Watson. Haïke had dat gisteren uitgelezen, met nog een ander boek.

Het weer is wat onstabiel. Veel windshifts en af en toe een squall. Voor morgen is er mogelijk bliksem en onweer voorspeld. De nachtmerrie van elke zeiler. Hopelijk
kunnen we er ver genoeg van weg blijven.

Cocos Keeling, 30 augustus tot 7 september 2011

2011-09-06T09:34:00.001+02:00

Het doet wat gek aan dat overal waar je komt, je steeds verbaasd kan zijn over de oneindige schoonheid. Ik begin het wat voorspelbaar te vinden dat ik elke keer als we ergens aankomen, een reden kan vinden om opnieuw enthousiast te worden, om iets mooier of straffer te vinden van waar we al ooit geweest zijn. Misschien is dat een of andere nieuwe psychologische afwijking. Een soort "exotische-eilanden-manie". Als het bestaat hebben we het alle vijf.

Dat ankerbaaitje hier in Cocos Keeling is onbeschrijfelijk. Dat ga ik dan ook niet proberen. Cocos Keeling is eigenlijk een groot atol met verschillende eilanden. Wij liggen geankerd aan Direction Island. Een paar mijl verder is Home Island, bewoond door een honderdtal Islamitische Maleisiërs, en helemaal aan de andere kant van het atol heb je West Island, voornamelijk bewoond door Australiërs. Direction Island, waar wij geankerd liggen, is helemaal onbewoond. Er zijn twee winkels in het Cocos atol. Eentje op Home Island, eentje op West Island. Het verschil is dat ze op West Island alcohol verkopen. Op Home Island is dat verboden. De politieagent die ons inklaart, vertelt ons dat hij nooit problemen heeft op Home Island, omdat er nooit alcohol gedronken wordt.

Het water in onze ankerbaai is glashelder. Er zwemmen grote black tip sharks onder en rond onze boot die ons verder met rust laten, en geregeld krijgen we bezoek van een familie dolfijnen in de baai. Ze vinden het leuk om tegen de dinghy te racen en samen te zwemmen. Aan het uiteinde van ons eilandje is er een leuke driftsnorkel, 'The Rip', vol vis en waar haaien op de grond in de stroming liggen te slapen.

We liggen hier met een achttal andere boten. We ontmoeten voor het eerst het jonge Nederlandse koppel Ben en Annemiek van de Blauwe Pinguin en de Zuidafrikaan Peter van Misty. Onze buddies van Go Beyond liggen hier ook, onze kinderen trekken veel op met de kinderen van Jangada en er zijn ook nog drie Duitse boten. Elke avond wordt er kampvuur gehouden op het strand, gebabbeld, gelachen en weerwolven gespeeld. Overdag wordt er petanque gespeeld, of worden er Olympische Spelen georganiseerd. Af en toe gaat er een dinghy in de pas vissen om de vangst nadien op de barbecue te grillen. Kokosnoten zijn er in overvloed.

Diesel, water en boodschappen halen is een hele onderneming. Daarvoor moet je naar Home Island, een half uur varen met de dinghy. De man die het pompstation open houdt, is zo betrouwbaar als de elektronica van een Alfa Romeo. Hij doet me twee opeenvolgende dagen terugkeren naar Home Island omdat hij geen zin heeft de pomp te openen. Twee keer zegt hij: "tomorrow, between 7 and 9". Veel werk is er niet op Home Island, en iedereen lijkt liever lui dan moe. Internetten kan je er voor 12 dollar per uur en in de winkel betaal je voor een paar blikken en wat bloem om brood te bakken meer dan 60 dollar. Alles moet hier per cargoschip aangevoerd worden, niks wordt hier zelf geproduceerd. Vreemd eilandje.

Twee keer per week arriveert er een ferry op ons onbewoond eilandje met locals en toeristen die eens van de twee andere eilanden willen. Perfecte gelegenheid voor onze kinderen om hun armbandenwinkeltje te openen. Na een dag verkopen slagen ze erin om hun investering in al hun materiaal terug te winnen. Ze vinden het fantastisch om ondertussen ook heel hun verhaal aan de klanten te doen.

Naast alle pret wordt er ook veel gewerkt. Terwijl ik aan de boot werk en alle voorbereidingen tref voor onze derde langste oversteek, geeft Haïke les aan de kinderen. Het is alsof ik tijdens het klussen naar een audioboek over de geschiedenis van het Romeinse Rijk luister.

En zo vliegt een week in het paradijs voorbij. De oversteek van de Indische Oceaan naar Rodrigues, nabij Mauritius (ten oosten van Madagascar) is er een van 2000 mijl. Na de oversteek van de Pacific (3000 mijl) en de oversteek van de Atlantic (2700 mijl), is dit de langste oversteek van onze wereldomzeiling. Twaalf tot veertien dagen op zee. Morgen, woensdag vertrekken we. Het belooft een heftige en natte tocht te worden, met golven tot 5 meter op de flank. Een zeilster die deze oversteek beschreef, zei: "She’s a right bitch of an ocean, but boy did we sail fast.”

Benieuwd of onze stoornis ook bipolair is, en van "exotische-eilanden-manie" kan omslaan in een "ellendige-oversteek-depressie".

So long!

Cocos Keeling

2011-09-02T05:21:00.001+02:00

We liggen in het paradijs. Cocos Keeling is een van de mooiste eilandenatollen die we al gezien hebben. De ankerbaai is spiegelglad, heeft alle verschillende kleuren van blauw. Het eilandje heeft een sneeuwwit strand en staat vol groene palmbomen. We leven van vis en kokosnoten. Heerlijk.

We hebben wel geen internet in de buurt van onze ankerbaai. Daarvoor moet je naar een naburig eiland (Home Island) varen met een ferry of met de dinghy en daar betaal je 12 dollar per uur voor internet!!!

Ik sluit dus maar snel af en ga verder genieten in de hangmat op het strand. We blijven hier wellicht nog een tijdje, want er zit heftig weer aan te komen en het is niet optimaal om al een volgende oversteek te doen.

Dagboek van een oversteek: van Christmas Island naar Cocos Keeling, Indische Oceaan – 27, 28, 29 en 30 augustus 2011

2011-09-01T04:15:00.001+02:00

We geraken pas zaterdagnamiddag van onze ankerplaats weg. Nog teveel op ons to do lijstje voor we kunnen vertrekken. Haïke en de kinderen vullen onze watertanks terwijl ik boodschappen ga doen en nog wat hoog noodzakelijke downloads ga doen voor de nieuwe laptop.

De nieuwe computer raakt min of meer operationeel voor ons, maar het blijft toch een geweldige aanpassing. Nieuwe softwareomgeving (Windows 7 ipv XP), nieuwe programma’s (geen Outlook meer, lightversies van Word en Excell), en vooral: een ander klavier. QWERTY ipv AZERTY. Een verschrikking.

En elke dag merken we nog meer dingen die we wellicht voor goed kwijt zijn. De oude laptop heeft nu helemaal de geest gegeven en van dingen recupereren op de harddrive is nu geen sprake meer. De filmpjes die we het afgelopen jaar gemaakt hebben, zijn we kwijt. Ook een paar documenten met schrijfsels en verzinsels zijn weg, onze database van de locaties van elke dag en elke ankerplaats die we aangedaan hebben, veel planningsinfo voor de rest van onze trip, alle mailadressen en telefoonnummers van onze contacten, en de ontelbare uren die Haïke besteedde om alle foto’s te benoemen, te klasseren en te organiseren… Ze is er het hart van in. Gelukkig hebben we nog al onze foto’s op de geheugenkaartjes van de fototoestellen staan.

Om twee uur zaterdagnamiddag zijn we eindelijk los uit de ankerplaats Flying Fish Cove van Christmas Island. Ward en Sepke moesten boven het anker snorkelen om aanwijzingen te geven om de ketting uit het koraal los te krijgen. Een half uur later, terwijl we langs de kust varen, hebben we een vis aan de haak. Een dikke yellowfin tonijn. Een uur later liggen we te klutsen op een zware zee. Er is veel wind en veel stroming, dus het gaat hard.

‘s Avonds eten we boterhammen met verse tartaar van tonijn. De nacht is onrustig door de golven maar het blijft hard gaan. ‘s Morgens wordt het schoolwerk van de kinderen onderbroken door het bezoek van een enorme school dolfijnen. ‘t Is een plezier om te zien.

Zo gaat het eigenlijk ook de tweede dag verder. De eerste 24u leggen we 170 mijl af en de tweede 24u leggen we 180 mijl af. Het gaat snel. We vangen nog een bluefin tonijn bij zonsondergang.

Eén vermeldenswaardig incident tijdens de tweede 24u: ons gasfornuis dondert uit zijn hengsels. Om tijdens overtochten te kunnen koken kan je het gasfornuis los zetten, zodat het mee kan bewegen op de golven en de potten kunnen blijven staan terwijl je kookt. Nu is één van de twee metalen aanhechtingspunten waar dat fornuis in slingert, doorgebroken. Voorlopig is het dus gedaan met koken en we kunnen maar hopen dat er een lasser te vinden is op Cocos Keeling. We vragen ons af of het kaarsje van Oma opnieuw is uitgegaan. Nog 30 uur te gaan…

Dan valt de wind plots weg. Het zal nipt worden om na de derde 24u (waarin we 150 mijl doen) Cocos Keeling voor zonsondergang te bereiken. Niemand ziet het zitten om nog een extra nacht buiten te moeten wachten. We zetten de motor bij om het alsnog te halen, maar het zal nipt zijn.

Ondertussen blijft het klooien met die nieuwe laptop. De instellingen om mails en weerberichten via de satelliettelefoon binnen te halen zijn niet juist en zo verspeel ik een half uur kostbare satelliettelefoonminuten om slechts 1 mail en geen weerbericht binnen te krijgen. De ene mail is gelukkig van Go Beyond met kostbare informatie.

Mads van Go Beyond mailt ons een haarfijne route door om de ankerplaats in Cocos Keeling, waar zij nu liggen, te bereiken, maar schrijft er wel bij dat het enkel doenbaar is bij daglicht. Teveel ondieptes en koraalhoofden die ontweken moeten worden. Na het lezen ervan geven we nog wat gas bij. Het zal spannen, maar de motivatie is groot. Het is al sinds 17 augustus (sinds we Bali verlaten hebben) dat we nog eens een rustige nacht gehad hebben. De Indische Oceaan is tijdens onze oversteken niet lief geweest en de ankerplaats bij Christmas Island was wellicht de woeligste die we ooit hebben meegemaakt. Het atol van Cocos Keeling zou zalig rustig zijn, dus daar willen we nu zo snel mogelijk liggen.

Flor heeft zijn eerste rekenboek van het nieuwe schooljaar al uit.

Christmas Island - 22 tot 27 augustus 2011

2011-08-27T05:32:00.001+02:00

Hoe dingen kunnen omslaan. Toen we rustig dichter kwamen bij ‘Flying Fish Cove’ in Christmas Island zagen we een onrustige ankerplaats waar een cargoschip probeerde aan te meren. Samen met twee andere jachten moesten we buiten blijven wachten tot wanneer het cargoschip goed aangemeerd was. Er is maar één bruikbare boei in de ankerbaai, dus die lieten we aan David, de solozeiler van Shearwater. Jangada en wij gingen op zoek naar een geschikt ankerplekje in het zand tussen heel veel koraal. Alles was diep, moeilijk ankeren. Uiteindelijk gooien we ons anker op een stuk zand, maar het is te klein om al onze ankerketting op te leggen, dus ligt onze ketting ook deels op het koraal lawaai te maken en schade aan te brengen. Geen zorgeloze ankerplaats trouwens omdat je min of meer aan de lijkant van het eiland ligt omdat de wind rond te hoek komt geblazen. Onbegrijpelijk dat ze hier geen vijftal operationele moorings hebben om het koraal te sparen. Onbegrijpelijk omdat Christmas Island bij Australië hoort en overladen wordt door subsidies van het moederland. Eenmaal geankerd liggen we heen en weer te rollen als een grasspriet in een storm. In Aitutaki lagen we ook ooit zo lastig geankerd. Bovendien hebben we zicht op een industriële constructie die de fosfaatwinning in vrachtschepen moet krijgen. Een stoffig, grauw en triestig zicht. En wat er dan gebeurt verpest het feestje helemaal: onze laptop geeft de geest. Een kleine ramp. Wat een opeenstapeling van kloterij. Het is geen liefde op het eerste zicht, dat Christmas Island.

We hebben contact met customs, quarantaine en immigratie en ze nodigen ons uit om een uur later aan wal het papierwerk in te vullen. Wellicht de leukste, vriendelijkste, tolerante en meest behulpzame beambten die we ooit ontmoet hebben. Ze maken er geen probleem van dat we niet 76 uur op voorhand onze komst hebben aangekondigd (zoals dat telkens moet als je Australië nadert, maar in dit geval compleet onduidelijk was voor ons), ze zeggen ons enkel dat we dat moeten doen als we de volgende keer terugkomen.

Ze lachen wel eens als we vragen of er een computerspecialist op het eiland is. Of een computerwinkel. Iemand komt ons zeggen dat ze in het postkantoor een laptop verkopen. Een half uur later heb ik de enige laptop die op dit eiland te verkrijgen is, gekocht. Nu nog internet vinden om alles aan de praat te krijgen…

Als we eenmaal terug op de boot zijn om te lunchen komt een godsgeschenk langs gevaren in een kajak. Laurie, met zijn drie kinderen. Hij is psycholoog in het vluchtelingencentrum op het eiland en droomt ervan om ooit zelf met zijn vrouw en kinderen een zeiltocht te maken. Hij biedt me aan om zijn kantoor te gebruiken als hij geen consultaties moet doen, en de computer daar te connecteren op het (trage) internet. Twee dagen lang zit ik in zijn kantoortje om die nieuwe laptop geïnstalleerd te krijgen.

Laurie geeft ons ook nog eens zijn auto te leen, voor een hele dag. We bezoeken het eiland, samen met David van Shearwater. Het eiland verrast ons helemaal. Hier geen toeristen, maar wat een pracht van een eiland. Schitterende watervallen, grotten, blowholes, … Christmas Island is bekend om zijn vele vogels en krabben. Miljoenen zijn er. Van een onwaarschijnlijke natuurpracht. Hoe dingen kunnen omslaan. We zijn helemaal verzot op het eiland, na onze toer.

Laurie vraagt ons ook om een presentatie te geven in de school en we gaan daar met plezier op in. Gisteren hebben we met ons vijven in de bibliotheek van de school aan de kinderen van het derde leerjaar tot het tweede middelbaar verteld wat we precies deden, geïllustreerd met foto’s, wereldkaarten en filmpjes. Ik was een bijzonder trotse vader als ik onze kinderen uitleg zag geven aan die grote groep, in het Engels. De school hing aan hun lippen en ze kregen een overweldigend applaus. Daarna werden ze uitgenodigd op de sportnamiddag van de school en ze hebben zich rot geamuseerd. Toen Ward terug in de auto zat, zei hij: ‘ik zou hier wel kunnen wonen, op Christmas Island’. Dat hebben wij ook. Het leven is hier fantastisch. De mensen en de natuur hier hebben een diepe indruk nagelaten. Hoe dingen kunnen omslaan.

Vandaag nemen we afscheid en varen we drie dagen naar Cocos Keeling. We gaan het missen, Christmas Island. Een absoluut topeiland.

Computermiserie op Christmas Island

2011-08-23T06:57:00.001+02:00

Even een kort berichtje om te laten weten dat onze computer gecrasht is. Klein drama. De schade valt niet helemaal te overzien. En het is veel werk om alle software die we nodig hebben om te communiceren en te navigeren opnieuw down te loaden (aan een miezerig tempo), te installeren en aan de praat te krijgen.

Het is opnieuw een viertal dagen varen naar Cocos Keeling. Dat gaat nog net zonder weerberichten en e-mail, maar op Cocos zelf is er wellicht niets te krijgen, en de oversteek na Cocos duurt één tot twee weken... Het zal hier dus moeten opgelost geraken.

De blog zal er dus een tijdje bij inschieten.

Het is gek, maar in het postkantoor van Christmas Island staat een laptop te koop. Nieuw. Straks is die van ons. En dan een dag of twee doorbrengen het toerist information centre, waar een beetje internet te plukken valt, om alles opnieuw te installeren...

Hopelijk kunnen we overmorgen weer lachen, en varen.

Groeten van het IT departement

Dagboek van een oversteek - van Bali naar Christmas Island - Deel 2

2011-08-22T02:19:00.001+02:00

Zondag 21 augustus 2011

De kinderen maken schoolwerk en nog meer armbandjes. Haike
is al aan haar zevende boek bezig tijdens deze oversteek.
Het is prachtig weer, de golven zijn groot maar draaglijk.
De wind is ideaal, van sterkte en van hoek. 's Middags
eten we Mie Goreng en Nasi Goreng, 's avonds verloren
brood. We merken dat het langer licht blijft en ontdekken
dat we de klok nog eens een uur kunnen terugdraaien. Er is
nog maar vijf uur tijdsverschil met België, maar op de
kaart is het nog een geweldig eind varen. Ook in onze
gesprekken komt 'thuis' steeds meer naar boven, en hoe het
allemaal zal zijn, wat we anders gaan doen, ...
Ondertussen komen er al een paar vogels die op Christmas
Island wonen, overgevlogen. Een fregatvogel, een bruine
boobie, een witte boobie met rode poten en een gouden
tropische (paradijs?) vogel met lange staart.

Maandag 22 augustus 2011

De nacht is wat minder rustig. We krijgen wat squalls over
ons heen en de wind is een stuk wispelturiger.
Het is mikken om niet te vroeg aan te komen en toch zo
vroeg mogelijk. Een uur na zonsopgang zullen we ankeren,
na een tocht van 600 mijl op 3 dagen en 16 uur.
Christmas Island is een onderdeel van Australië. Gek
genoeg is de cultuur voornamelijk Oosters: 70% van de 1400
inwoners is Chinees!
Voor jachten gelden er dezelfde quarantaine, immigratie en
douaneregels als in Australië. Het verschil is dat de
service hier gratis is en ze iets soepeler zijn. Gelukkig,
want we zijn nog maar net aan onze voedselvoorraad voor de
Indische Oceaan begonnen. Wellicht hebben ze hier andere
prioriteiten buiten de jachtjes die hier komen ankeren.
Christmas Island komt namelijk geregeld in het nieuws met
hun asielzoekersproblematiek. Oei, de fut is er niet meer
om dat nog uit de doeken te doen.
Tijd voor een koffie en een zachtgekookt eitje, nu.

Dagboek van een oversteek - van Bali naar Christmas Island - Deel 1

2011-08-20T10:54:00.000+02:00

Donderdag 18 augustus 2011

Het plan om net na de middag te vertrekken valt al snel in
duigen. Bali wilt ons niet loslaten. Het papierwerk (om
uit te klaren moet je opnieuw het scoutsspelletje doen met
de zes stempels, alleen doen ze wat moeilijker) duurt een
hele voormiddag en de dame die onze was ging terugbrengen
daagt maar niet op. Als we beslissen nog snel even een
Bluebird taxi te nemen om te gaan eten in de stad, blijkt
dat ook een vergissing want we komen in een onmogelijke
file terecht. Uiteindelijk nemen we afscheid van onze
vrienden van Sugar Daddy (die we wellicht niet meer
zullen terugzien omdat ze pas in maart in ZA plannen te
zijn) op het ponton en kunnen we losgooien om 16u.
Jangada, de Franse catamaran met kinderen, vaart toevallig
op hetzelfde moment de haven van Benoa mee uit. Er is
weinig tot geen wind, dus motoren we de nacht in. Als ik
om 4 uur de wacht overneem is Jangada verdwenen. Er
springen dolfijnen in het fosforescerende water.

Vrijdag 19 augustus 2011

De hele dag blijft de wind uit, zodat we verder motoren.
De kinderen hebben een nieuw plan. Ze maken armbandjes in
macramé, in allerhande vormen en kleuren. De kuip lijkt
wel een fabriekje. Ze willen er een hele voorraad van
hebben om ze te kunnen verkopen aan de mensen in de
resorts op Cocos Keeling, Mauritius en La Reunion. Met de
opbrengst willen ze ijsjes eten. Net voor zonsondergang,
hebben we de gordel met gunstige passaatwinden gevonden en
kan de motor uit. We hebben ook beet, een bluefin
tonijntje, maar het is nog een jonkie en moet nog groeien,
dus gooien we het terug. Een paar uur later merken we dat
de stroming ook heftig begint mee te zitten. Een volle
twee knopen. Op ons dooie gemakje zeilen we de hele nacht
aan 8 tot 9 knopen. Op 12 uur tijd varen we losjes meer
dan 100 mijl bij elkaar. De snelste nacht ooit.

Zaterdag 20 augustus 2011

Af en toe zien we gammele houten vissersschepen die van
Benoa komen. Ze durven toch ver in zee te gaan in die
boten. Sommige zijn 's nachts zelfs niet verlicht. De hele
dag door worden armbandjes gemaakt. 's Middags eten we
varkenslapjes met boontjes en het mag een wonder zijn dat
alles in de potten en de borden is blijven liggen. Er
staat een woelige zee, maar iedereen heeft z'n zeebenen
intussen gevonden. Om drie uur horen we Jangada opnieuw.
Ze zitten een stuk achter, maar ze halen bij. Wij hebben
intussen de zeilen moeten reven omdat het te hard ging.
Als we zo zouden doorvaren zouden we zondagnacht toekomen
en het wordt niet aangeraden om de ankerbaai van Christmas
Island 's nachts aan te doen. We mikken op maandagmorgen
en zo negeren we de potentie om nog meer records te
breken. Het wereldrecord armbandjes maken tussen Bali en
Christmas Island is wel al verpulverd en enorm scherp
gesteld.

Bali, Indonesië – 5 tot 18 augustus 2011

2011-08-17T18:03:00.001+02:00

5 augustus 2011

In de pas tussen Lembongan en Bali zit een stroming van een dikke drie knopen. We gaan dus aan 10 knopen in de richting van onze bestemming. De plotter werkt niet (er is iets met onze elektronische kaart) en dat is even goed uitkijken om de juiste boeien te vinden om binnen te varen. We leggen aan in de enige jachthaven van Bali: Bali Marina. Nu ja, jachthaven is een groot woord. Ze hebben 1 betonnen ponton. We worden hartelijk verwelkomd door onze vrienden van Go Beyond en Sugar Daddy.

Met het inklaren in Bali ben je anderhalf uur zoet. Het is een soort scoutsspel. In het kantoortje van de jachthaven krijg je een papier waarop je vijf stempels moet verzamelen. Een stempel van Customs, Immigratie, Quarantaine, Harbourmaster en de Navy. Maar het gaat vlot, iedereen is vriendelijk en het is altijd leuk te zien in wat voor bureaus kan gewerkt worden.

Haïke heeft intussen een gevecht geleverd met de was en het connecteren aan de waterleiding met niet-drinkbaar water. Daarna gaan we naar de Makro (intussen omgedoopt tot Lotte Mart) want we hebben niets meer dat eetbaar is aan boord.

‘s Avonds wordt bijgekletst op de Go Beyond bij een chocoladetaart, bourbon en ondrinkbare Balinese wijn.

6 augustus 2011

We leren dat we voor ons vervoer rond de jachthaven moeten zorgen dat we een échte “Bluebird Taxi” nemen. Die hebben een meter en leggen de toeristen er zo niet op. En we leren dat we altijd goed moeten kijken naar de voorruit en het nummer op de taxi, want er rijden heel wat “Bluebird” replica’s rond… We leren ook dat het slimmer is om een taxi te nemen dan een auto te huren. Voor de ‘Polisi’ is het hier een sport om de toeristen aan te houden en ze geld uit hun zakken te troggelen. Je kan er niets tegen beginnen. Morgan en Cheryl van Sugar Daddy kregen een boete omdat ze stopten voor het rode licht. Aanvankelijk zouden ze voor het gerecht moeten komen. Daarna werd hen voorgesteld om een half miljoen Roepie (50 euro) te betalen, en na wat onderhandelen kon de ‘Polisi’ ze laten gaan voor een kwart miljoen Roepie…

Ook onze vrienden van de Jangada hadden een gelijkaardig verhaal. Omdat ze te dicht bij een streep gestopt waren die er niet was. Wij kiezen er dus voor om zonder zorgen die Bluebird taxi’s te nemen. Ze zijn trouwens goedkoop.

We maken een uitstapje naar Seminyak, waar we veel dvd’s kopen voor heel weinig geld. We gaan ook lekker eenvoudig eten voor heel weinig geld in een kleine Warung.

Het is nog eens een verademing om niet elke Euro drie keer te moeten omkeren alvorens hem uit te geven.

Op Bali is 90% van de bevolking Hindu. Overal zie je offers, in de vorm van kleine vierkante palmbordjes met bloemetjes, rijst, koekjes of fruit en wierookstokjes in. De offerbakjes die op de grond staan zijn om de slechte geesten goedgezind te houden, de offerbakjes die in de schrijnen staan, zijn voor de goeie goden die bescherming moeten bieden. Dagelijks worden die kleine offers gebracht. En op geregelde tijdstippen houden ze bijkomende, grotere ceremonies. Dan wordt er wel eens een eend, een hond of een koe geofferd.

Onder de ruitenwisser van onze ‘Bluebird’ taxi steekt zo’n offerbakje. De taxichauffeur vertelt dat er niet veel ongelukken gebeuren op de weg omdat ze goed voor hun goden en de kwade geesten zorgen.

7 augustus 2011

Zoals gewoonlijk maken de kinderen in de voormiddag hun huiswerk. Op de middag krijgen we hoog bezoek. Belgen! De buren van onze Beigemse vrienden Jo en Heidi: Frans en Hilde, vergezeld van zus en schoonbroer Lydia en Eddy. Ze kunnen ons heel wat goeie tips geven wat we allemaal kunnen bezoeken in Bail. Hun reis zat er net op. Voor ze naar het vliegveld trokken, trakteerden ze ons nog op restaurant en lieten al hun reisgidsen en kaarten bij ons achter. Het was een kort maar intens en erg gezellig weerzien.

In de namiddag gaan onze kinderen mee naar het strand met hun Franse vriendjes van de Jangada. Haïke en ik ontdekken de Carrefour (!).

Op de terugrit vertelt onze taxichauffeur dat ze gemiddeld 8 euro per dag verdienen. Het leven hier als taxichauffeur is hard want er zijn veel meer taxi’s dan er nood aan is. 30% van het bedrag op de meter mogen ze houden. Ze werken 2 dagen van 20 uur en de volgende dag hebben ze vrij. Het ritje van de Carrefour naar de jachthaven kost ons 4 euro. De taxichauffeur zal gedacht hebben dat hij die morgen het juiste offer uitgebracht had, want we gaven hem nog eens hetzelfde bedrag als fooi.

‘s Avonds hebben we een erg leuk feestje op Sugar Daddy. Een afscheidsdrink voor Go Beyond die morgen al doorzeilen naar Christmas Island.

8 augustus 2011

We nemen eerst afscheid van Go Beyond, maar we spreken af om elkaar snel terug te zien. Daarna tanken we Diesel. Dat ging zo: een ‘fuelbarge’ kwam naast Sugar Daddy liggen, die aan de buitenkant ligt van het ponton waarvan wij aan de binnenkant liggen. Er werd dus een lange dieselslang van meer dan 25 meter uitgerold over Sugar Daddy, daarna over het ponton, dan op onze boot, helemaal naar achter. Het hoeft niet veel uitleg dat we een paar emmers diesel gemorst hebben op onze boot. Misschien hadden we beter een offertje gedaan voor we eraan begonnen.

In de namiddag kregen we weer bijzonder leuk bezoek. Van Ira, een dame die bij AndersDanAnders reizen werkt en een pakket heeft bijgehouden die mijn nicht daar een paar weken geleden had achter gelaten. Het was een echt pretpakket. Een grote stapel Humo’s, Nederlandstalige boeken, films, speculaaspasta, Nutella, hagelslag en de cadeautjes die Opa en Oma hadden meegegeven voor de verjaardag van de jongens. Wat een fun. Het was jammer dat we Myriam en haar man Guy gemist hadden in Bali, maar we hebben geweldig veel plezier gehad aan het pakket en het bezoek van Ira. Bedankt Myriam!

9 augustus 2011

Daguitstap naar het centrum van Bali. Nyoman Sukayasa van www.jegegbalicycling.com is onze gids. Tof ventje. We bezoeken eerst een koffiefarm, drinken er de befaamde Luwak koffie (met koffiebonen die eerst opgegeten worden door de Luwak, een katachtig dier, die de koffiebonen maar half verteert. Van die half verteerde koffiebonen wordt dus de Luwak koffie gebrouwen. Al slechtere koffie gedronken, en goedkopere ook. Maar we moesten het toch eens geprobeerd hebben. We nemen het ontbijt met zicht op het Batur meer. En daarna gaan we fietsen. Downhill ! Echt ‘my cup of tea’: 90% remmen en 10% trappen. Doorheen de rijstvelden en kleine dorpjes. Formidabel. Flor viel maar één keer, verloor een lap vel en verder niks. Een wonder. Wellicht doordat onze bezemwagen op tijd een offer had uitgebracht om de tocht goed te laten verlopen. Onze fietstocht werd afgesloten bij onze gids thuis, waar hij met zijn hele familie woont. We werden er ontvangen met een prachtig Balinees buffet in een prachtig kader. Echt een aanrader!

‘s Avonds hebben we voor de verandering een drink op Sugar Daddy. De dochter van Bruce en Nora is op bezoek met haar man en haar dochtertje.

10 augustus 2011

Na het huiswerk gaan de kinderen op de Jangada spelen terwijl Haïke en ik inkopen doen. Die ‘Bluebird’ taxiritjes beginnen iets kostelijker te worden omdat we het bijna niet meer over ons hart krijgen die gasten niet telkens een vette fooi te geven.

11 augustus 2011

Met Dewa, privéchauffeur en tevens gids, in een busje een grote toer rond het eiland gedaan. Dewa is een fijne peer, maar hij heeft een bijzonder natte snotvalling en ik vrees dat we allemaal ziek zullen zijn over een paar dagen. We zien prachtige tempels, apen, meren, bergen, prachtige rijstvelden van Jatiluwih, ceremonies met bloederige offers (we zagen hoe een gans de keel overgesneden werd), enzovoort… De foto’s mogen het vertellen.

12 augustus 2011

Terwijl de kinderen huiswerk maken met Haïke, doe ik het motoronderhoud. Daarna kuisen we de boot. En dan krijgen we een verrassingsbezoek van een Amerikaanse vriend, Chuck. We zagen hem het laatst in Australië toen hij meevoer met Sea Level. Na zijn trip met Sea Level was hij naar Bali gekomen en ontdekte op Facebook dat wij daar ook waren. Heel leuk weerzien en er was veel om over bij te praten. Hij bleef ‘s middags op de boot eten en nodigde ons ‘s avonds uit om naar Kuta te komen om samen te gaan eten. Hij trakteerde ons in een Mexicaans restaurant met goeie pizza’s.

13 augustus 2011

Flor heeft koorts en last van beginnende snotvalling, Sepke beslist haar vlechtjes uit haar haar te halen en wordt nadien poedel genoemd, we gaan eten in een Burger King en zien er de aangepaste offerbakjes, we wandelen een roteind tot aan een winkeltje met pareltjes en touwtjes en gaan dan uitgeput met een zieke Flor terug naar de boot...

Onze ‘Bluebird’ taxichauffeur wint het grote lot omdat hij vertelt dat hij na zijn werkdag van 20 uur nog eens anderhalf uur met zijn brommertje naar huis snort om er zijn dochtertje van één maand een uurtje te kunnen vasthouden. Vroeger had hij een betere job, want hij was gids in Bali voor Japanse toeristen. Sinds de aardbeving komen er niet veel Japanse toeristen meer. Deze kreeg ditmaal meer fooi dan de (lange) rit kostte.

14 augustus 2011

De verjaardag van Ward. Gezellig verjaardagontbijt met pannenkoeken en cadeautjes. Na de middag nemen we een taxi (ja, ja, een Bluebird) naar Umbaram. We zijn uitgenodigd door onze buurman. Jean, een Fransman die al vijftien jaar in Bali woont, voor Rip Curl werkt en een speedboot heeft liggen in Bali Marina (naast onze boot). We hadden voordien hoop en al vijf minuten met elkaar gebabbeld, maar we moesten zondagnamiddag zeker naar zijn huis komen. Nu ja, het woord huis is een beetje te simpel voor het paradijs waar we in terecht kwamen. Zijn Javaanse vrouw had een heerlijke Balinese rijsttafel klaargemaakt, onze kinderen en zijn dochtertje schoten goed met elkaar op en konden biljarten en zwemmen in het zwembad. Nog eens een verjaardag, zei Ward op de terugweg. Leuk.

Onze taxichauffeur legt ons uit waarom Bali gespaard wordt van tsunami’s. Omdat er zoveel geofferd wordt in zee. Ze binden stenen aan de poten van eenden en gooien die dan, levend, in zee. Het gevecht van zo’n eend tegen de verdrinkingsdood duurt over het algemeen een half uur.

15 augustus 2011

Vandaag houden we het verjaardagsfeestje voor Ward en Flor. Al onze bootvrienden hebben we uitgenodigd. Er vloeit veel Fanta voor de kinderen en veel bier voor de volwassenen.

16 augustus 2011

We beginnen ons klaar te maken voor onze volgende oversteek. Inventaris opmaken, inkopen doen, de laatste klusjes. Even vragen we ons af of we niks moeten offeren wanneer we over twee dagen vertrekken.

17 augustus 2011

Vandaag de verjaardag van Flor. Verjaardagontbijt met cadeautjes en dan naar zijn lievelingsrestaurant, de Mc Donalds.

Het is vandaag bovendien de Nationale Feestdag van Indonesië. Onze Bluebird taxichauffeur is bijzonder fier op zijn land en vraagt of hij een CD met het volkslied mag opzetten. Er staan 17 verschillende versies van het Indonesisch volkslied op. Hij zingt elke keer mee uit volle borst en wij klappen na elke versie. Hij had zijn goeie fooi meer dan verdiend. De leukste chauffeur die we hadden.

Na ons bezoek aan de Amerikaanse hamburgertent wandelen we nog wat rond in Sanur, langs het strand en de winkeltjes. De wandeling begon op het einde veel te lang te duren naar mijn goesting, want er kwam maar geen échte Bluebird langs.

18 augustus 2011

We nemen afscheid van het wonderlijke Bali, en het indrukwekkende Indonesië. Meer dan anderhalve maand zijn we overdonderd geweest door zovele indrukken. Bye Bye Bali. Selamat Tinggal, Indonesia!

We hebben alle vijf nu de natte snotvalling van Dewa en gaan vier dagen zeilen, in de hoop ervan af te zijn tegen dat we Christmas Island vinden. So long!

Nusa Lembongan, Indonesië – 4 en 5 augustus 2011

2011-08-14T08:16:00.001+02:00

Nusa Lembongan is een klein eiland tussen Lombok en Bali. Het is onze laatste tussenstop vooraleer we in Bali aankomen. We worden vooruit geduwd door een stroming van 3 knopen, dus het tochtje van Bangsal tot Nusa Lembongan gaat bijzonder vlot. Er hapert iets aan onze kaarten op de kaartplotter, dus varen we op zicht binnen in de baai. Links en rechts breken de golven. Go Beyond had ons laten weten dat het best was om er een mooring te nemen omdat het anders diep ankeren is op koraalzand met slechte holding.

Geen enkele mooring vrij natuurlijk. Dus leggen we de BMF 15 meter diep op het koraalzand en geven goed wat ketting. Het water is bijzonder helder en we zien de bodem bezaaid liggen met koraalhoofden (bombies).

Haïke springt in het water om een paar toertjes rond de boot te zwemmen terwijl de kinderen en ik binnen een gezelschapsspel spelen. Ze zou kloppen als er iets zou zijn. Er was echter zoveel stroming dat er van kloppen op de romp geen sprake was. De stroming stuwde haar al gauw een paar meters achter de boot, dus heeft ze een sprint mogen inzetten om nog net de boot te kunnen halen. Uitgeput kroop ze weer aan boord. Wij hadden het nooit gemerkt moest het niet gelukt zijn want we zaten binnen. Weer een les geleerd.

Door die geweldige stroming, en het keren van het tij, kwam onze ankerketting hopeloos vast te zitten tussen de koraalhoofden. Een uur lang hebben we met de boot alles geprobeerd om los te komen, maar we zaten muurvast. De enige mogelijkheid om los te geraken was duiken. Niet echt een pretje en ongevaarlijk als er drie knopen stroming staat! Eenmaal mijn duikuitrusting aan dropte Haïke me een tiental meter vóór de boot. Een paar seconden later hing ik als een palmblad in een storm aan de ankerketting. Mijn duikbril en mondstuk flapperden en trilden door de stroming. Vijftien meter dieper kon ik ontdekken dat de ankerketting rond twee bombies gedraaid was en helemaal in de knoop geraakt was. Geen wonder dat we muurvast zaten. Tien minuten en een halve duikfles later waren we terug los. Er was een mooring vrijgekomen en die hebben we dan maar genomen om een goeie nachtrust te kunnen hebben.

Om 1 u ‘s nachts worden we wakker door de deining. De boot wiebelt zo dat we bijna uit ons bed donderen.

‘s Anderendaags ontdekken we het kleine eilandje een beetje, gaan we er eten voor twee euro per bord. De kinderen zwemmen achter de boot (aan lange lijnen om niet weggedreven te worden door de stroming) en ‘s nachts worden we nog eens wakker geschud door de deining.

Nusa Lembongan zag er veelbelovend uit in de cruising guide. Het was echter ontgoochelend, vonden we. Teveel stroming om te kunnen zwemmen/snorkelen, en o zo druk. Honderden toeristen worden hier dagelijks af en aan gevoerd in luide partyboten vanuit Bali.

Daar gaan we morgen heen. Bali. Als één van de vele toeristen.

Bangsal, Lombok, Indonesië – 31 juli, 1 en 2 augustus 2011

2011-08-13T05:24:00.001+02:00

Marain en Adélie, de nieuwe vriendjes van de Franse catamaran, komen de kinderen vragen of ze mee willen gaan bodyboarden op de grote surfgolf, net buiten de ankerbaai. Haïke en ik wilden ook graag kind zijn en we zijn mee gaan bodysurfen in de golven. Geweldig geestig.

De lunch nemen we in een verborgen restaurantje in het midden van het eiland. Keuze is er niet. Het is Nasi Goreng. Voor 10.000 Rp (1 euro) per persoon. Het is het favoriete restaurantje van de divemasters op het eiland omdat je na de lunch daar perfect kan ‘klaren’. Omdat het eten zo pikant beginnen alle sinussen (en daarbij alle zweet-, traan- en andere klieren) na één hap al leeg te lopen. Er ligt een plasje zweet onder iedere stoel.

In de namiddag varen we naar Bangsal, een dorpje op het eiland Lombok. Sugar Daddy, de Amerikaanse Gunboat 66 uit Las Vegas ligt er ook. Bruce, Nora, Cheryl en Morgan nodigen me uit om er ‘s avonds te gaan pokeren. Inleg 20 dollar. De hele avond heb ik met een smile op m’n smoel gezeten en zitten denken: ‘mijn pokervrienden zouden het moeten zien’. Tweede geworden, 20 dollar kwijt, maar de meest exclusieve pokerherinnering rijker. Op een droomboot die bovendien in Las Vegas (!) geregistreerd is.

De Ramadan is begonnen. We hebben de hele nacht geen oog dichtgedaan. De drie moskeeën van Bangsal riepen om het luidst door hun krakende luidsprekers. Op Lombok is 90% van de inwoners Moslim.

‘s Morgens komt Mohammed langs in een dinghy. Hij ontfermt zich over de yachties die in de baai toekomen. We zijn nummer 2 dit jaar (Sugar Daddy was nummer 1). Hij kan zowat alles regelen (water, diesel, reparaties, …), heeft een dinghydok met een sympathiek yachtclubje gebouwd (met gratis water en douches) en zorgt voor chauffeurs en gidsen om het eiland te bezoeken. Als je er ooit passeert, bel hem dan op 08786550111 of mail hem op memet_pearl@yahoo.com. Schitterende kerel.

We nemen één van Mohammeds chauffeurs, Abdul, naar de ‘Shopping Mall’ van Mataram. Als we er ‘s middags ergens lunch willen vinden merken we dat alles dicht is omwille van de Ramadam. Tot we opeens iemand zien binnenglippen langs de zijingang in de donkere Mac Donalds. Wat later komt iemand anders door diezelfde deur naar buiten met een meeneemzakje. We proberen die magische zijingang dan ook maar eens en we ontdekken een volledig operationele Mac Donalds achter gesloten deuren. Om de Moslims niet te schofferen lijkt de hamburgertent van buitenaf gesloten, maar wij kunnen er zonder moeite Big Mac’s en frieten bestellen om ze in het halfdonker op te eten.

De volgende dag regelt Mohammed opnieuw een busje met chauffeur voor ons (90 euro voor een hele dag, chauffeur en gids inclusief). We willen samen met het Franse gezin van Jangada een toer rond het eiland maken. Mohammed zelf is onze gids. Een hele dag toont hij ons zijn eiland op een enthousiaste en bevlogen manier in geweldig goed Engels. Zonder één druppel te drinken, zonder een rijstkorrel te eten op deze snikhete dag. Ramadan, ramadan, ramadan…

We geven de apen eten die langs de weg zitten, zien pottenbakkers, weversvrouwen, batikschilders, rijstvelden, traditionele dorpjes waar de mannen buiten slapen en de vrouwen binnen, het zomerpaleis van de Sultan, prachtige stranden, …

Het was mooi om te zien hoe tegen de avond de radio in het busje aanging om naar de moslimpriester te luisteren die het teken gaf wanneer de zon onder was en wanneer er opnieuw mocht gegeten en gedronken worden. Mohammed had voor hemzelf en de chauffeur fruitsap en koekjes gekocht. Met open flesje en een koekje in de andere hand luisterden ze naar de radio en wachtten ze geduldig op de ‘go’. En zo zal het voor hen nog 39 dagen gaan, terwijl gewerkt wordt in de hitte. Wat een discipline.

Gili Air, Lombok, Indonesië – 29 en 30 juli 2011

2011-08-10T15:34:00.001+02:00

Onderweg langs de noordkust van Lombok varen we bijna in de netten van een visser. Even een momentje van onoplettendheid, we zaten allemaal binnen en keken even vijf(tien?) minuten niet rond. Toen ik boven kwam, zag ik het verschrikte gezicht van de visser die paniekerig met zijn vlag stond te zwaaien. Vlak voor zijn netten konden we nog net rechtsomkeer maken. Het scheelde niet veel of onze kiel en onze schroef zaten hopeloos verstrikt in een Indonesisch vissersnet.

In Gili Air aangekomen, nemen we een mooring omdat er zoveel zijn dat er geen plaats meer is om ertussen te ankeren. Het is hier druk. We beseffen opeens dat we de voorbije maand het Indonesië gezien hebben waar geen toeristen komen. Vanaf nu, in Lombok en Bali, zal dat andere koek zijn. Hier bruist plots het toerisme. Hier liggen vrouwen in bikini op het strand en zuipen luidruchtige macho’s liters bier. Hier op Gili Air is de plaatselijke cultuur en het geloof helemaal weggedrongen door het winstgevende toerisme. Effe wennen.

De vrienden van Sugar Daddy komen langs. We drinken samen een pint terwijl de jongens op het strand gaan spelen. Een halve pint later krijgen we telefoon van Mads (Go Beyond) die op het strand is en ons zegt dat we beter naar de kant komen omdat Flor in een zee-egel getrapt is. We schrikken een beetje want we weten dat dat enorm pijnlijk is en soms vervelende reacties kan teweeg brengen.

Ward had ondertussen al een half uur goed voor zijn broer gezorgd. Hij is aan de locals gaan vragen wat hij moest doen. Hij kreeg twee tips. Toen Haike aan de kant kwam, stond Ward met een platte steen op de voet van Flor te slaan, om de stekels van de zee-egel te verbrijzelen zonder dat er lucht aan zou komen. Flor was deftig in een zee-egel getrapt. Maar liefst 12 stekels in de voet. De andere tip die Ward van de locals gekregen had, was op de voet van Flor plassen, maar het was iets te druk op het strand, zei Ward gegeneerd.

‘s Anderendaags willen we het eiland rondwandelen, maar de voet van Flor doet nog teveel pijn. We hangen dus wat rond op het strand. Op die manier leren we de Franse catamaran Jangada kennen: Barbara en Olivier met hun kinderen, ongeveer dezelfde leeftijd als de onze, Marain en Adélie. Het duurt niet lang vooraleer de meisjes samen op pad gaan en de jongens samen ravotten op het strand. Onze Franse lessen zijn plots niets meer dan een surplace in vergelijking met de razendsnelle afdaling van het spelend leren. School of life rules!

Gili Lawang, North Lombok, Indonesië – 28 juli 2011

2011-08-10T03:34:00.001+02:00

We laten de vissers van Teluk Potopadou achter. Officieel omdat we niks meer kunnen uitdelen (officieus omdat die gasten achter mijn vrouw zitten maar dat hou ik voor mezelf).

Het is maar een half dagje zeilen van Teluk Potopadou naar Gili Lawang. Bij het ronden van de noordkant van Gili Lawang komen we opnieuw terecht in een wildwaterbaan met draaikolken en hysterische golfjes, maar de boot heeft er geen hinder van en vaart er rustig door.

Daarna gaan we op zoek naar een geschikte ankerplaats. Omdat er een enorme stroming zit tussen het eilandje Gili Lawang en het grote eiland Lombok, willen we zo dicht mogelijk bij kust van Gili Lawang ankeren, waar minder stroming zou moeten zitten. We zien een gat tussen koraalriffen en zoeken voorzichtig onze weg naar binnen. Uiteindelijk vinden we een ankerpoel van vijf meter diep, zo groot als een zwembad. We ankeren er midden in. Links, rechts, voor en achter ons zijn we slechts op een paar tientallen meters omgeven door koraal. Geen andere boot te bespeuren. Heel speciaal.

Ondertussen heeft lerares Haïke met Sepke en Ward het programma Biologie afgewerkt voor het tweede middelbaar. Nog belangrijker in de opvoeding van de kinderen is dat ik ze daarna leer ‘klakkebuisschieten’. Zelf was ik in 1980 kampioen klakkebuisschieten, het jaar nadat mijn neef Peter dat was (in onze zelf georganiseerde tornooien) en heb er goeie hoop op dat die traditie zich zal verder zetten.

Teluk Potopadou, Sumbawa, Indonesië - 27 juli 2011

2011-08-08T14:01:00.001+02:00

Ik heb de fout gemaakt even ‘vakantie’ te nemen en de blog te verwaarlozen. Tien dagen later breekt dat zuur op. Stom stom stom. Het is onwaarschijnlijk hoeveel indrukken in je ziel geprent worden op één dag in Indonesië. Het is een olifant aan indrukken die nu moet ingehaald worden op de blog. Ik probeer die olifant schelletje per schelletje te serveren. We halen het wel weer in. Enjoy.

Nadat we Borix en het drukke Sumbawa Besar achtergelaten hebben varen we een vijftiental mijl verder naar een exclusieve ankerbaai. Een topspot. Zo staat het in de enige gids die we hebben. De aanloop van de inham is op zijn minst gierend spannend. We hijsen Ward tot op de eerste zaling, Haike staat op de voorplecht, ik probeer zo traag mogelijk tussen de koraalhoofden en zandbanken de weg naar binnen te sturen. Even gaat de dieptemeter plots van 35 naar 3 meter, maar dan zijn we binnen en we varen een stuk de rivier op.

Machtig mooi plaatsje. We zijn omgeven door bergen. Hier kan je een orkaan uitzweten.

Gelukkig is daar helemaal geen sprake van. Het enige wat we moeten uitzweten is het bezoek van alle vissers van het dorpje wat verder. Allemaal super vriendelijk, lief, en komen gedag zeggen. Maar allemaal hebben ze kinderen die naar school gaan en geen papier noch stylo’s hebben. Tegen negen uur ‘s avonds hebben we nog 1 pen voor onszelf en nog een beetje papier. Ook een stapel boeken gaven we mee en al onze tijdschriften hebben we uitgedeeld. Eén van de vissers komt later op de avond terug met een emmer reuzengarnalen. We mogen ze hebben voor 3 euro. Wij blij en hij ook. Het was de visser die eerder probeerde avances te maken naar Haïke. Of ze niet met hem wilde trouwen. Hij had al twee vrouwen en het zou de pret alleen maar vergroten. Toen Haike het weglachte en zei dat dat wel een dure bedoening moest zijn met zoveel vrouwen, zei hij plots niets meer en ging vissen…

Labuan, Sumbawa, Indonesië – 26 juli 2011 – Kidnapping Flor

2011-07-29T06:07:00.001+02:00

‘s Morgens maken we voor ons vertrek nog een wandeling op Pulau Moyo met Freddy en Oman naar een grot. Het plafond van de grot krioelt van de vleermuizen. Miljoenen zijn er. Beneden in de grot vinden we een Python slang, die zo’n vleermuis ligt te verteren. We zien ook een speciale vogel, de Megapode. Groter dan een kip die een burcht van een nest hebben (zo’n nest is een meter hoog en tot vier meter in doorsnede). Ze leggen vier gigantische eieren. Het vrouwtje valt flauw bij het bevallen van zo’n ei, waarna het mannetje snel het ei kan ingraven, zodat het vrouwtje haar ei nooit kan zien. Ziet ze haar ei wel, dan eet ze het op. Vreemde vogels, die Megapodes. En we zien ook de krokodillenboom, een boom die, zoals zijn naam laat vermoeden, gelijkt op een krokodil. Na de impressionante wandeling nemen we afscheid van het mooiste dorpje van Indonesië.

Onze voedselvoorraad is helemaal uitgeput. Geen groenten meer, de blikken zijn op, noch vis noch vlees. We slagen er ook maar niet in om een vis te vangen. Sinds Kupang hebben we constant gevist en niet één keer heeft er een vis in ons aas gebeten. De Indonesiërs zijn gedreven vissers en vissen wellicht iets te efficiënt de hele zee rond hun eilanden leeg.

We besluiten naar Labuan te gaan, een stadje vlakbij de hoofdstad van Sumbawa: Sumbawa Besar. Als we daar nog niet goed en wel geankerd zijn, worden we verwelkomd door Borix die naar ons komt in een kano. Hij spreekt wat Engels en kan ons rondleiden in Labuan en Sumbawa Besar. Nog voor ons anker goed gezet is, zit Flor al in zijn Kano en zijn ze weg naar de kant.

Een half uurtje later komen wij ook toe op het strandje. Borix neemt ons mee op sleeptouw door zijn stadje. We zijn hier weer dé attractie, iedereen roept ‘Hello Mister’ (ook tegen Haïke en de kinderen) terwijl we door de smalle stoffige straatjes lopen tussen de gammele woningen. We zijn de eerste boot die hier dit jaar stopt. Toeristen komen hier bijna nooit. Er loopt een sliert kinderen achter ons waar de rattenvanger van Hamelen jaloers op zou zijn geweest, en opvallend is hoe volwassen vrouwen allemaal verzot zijn op Flor. Ze komen hem aanraken, in zijn haar zitten, in zijn neus en wangen knijpen, ze zouden hem bijna opeten… De pret was voorbij toen hij plotseling ontvoerd werd door twee vrouwen terwijl wij in de winkel 100 liter water stonden te kopen. Ze waren weg met hem. Kidnapping op klaarlichte dag. Als grapje bedoeld, maar het was de druppel die de emmer bij ons manneke deed overlopen. Hij heeft zich van die twee vrouwen losgerukt en kwam overstuur aangelopen. Nu is hij het beu om als Robbie Williams in een meisjesschool behandeld te worden. Hij wijkt nu geen centimeter meer van m’n zij en wilt voortaan geen voet meer op een Indonesisch eiland zetten…

Het vergt dan ook wat overtuigingskracht om de kinderen ‘s anderendaags mee te krijgen naar de markt van Sumbawa Besar. Eerst bezoeken we met Borix nog de lagere school van Labuan. We hebben daar met onze verschijning die hele school een half uur platgelegd. De directrice kon niet van Sepke blijven, Flor zat zowat verstopt in m’n rechter broekzak, Ward was bijzonder op z’n hoede voor grijpgrage meisjes en Haïke en ik stonden het allemaal geamuseerd te bekijken, terwijl alle schoolkinderen rond ons stonden te drummen. Borix lag wat verder plat van ‘t lachen. We vragen een wereldkaart om aan de kinderen te kunnen tonen waar België ligt en welke route we gevaren hebben, maar er is in de hele school geen wereldkaart noch atlas te vinden… We beslissen in Bali wereldkaarten te kopen en af te geven bij elk schooltje dat we nog zullen tegenkomen.

Volgende stop: een supermarkt in Sumbawa Besar! Voor het eerst sinds een maand zien we nog eens een supermarkt. Kraaknet, weinig volk. Voor ons zijn de prijzen goedkoop, voor de Indonesiërs wellicht vreselijk duur. We kunnen wat blikken inslaan, en de kinderen zijn blij dat we opnieuw chips, nootjes en snoep aan boord zullen hebben.

Daarna naar de grote markt. We kopen zakken vol groenten en fruit voor een appel en een ei. Het lijkt alsof we uitgehongerd waren. De Bemo (een taxibusje) die we voor ons afgehuurd hadden, kwam aardig van pas. Ook omdat Sepke besliste om nog eens flauw te vallen op dat marktje.

‘s Middags trakteren we Borix op restaurant. Heerlijke mie en nasi goreng voor nog geen 2 euro per bord. Als ik bij het afscheid nemen Borix 200.000 Rupi (20 euro) geef om hem te bedanken om die twee halve dagen voor ons te zorgen, is hij door het dolle heen. Het is wellicht het dubbele van wat hij had verwacht. Schat van een vent. (noot voor de cruisers die onze blog lezen en hier nog zullen passeren, dit is zijn nummer: 081237269208 – warm aanbevolen: hij kan ook voor water en diesel zorgen, kan de was doen en kent overal de weg).

Indonesië, 22 tot 26 juli 2011

2011-07-26T17:34:00.001+02:00

Kilo, Sumbawa, Indonesië – 22 juli 2011 – vlechtjes

We laten het dorpje Sangeang met zijn botenbouwers achter ons. Sepke laten we ook achter. Zij vaart vandaag mee met de Go Beyond. Die hebben een opstapper mee, Johanna, die Sepke voorgesteld heeft om haar haar in vlechtjes te leggen. Het zou minstens een halve dag duren, dus kon Sepke vandaag maar beter met hen meevaren.

De jongens zijn niet lang jaloers, als ze merken dat ze vandaag iets meer mogen dan anders. Een videofilmpje kijken tijdens het varen, met een paar snoepen. Huiswerk moest vandaag ook niet. Ook voor hen was het een verwendagje.

Onderweg worden we gevangen in een labyrint van vissers met enorm lange netten. De netten hangen tussen twee, bijna niet zichtbare, boeien. Voor het net vaart dan de visser en zwaait met een lange stok en een vlag om aan te duiden waar zijn net ligt. Eerst wijken we helemaal uit naar bakboord, ronden de boei van de eerste visser, om dan uit te komen voor de netten van een tweede visser die ook met zijn stok staat te zwaaien. We wijken helemaal uit naar stuurboord nu, ronden het tweede boeitje, tot we een derde, vierde, vijfde en zesde visser op dezelfde manier ontmoeten. Na nummer zes kiezen we het ruime sop en blijven we weg van de kust. Genoeg gelaveerd tussen vissersnetten.

Voor zonsondergang vinden we na lang zoeken een ankerplek. De waypoints en de kaarten kloppen niet. We zien de gigantische vulkaan Gunung Tambora die 200 jaar geleden laatst explodeerde (ze was toen 4200 meter hoog, het dak vloog eraf en nu is ze nog maar 2850 meter hoog). Wellicht broebelt het hier nog onder het oppervlak en verschuiven de eilanden lichtjes, wat kan de miswijzing op onze kaarten kan verklaren.

We ankeren achter een paar lokale vissersboten. Net als we Sepke gaan ophalen op de Go Beyond, is Johanna klaar met het vlechtwerk. En Sepke is er blij mee, (gelukkig, na 8 uur vlechtwerk).

Ondertussen komen de kinderen van het dorp met kano’s naar onze boot geroeid. Allemaal geweldig vriendelijk, beleefd en leuk. We geven ze snoepjes en stiften, ze vinden het geweldig. Zelfs nadat één van kano’s omslaat, hebben ze nog allemaal hun stiften en snoepjes vast en gieren ze van de pret.

‘s Nachts worden we een paar keer gewekt door de moslimgezangen die door luidsprekers galmen.

Kananga en Satonda, Sumbawa, Indonesië – 23 en 24 juli 2011 – boe

Pulau Satonda is een klein eilandje dat nog geen 2 mijl van Sumbawa ligt. Het is natuurpark met een prachtig koraal. Ankeren is er minder evident, want het is er heel diep en aan lij. We beslissen dan maar om voor de nacht aan het vasteland te gaan ankeren, bij het dorpje Kananga, twee mijl verder.

De volgende ochtend gaan we het dorpje bezoeken. Heel vriendelijke mensen, alles is er netjes, we lopen door de straten, doen hier en daar een babbeltje terwijl er een horde kinderen enthousiast achter ons huppelt. Dit jaar zijn we de eerste boot die hier ankert. Het lijkt wel of we een circusattractie zijn. Ward wordt aangeklampt en platgeknepen door meisjes van zijn leeftijd, jongens nemen foto’s van Sepke en iedereen vindt Flor schattig. “Levellen” met mensen die je aanzien als een marsmannetje is moeilijk, een beetje frustrerend soms. Maar iedereen is lief en ze lachen zich te pletter met onze grapjes en reacties. Haïke bezorgt een schattig meisje bijna een trauma als ze plots “boe” tegen haar zegt. De andere kinderen liggen in een deuk.

De rest van de dag brengen we door aan het eilandje aan de overkant, het natuurpark Pulau Satonda. We maken ons vast aan de Go Beyond, die aan een boei hangen, en vormen zo een groot vlot en uitvalsbasis om te gaan snorkelen, wandelen, duiken, zwemmen, babbelen, eten, enz enz enz.

Weeral een fenomenale koraaltuin, met onwaarschijnlijke visjes. Je geraakt het nooit gewoon. Gelukkig.

‘s Avonds haken we ons los van de Go Beyond en gaan terug ankeren op ons geliefd plaatsje aan het vasteland. Dicht bij het strand op 8°08.390 S en 117°46.060 E. Net na een adembenemende zonsondergang ziet de schemerende lucht zwart van de ‘flying foxes’, grote vleermuizen, die van Satonda naar Kananga vliegen om er te gaan jagen.

Door de luidspreker schalt een biddend meisje, rond onze boot dobberen vier kano’s met vissers. Het lijkt constant of ze zwaaien, maar dat is hun manier van vissen: snel met hun arm de vislijn ophalen. Wij geraken het maar niet gewend, en telkens we ze zien, zwaaien we terug. In het dorp Kananga denken de vissers nu dat we gestoord zijn.

Pulau Moyo, Indonesië – 25 juli 2011 – de baai van extremen

We zijn twee jaar onderweg vandaag. Tijdens de voormiddag vieren we dat met zeilen en tijdens de namiddag met het ontdekken van een nieuwe magische baai.

We ankeren voor één van de tien hutjes van het kleine dorpje waar we de naam van vergeten zijn (pos: 8°16.445 S en 117°30.360 E). Er wonen 20 mensen. Het dorpje is één van de vijf dorpen op het eiland Moyo.

Het is wellicht het puurste dorpje waar we ooit voor geankerd zijn. Als we aan land gaan worden we onmiddellijk uitgenodigd door Oman, een 30 jaar oude man, om bij hem op bezoek te komen in zijn huis. Zijn huis is een paalwoning (zoals alle huizen hier), met een dunne vloer (ik had schrik erdoor te zakken) en een rieten dak. Hij woont er samen met zijn vrouw, zijn twee kinderen en zijn zus. Het is er primitief (geen elektriciteit noch water), maar mooi ingericht en kraaknet. Het zijn schatten van mensen en we doen ons best om ons zo verstaanbaar mogelijk te maken in het Indonesisch.

We zitten door onze voedselvoorraad heen en gelukkig kunnen we bij hen een paar ajuinen en een kip (Ayam) kopen. Hij verdwijnt even om de kip te halen en komt dan terug met de levende kip waarvan hij de poten voor me begint samen te binden. Ons woordenboekje komt geweldig van pas om hem uit te leggen dat we liever zouden hebben dat hij de kip voor ons slacht en pluimt. Weer schieten we allemaal geweldig in de lach.

Even later neemt hij me mee naar buiten en toont hij me de spartelende en doodbloedende kip met doorgesneden keel. Een beetje geduld voor het pluimen, legt hij me uit, en hij roept zijn vrouw, die we nadien een half uur niet meer zien. Nadat het gesprek met Oman, zijn zus en ons een half uur verder gesukkeld was, waren we blij zijn vrouw met een plastic zak de kamer binnen te zien komen. Erin zat onze kip. De kop hing er nog aan, doorgesneden keel, met poten, ingewanden en al. Maar er zat geen pluimpje meer aan.

Eenmaal terug op de boot was het tijd voor wat onderwijs. De biologieles voor de kinderen vandaag was de dissectie van de kip.

Nadien nemen we de dinghy een mijl verder naar het andere uiteinde van de baai. Daar ligt één van de meest luxueuze resorts ter wereld (Lady Di verbleef hier ooit): Amanwana Resort. Over de prijs zegt de Lonely Planet: it’s like a ‘if you have to ask, you can’t afford it’ expensive resort. Hier staan geen 10, maar 15 hutjes. Stuk voor stuk zien ze er adembenemend mooi uit. Nederig en vriendelijk personeel vangt ons op aan de aanlegsteiger en begeleidt ons een tikkeltje angstvallig naar de manager. Wij lazen in een oude gids dat je via het resort wandelingen kon gaan maken, kon gaan duiken of komen eten in het restaurant. De Zweedse manager was zo geweldig gastvrij om ons onmiddellijk te zeggen dat ze geen tijd hadden om met ons te gaan wandelen of duiken, maar dat we voor ons twee jarig jubileum welkom waren om vanavond mee te komen dineren. Het was barbecue. Maar 100 dollar. Per persoon. Drank exclusief natuurlijk. Als we daarna licht ironisch zeggen dat we in dat geval liever willen blijven slapen, komen we de prijs te weten: 1000 dollar per nacht. Voor iets wat ze de ‘ocean tent’ noemen. Exclusief BTW natuurlijk.

Pulau Moyo heeft een baai met het grootste contrast. Het poepchique snobistische resort en het arme kleine maar zo gastvrije dorpje. Het contrast en het cliché kunnen niet groter zijn.

Het feestmaal voor ons tweejarig jubileum was taaie dorpskip met appelmoes en puree. Het heeft ons honderd keer beter gesmaakt dan de duurste barbecue ooit zou kunnen smaken.

Indonesië, 17 tot 22 juli 2011

2011-07-22T09:04:00.001+02:00

Gili Lawa Laut, Komodo, Indonesië – 17 juli 2011 – wildwatervaren

‘s Morgens worden we gewekt door een vissersbootje met twee Indonesiërs in. We liggen helemaal alleen in de baai. Sugar Daddy moet heel vroeg vertrokken zijn, wellicht hebben ze heel slecht geslapen na het dramatisch incident met Pickles. De twee Indonesiërs komen langs om ons een houten Komodo varaan te verkopen. Het was wat cynisch, maar ze waren mooi gemaakt en we hebben er toch eentje gekocht.

De stroming tussen de eilanden Flores, Rindja en Komodo is bijzonder sterk. Het is moeilijk te begrijpen wanneer, hoe en hoe hard die stromingen tussen de eilanden gaan. Er zijn weinig of geen goeie gidsen over die passages. We willen door de pas tussen Rindja en Padar varen waar we niks over terugvinden. Het enige wat we weten is dat ze diep genoeg is op de kaart. We timen door de pas te varen bij hoog water, omdat we vermoeden dat de stroming dan het minst zal zijn bij het keren van het tij.

Welnu, het was alsof we met onze Nest door de wildwaterbaan in Walibi gevaren zijn. Met een stroming van 7 knopen in onze rug, werden we door die pas gespuwd. Het landschap trok zo snel voorbij alsof we in een auto zaten. Links, rechts, voor en achter ons overal wilde golven en draaikolken, terwijl het nooit minder diep werd dan 40 meter. Wild tochtje.

Ondertussen gaf Haïke biologieles aan de kinderen. Over de voortplanting bij de mens. De wildwaterbaan kon de kinderen amper afleiden.

We maken een tussenstop bij Sebayor Kecil om even te gaan snorkelen boven prachtig koraal en schitterende vissen.

Na de lunch varen we naar Gili Lawa Laut, één van de mooiste duikplaatsen ter wereld. Go Beyond ligt er ook. Geassisteerd door een snorkelende Mads gooien we het anker op een schaarse plek zandbodem, tussen al het koraal. Het is hier magisch mooi.

Gili Lawa Laut, Komodo, Indonesië – 18 juli 2011 – snorkel snorkel snorkel

De kinderen gaan ontbijten op Go Beyond. Pannenkoeken. Haïke zwemt ondertussen haar 2 kilometer crawl en ik ga snorkelen. Onwaarschijnlijk mooie onderwaterwereld. Prachtig koraal, tropische visjes, Nemo’s, Dory’s, schildpadden, ...

De rest van de dag bestaat uit snorkelen. Snorkelen in de baai, snorkelen boven een rots, een paar mijl uit de kust, snorkelen langs de steile rotswand aan de vuurtoren, snorkelen onder de boot, snorkelen aan het strand. Buitengewoon wat we zien.

Gili Lawa Laut, Komodo, Indonesië – 19 juli 2011 – de vliegende Manta

‘s Anderendaags gaan we voor de verandering nog wat snorkelen. Ons middagmaal (biefstuk met gebakken patatjes) wordt abrupt onderbroken als we een Manta zien achter de boot. Het eten laten we staan en met z’n allen snorkelen we met de Mantarog. Het is een kanjer, een spanwijdte van wellicht meer dan 3 meter, en komt zo dicht voorbij ‘gevlogen’ dat je hem zou kunnen aanraken (maar dat doen we niet want dat is slecht voor hun huid). Een uur lang zwemmen we samen met de manta, tot we herinneren dat we nog aan het eten waren.

Er ligt een traditionele Indonesische ‘liveaboard duikboot’ naast ons. We gaan gedag zeggen en we krijgen 200 liter water uit de watermaker van hen. Ons water begon op te geraken, na al dat snorkelen en dus 1 keer per dag douchen…

‘s Avonds beklimmen we de berg om naar de zonsondergang te kijken. Het landschap is hier adembenemend. Alweer is dit wellicht één van de mooiste ankerplaatsen van onze trip. Na zonsondergang maken we een groot kampvuur op het strand, braden de kinderen hun marshmallows op een stokje en ontdek ik dat mijn laatste bierbrouwsel eindelijk rijp is om te drinken en van topkwaliteit is.

Het paradijs bestaat.

Banta Island, Indonesië – 20 juli 2011 – de vliegende dinghy

Het paradijs ontdekken om het ‘s anderendaags weer achter te laten. Op naar de zuidelijke baai van Banta Island. We vinden er een paar kleine lokale vissersbootjes, een vuil strand met alle rommel op die die vissersbootjes overboord kieperen en een gigantische maar smerige Portugese catamaran met twee Italianen (een dikke en een dunne) en drie Indonesische crewleden.

Net als er een greintje spijt opkomt dat we het paradijs te vroeg hebben achtergelaten, ontdekken we een schitterende snorkelplek aan de westkant van de baai. We zien vissen en koraal dat we nog nooit gezien hebben. Heel speciaal. En na het snorkelen zien we een vliegende dinghy. Echt, een vliegende dinghy.

De Italianen halen hun Lomac van stal, een dinghy met daarop een deltavlieger gemonteerd. Het duurt anderhalf uur om het spel te monteren, een half uur om de propeller aan de praat te krijgen en anderhalf uur om het ding weer op te plooien. Maar de dikke en de dunne hebben gevlogen met hun dinghy. Een half uur boven de baai. Het was een absurd zicht om een dinghy de lucht in te zien gaan, maar als ik later rijk ben, wil ik het ook.

Het is verbazingwekkend hoe elke dag toch weer iets nieuws brengt.

Sangeang, Wera, Sumbawa, Indonesië – 21 juli 2011

Wij naar Sangeang in de Wera regio op het eiland Sumbawa. In afstand een halve dagtocht, in realiteit een driekwart dagtocht. De stroming tussen de nog actieve vulkaan Gunung Api (letterlijk: vuurberg) en het eiland Sumbawa raast aan 4 knopen. Tegen ons. Heel traagjes vonden we uiteindelijk het dorpje. De twee waypoints die we van de baai hadden, zaten er een paar mijl naast. Voor de liefhebbers is dit het juiste waypoint: 8°17.595 S 118° 56.010E.

Sangeang is een prachtig dorpje waar de inwoners al generaties lang bootbouwers zijn. Ze maken grote traditionele Indonesische schoeners. Er staan er twee in de steigers. Nu ja, steigers. Ze hebben twee rijen bomen laten groeien op het strand en daar tussen wordt de boot gebouwd. Tussen de bomen hebben ze planken gebonden die ze als stellingen kunnen gebruiken. De breedte van de boten wordt dus bepaald door de afstand tussen hun bomen.

De inwoners zijn bijzonder vriendelijk. De kinderen zwermen rond de onze. Flor heeft een bal meegebracht en al snel staan ze onze drie wittekopjes met de kinderen in een grote cirkel te volleyballen. De kleintjes lopen naakt rond op het strand, springen in het water en rollen dan in het zwarte lavazand. Wat verder zit er eentje, met een rood hemdje, gehurkt zijn gevoeg te doen op het strand, wat later loopt hij naar het water om nog even zijn poepje te wassen.

We worden door de bootbouwers uitgenodigd op het grootste schip dat in de steigers staat. Het wordt een Indonesisch cargoschip. Volledig van hout. Zonder nagels. Het is prachtig om te zien. Met z’n zevenen werken ze er twee en een half jaar aan. Ze hebben nog een half jaar werk aan deze. Terwijl ik boven op het dek van het schip sta, zie ik dat jongetje met zijn rode truitje opnieuw. Hij zit bij zijn mama terwijl hij ‘gevlooid’ wordt. Elke luis die mama vindt, geeft ze aan het jongetje, die het bekijkt en daarna opeet.

De zeven bootbouwers lijken in volledige harmonie te werken. Het lijkt alsof er niemand de baas is, en ze allemaal perfect weten wat ze moeten doen. Onderling moet geen woord gezegd worden.

Terug beneden zie ik het jongetje met rode truitje terug naar het strand rennen, in zijn eigen gevoeg stappen, en naar het water hinkelen om zijn voetjes te wassen. Het is me een kereltje.

We wandelen door heel het dorpje, worden overal eerst aangegaapt, maar dan telkens vriendelijk gegroet. Nog wat verder worden we getrakteerd op een soort plakkerig gebak met rijst en pindanoten. Het moslimmeisje dat ons de plakkoekjes aanbiedt, is nog twee maand op stage geweest in België. Ze logeerde er bij een gastgezin en kon nog de woorden “lekker, eet smakelijk, suiker, dag en tante”. Er staat een jongetje met een levende krab aan een touwtje. Spannend speelgoed voor hem.

Er komt een vrouw voorbij gewandeld met een kanjer van een vis op haar hoofd gebalanceerd terwijl wij terug naar de dinghy wandelen om alle verwondering te laten bezinken. Wat een stadje, Sangeang.

Indonesië, 11 tot 17 juli 2011

2011-07-17T04:35:00.001+02:00

We hebben allemaal geweend. Het was verschrikkelijk. Ze was kansloos, ze is dood…

Savu, Seba – 11 juli 2011

We zijn allemaal vroeg wakker en de kinderen zijn bijzonder opgetogen dat ze met hun vriendje, Pickles, mogen gaan wandelen op het strand. Pickles is het hondje, een Jack Russell, van de Gunboat Sugar Daddy. De kinderen zijn er zot van, en het hondje is zot van de kinderen sinds ze samen gezwommen hebben in Rote.

Nadien gaan wij met z’n allen naar de kant want een nieuw druk stadje en eilandje ligt gewillig op ons te wachten om ontdekt te worden. We wandelen door de stoffige straten van Seba. Het ene kleine winkeltje naast het andere. Iedereen roept ‘Mister, how are you?’ naar ons. Telkens je terug groet schieten ze in de lach. Hier ben je iets tussen een curiosum, iets belachelijk, een trofee en een celebrity.

We wandelen een paar zandstraatjes door tot bij “Angel”. De plaatselijke kapper. Een erg typische kapper, want hij is meer een zij dan een hij. Hij vindt het heerlijk om onze twee jongens een knipbeurt te geven en samen op de “voor en na” foto te kunnen staan. Het kost ons nog geen twee euro per kopje.

Onze nieuwe vrienden Bruce, Nora, Morgan en Cheryl van Sugar Daddy wandelen intussen ook rond in het stadje (het hondje Pickles bleef aan boord om op de boot te passen). We beslissen om samen het eiland te verkennen. Na wat zoeken vinden we een gids die ons het eiland kan tonen en ook wat Engels kan. Brommertjes kan hij ons niet regelen, daarvoor zijn we met ons negen met teveel. Hij stelt voor een ‘truck’ te nemen en wijst naar de overkant van de straat. Daar staat een dertig jaar oude, gele Mitsubishi camion met laadbak. Hij haalt er de chauffeur Franky bij en we onderhandelen over de route en de prijs. Na de lunch (in het huis van onze gids voor nog geen euro per maaltijd), klimmen we met z’n allen in de laadbak van de truck en vertrekken we op onze tour. Plastic terrasstoelen zorgen voor ons comfort. We lachen ons een breuk als we na 100 meter beseffen dat er meer putten dan effenheden zijn op deze wegen.

Onze gids zag de rit in de truck niet zitten, en zei ons dat hij ons ging volgen met zijn brommer.

We bezoeken eerst het traditioneel stadje, Namata, waar ze in het “animisme” geloven. Ze geloven er in geesten. De helft van hun godsdienst is op het christendom geïnspireerd, maar voor de andere helft offeren ze geiten en kippen op grote stenen om de geesten die hen omringen goed te stemmen. Franky, onze chauffeur, wordt bijzonder zenuwachtig als hij merkt dat onze gids maar niet afkomt. Hij is onbereikbaar. Van de taal in het traditionele dorpje begrijpen wij al helemaal niks, dus promoveren we onze truckchauffeur tot Engels sprekende gids. Dat loopt bijna allemaal van een leien dakje, tot wanneer we iets te ver het traditioneel dorpje inwandelen en de gastvrouw in paniek komt aangelopen. Ik denk dat we per ongeluk heel wat geesten hebben verstoord met onze groep. Ongewild, met onze truckchauffeur-gids. Hij vertelde ons later dat er in de huizen net geofferd werd en dat we dat niet mochten zien…

Franky krijgt ondertussen onze gids aan de lijn. Hij is gaan bidden in de moskee…

Daarna maken we een grote toer rond het eiland, we reden naar een bergtop met adembenemend uitzicht en we bezochten een dorp waar we een demonstratie kregen hoe ze het sap van de palmbomen opvangen. Spectaculair om te zien hoe de jonge mannen de hoge palmbomen inklimmen, om in een emmertje, gemaakt van palmbladeren, het zoete palmsap op te vangen. Ze maken er suiker, siroop, wijn en brandewijn van. In ruil voor een sigaret mogen we het verse zoete palmsap met ons negenen proeven. Heerlijk.

Franky was ondertussen al iets relaxter in zijn nieuwe job geworden omdat we aan zijn lippen hingen toen hij vertelde hoeveel ongelukken er gebeuren met mensen die uit de bomen vallen. Hij wist ons ook nog te vertellen dat onze gids ook geen benzine meer had voor zijn brommer. Wij verzekerden hem dat het niet zo erg was. Dat we liever hem hadden, wat ook zo was. Hij was ook nog even langs zijn huis gestopt om zijn vrouw en drie kinderen op te pikken voor de rest van de tour. De jongetjes waren zot van Flor, hun nieuwe vriend. “Flo, Flo!”, ging het de hele rit. Ambiance in de truck.

Flink dooreen geschud, maar met een perfect zicht op wat Savu voor een eiland was, werden we om vijf uur uit de laadbak van de truck gekieperd en gingen we moe maar voldaan naar de boten. A Small Nest en Sugar Daddy lagen vredig naast elkaar. Pickles had haar werk gedaan.

Van Savu naar Rindja – 12 en 13 juli 2011

Nog snel even naar de markt voor we vertrekken uit Savu. We gaan nog wat cadeautjes brengen naar Franky, onze gids, zijn vrouw en zijn kinderen. Het zijn schatten van mensen en veel hebben ze niet. Dan laten we onze kasserol vullen met vijf porties noedelkippensoep (Soto Ayam) bij een straatrestaurantje en kopen bij een kraampje gefrituurde bananenbeignets. We moeten immers een dag en een nacht varen en zo hoeven we niet te koken.

Het is een tocht van 150 mijl naar Rindja, dus een overnachter. Overdag kunnen we zeilen, maar tegen de avond valt de wind weg en moet de motor aan. Onze dieselvoorraad slinkt gaandeweg, en we moeten nog tot Bali…

De nacht is bijzonder rustig, het is bijna volle maan, het water is vlak en de motor ronkt aan een laag toerental. Om de drie uur wisselen Haike en ik de wacht en kunnen we tussendoor goed slapen, maar we weten dat we na zo’n overnachter telkens een paar dagen moeten recupereren en veel water in de wijn moeten doen om ons huwelijk niet te ondermijnen.

Tegen de middag, op onze 15de huwelijksverjaardag, komen we aan in Rindja. Het is alsof we binnenvaren in Jurassic Parc. Onwaarschijnlijk dramatisch landschap. Hoge bergen, schitterende baaien. Als we een half uur geankerd zijn, zien we de Komodo varanen (draken!), apen en wilde varkens voorbij wandelen op het strand. Het heeft allemaal iets onwezenlijks.

Omdat we een overnachter gedaan hebben, zijn Haike en ik nog het meest bezig met een “korte lont discussie” over of we nu aan land zouden gaan of niet met die Komodo Dragons (de varanen) aan land. We hebben er geen goed zicht op of ze gevaarlijk zijn of niet. De Lonely Planet is vooral beschrijvend over hoe ze eruit zien en dat je veilig bent met een gids, maar hier is geen gids en voor ons lijkt het meer een grote hagedis dan een gevaarlijk beest.

Uiteindelijk beslissen we eerst een toertje te doen met de dinghy. Een baaitje verder ontdekken we een Indonesische ‘live on board’ boot met duiktoeristen. We gaan even langs om hallo te zeggen en om te checken of zwemmen en snorkelen veilig is. Alles is OK, zegt hij. Alleen niet aan land gaan. De ‘Komodo Dragons’ zijn gevaarlijk. Terwijl hij het zei keek hij naar onze kinderen.

De Komodo varaan is een flink uit de kluiten gewassen hagedis, meestal twee tot drie meter lang. Een hoofd met sterke en uitgesproken kaken, waaruit een lange, gele, gespleten tong slist, stevige en krachtige poten met scherpe klauwen, en een lange dikke staart. Het is een mysterie waarom ze enkel hier, in de buurt van het eiland Komodo wonen. Op het eiland Komodo zelf leven er een 1300 varanen, op het eiland Rindja 1100. Over de rest van de wereld zijn er geen.

Na nog een volgende kleine huwelijkscrisis beslissen we om voorlopig maar niet aan land te gaan en nog wat rond te varen. Een baaitje verder ontdekken we onze vrienden van Go Beyond. We leggen onze Nest netjes naast haar en nog wat later komt Sugar Daddy de baai binnen gevaren. Ze nodigen ons uit op een etentje, morgenavond. Wij blij.

Lewok Uwada Dasami, Rindja, 14 juli 2011

Het is met volle teugen genieten van de natuur hier. We snorkelen, zwemmen, volgen dolfijnen, zien manta’s uit het water springen, … Apen, herten, varkens en varanen lopen langs het strand.

Na de middag komt Morgan, de kapitein van Sugar Daddy, me ophalen om kreeften te gaan vangen voor het avondmaal. We snorkelen op de meest wonderbaarlijke plaatsen, met het mooiste koraal dat we ooit zagen. Of misschien is het vergelijkbaar met het koraal in Bonaire… Adembenemend mooi. Morgan vangt twee kreeften maar ze zijn te nog wat klein dus worden ze terug vrij gelaten. Geen kreeft op het menu bij Sugar Daddy vanavond. Wel pizza’s van Go Beyond, Black Jewfish in een krokant korstje en tomatensaus van A Small Nest en gerookte makreel en couscous van Sugar Daddy. Een feestmaal voor 12 mensen.

Voor het donker wordt gaan we nog snel het voedselafval op het strand gooien. Onmiddellijk komt een grote varaan aangespurt. Hij kan het eten van ver ruiken met zijn gespleten tong. Iedereen kijkt vanuit de dinghy toe hoe het beest het eten binnen slokt. Als Bruce het strand op gaat, draait de draak zich vliegensvlug om en chargeert. In een wip zat Bruce terug in de dinghy. De varaan stopt pas aan de waterlijn. Heel wat commotie en gelach in het bootje.

Tot lang na bedtijd spelen we nog met z’n allen ‘weerwolven’. De sfeer zit er goed in en we lachen wat af. Het hondje Pickles wordt dolenthousiast telkens iemand een weerwolvenkreet slaakt. Fantastische dag in Jurassic Park.

Lewok Uwada Dasami, Rindja, 15 juli 2011

Het waait hard, weinig zon. Af en toe wat regen. Veel binnen gezeten. Dan nog eens met z’n allen gaan snorkelen op . Samen filmpje kijken en vroeg gaan slapen.

Teluk Ginggo, Rindja, 16 juli 2011

Het is maar een kleine 15 mijl van Lewok Uwada Dasami naar Teluk Ginggo, langs de prachtige westkust van het eiland Rindja. De baai zelf is adembenemend. Wellicht één van de mooiste plaatsen waar we ooit geankerd hebben. We liggen hier helemaal alleen.

We besluiten om aan land te gaan en naar de top van een heuvel te wandelen. Gewapend met een stok moesten we aangevallen worden door een Komodo varanen. Een zware klim, schitterend uitzicht. In de verte zien we Sugar Daddy de baai binnenvaren.

Na onze bergwandeling gebeurt iets onwezenlijks. We gaan met ons vijf gedag zeggen bij Sugar Daddy en net op dat moment merken we dat er iets niet OK is. Bruce en Nora zijn met Pickles aan de kant met de dinghy, terwijl Cheryl en Morgan op de boot zijn. We zien Nora terug rennen naar de dinghy. Ze is in paniek. We zien dat er iets mis is. We zetten de kinderen snel af op Sugar Daddy en nemen Cheryl mee naar de kant met onze dinghy. Pickles is wellicht gepakt door zo’n varaan…

Nora zit compleet in shock op de dinghy. Bruce roept me: ‘get Morgan, get a speargun’. Ik laat Cheryl en Haike bij Nora en stuif terug naar Sugar Daddy om Morgan met een speargun en een machete op te pikken. Alles gaat heel snel, maar het lijkt niet snel genoeg. In nog geen twee minuten heb ik Morgan opgehaald van de boot. Bruce, Morgan en ik lopen met speargun, machete en pikhaak naar de varaan die Pickles gepakt heeft. Hij heeft zijn prooi ondertussen tussen de bomen gesleurd. Morgan gooit alles wat hij rond zich kan vinden op de varaan in de hoop dat die het hondje zou lossen. Het beest is wild. Sleurt het hondje verder tussen de wortels van de bomen. De draak zal het hondje niet lossen. Ik zie dat Pickles niet meer ademt. Haar hoofd zit in de bek van de varaan en ze wordt verder weggesleurd tussen de wortels van de bomen. Pickles beweegt niet meer. Morgan is woest, Bruce beseft plots ook dat zijn hondje dood is. Het is te gevaarlijk om het dode hondje weg te krijgen van de varaan en Bruce besluit wijselijk om het gevecht te staken. Varanen zijn bijzonder agressief als het op het verdedigen van hun prooi aankomt en bij een beet van een varaan komen zoveel gevaarlijke bacteriën vrij, dat het vrijwel elke keer dodelijk is.

Van de plaats waar we het dode hondje Pickles achterlieten, bij het monster, naar de dinghy’s is het misschien 300 meter. Die 300 meter zijn wellicht de zwaarste 300 meter strand ooit geweest. Ik zag Bruce, helemaal verslagen en wenend naast me wandelen, Morgan was helemaal van z’n melk, Nora zat naast Haïke op de dinghy in shock en Cheryl liep hysterisch wenend een halve meter diep in het water. Overal op het strand, zag ik de blije huppelende pootafdrukjes van Pickles in het zand, van vooraleer de varaan ze te pakken kreeg.

De kinderen hadden al die tijd moeten toekijken vanop Sugar Daddy. Alleen. Ze hebben het gegil van Cheryl gehoord terwijl ze begrepen dat hun nieuwe vriendje, Pickles, gepakt was door zo’n draak. Het was hartverscheurend toen we ze oppikten en zeiden dat Pickles dood was. We hebben allemaal geweend. Het was verschrikkelijk. Ze was kansloos, ze is dood.

We zijn geshockt en voelen mee met Bruce, Nora, Morgan en Cheryl. De onbeschrijfelijke natuurpracht van deze baai vloekt enorm met de gruwel die hier plaatsgevonden heeft.

Tussen Rote en Savu, Indonesië – 10 juli 2011

2011-07-11T15:31:00.001+02:00

Er liggen 70 mijlen tussen het eiland Rote en Savu, dus dat is een (lange) dagtocht voor ons. We vertrekken bij het opkomen van de zon om 6u. We laveren tussen Sugar Daddy (die fantastische Gunboat 66) en Gloria of Grenada (prachtige monohull tweemaster van 70 voet) en dan door de pas langs het rif.

We weten dat Sugar Daddy vandaag dezelfde passage maakt, maar omdat die boot wellicht de snelste cruisingboot ter wereld is, liggen die nog allemaal rustig te slapen. Ze doen makkelijk alles dubbel zo snel als ons. Onze enige troost daarbij is dat die boot meer dan het dubbele kost dan de onze. Meer dan het tiendubbele wellicht… Maar ze is dan ook meer dan tien keer zo onwaarschijnlijk knap.

Het eerste stuk van de overtocht is ellendig. Teveel wind en veel te rottige golven. Hoog, kort en van alle richtingen. Aan boord is iedereen lam geslagen en ligt ergens misselijk en miserabel in een hoekje.

Vier uur later zien we Sugar Daddy aan een duizelingwekkende snelheid opdoemen aan de horizon. Volle zeilen en spinnaker. Het waait een dikke 25 knopen en met gereefd grootzeil en volle genua duwen we onze Nest tegen haar rompsnelheid. Het gaat hard. Wij aan 9 knopen en Sugar Daddy, iets meer op het gemak, aan 16 knopen… Spectaculair zicht is dat, die boot.

Ze komen een eerste keer langszij en schieten met hun katapult een paar waterballonnen naar ons (zop). Omdat we beiden overpowered zijn en zo het risico te groot is om dicht en ongecontroleerd bij elkaar te komen, halen zij eerst hun spinnaker naar beneden en reven wij onze genua. Ondertussen hebben wij onze waterballonnen ook gevuld. Wat dan volgde, was hilarisch. Bruce, Nora en Cheryl staan lekker stabiel op het voordek van Sugar Daddy, schieten met hun katapult waterballonnen naar onze boot terwijl kapitein Morgan het beest van een catamaran bestuurt. Wij moeten ons, door die korte rotgolven, overal aan vasthouden terwijl Don –de automatische piloot- stuurt, hebben geen katapult, maar we slagen er toch in om twee keer raak te gooien. Eindstand 2-2 en pijnlijke kaken van het lachen. Leukste rotoversteek ooit.

Wat later schieten ze er vandoor en nog wat later zien we ze terug in de ankerbaai waar ook Go Beyond geankerd ligt. We worden uitgenodigd op de borrel op Sugar Daddy en later die avond maken we een kampvuur met Go Beyond op het strand. Het was sinds Vanuatu geleden dat we de legendarische en overheerlijke broodjes van Mads en Elin op een stok boven het kampvuur hebben gebakken. De kinderen waren door het dolle heen. Machtig dagje…

Kupang, West Timor, Indonesië – 5 juli 2011

2011-07-09T15:41:00.001+02:00

Ter info: We hebben geen internet hier, dus posten we al onze blogs via satelliet telefoon. We kunnen onze mails en de reacties op de blog dus ook niet lezen… Eenrichtingsverkeer dus, voorlopig.

Het is bijna een jaar geleden dat Haike naar de kapper is geweest. In Australië heeft ze ervoor gepast omdat een knipbeurt daar 100 dollar kost. Hier in Kupang kost het 4 dollar. Gewapend met een foto van hoe haar haar twee jaar geleden was, stapt ze Salon Chandy binnen, een golfplaten rijhuisje van 4 op 4 meter, om er, een uur later, weer buiten te komen met een fris kopje. Bijna hetzelfde als twee jaar geleden. De kapster haalde er op het einde al haar leerlingen bij en leerde hen: “mode, mode!”. Haarmode in Kupang zal nooit meer zijn wat het geweest is…

Napa, onze lokale vriend die zich hier ontfermt over al ons papierwerk, komt op bezoek op de boot. Bij aankomst in Kupang krijg je slechts een visum voor 1 maand, terwijl dat in de rest van Indonesië 2 maand is. Wij wisten dat niet en dat is net te kort voor ons. Hij komt ons een paar oplossingen voorleggen. Eén ervan is onze paspoorten bij hem laten. Hij denkt dat hij een verlenging van een maand geregeld zal krijgen binnen een paar dagen, want hij kent de man van immigratie goed. Daarna zal hij de paspoorten naar ons opsturen. Of als we niet te ver zijn, brengen. Nog nooit heb ik onze paspoorten ergens gelaten. Paspoorten hier verliezen zou een administratieve ramp zijn, dus het is met een dubbel gevoel dat we het uiteindelijk doen. Het vertrouwen in Napa is groot.

Napa heeft ook zijn gastenboeken mee. We maken een kunstwerkje van onze bladzijde in zijn boek en zoeken samen met hem naar de bladzijden van de Belgische boten die hier eerder waren. Napa is bijzonder fier dat hij kapiteins van over de hele wereld kent, maar in het bijzonder dat hij precies weet dat Captain Thomas (Mercator) en Captain Bart (Bauvier) uit België kwamen en dat hij ze tot zijn dichtste vrienden rekent. Hij glundert als ik hem zeg dat ze beiden mailden om hem hun groeten over te maken.

Nadat ik nog een paar miljoen Rupiahs uit de bankcontact gehaald heb en bij Napa laat om de visa te regelen, zijn we klaar om het krioelend nest van Kupang achter te laten en een eiland verder te varen. Op naar Rote… Met een knoop in de maag want het is de eerste keer dat we zeilen zonder paspoorten…

Rote, Indonesië – 6, 7, 8 en 9 juli 2011

Korobafo Bay (anchored @ 10' 35' S; 123' 11 E) – 6 juli 2011

Korobafo Bay is een grote lagune, waar we invaren. Onze kaarten kloppen niet, dus varen we op zicht en op dieptemeter. Korobafo is niks anders dan de aankomstplaats van de ferry die tussen Kupang en Rote vaart. Er is geen dorp noch stad. De kanten van de lagune liggen bezaaid met plastic flessen die dienst doen als boeitjes voor een “zeewierboerderij”. We gaan wat op verkenning met de dinghy en proberen ons beste Bahasa Indonesia, de lokale taal, uit. Blijkt dat wat we vragen en hoe we het uitspreken bijzonder goed verstaanbaar is, want de lokale vissers steken telkens een heel verhaal af in het Bahasa Indonesia. Onze talenkennis is dan weer zo slecht dat we niks begrijpen van wat ze ons zeggen, en dan met een lullig “Selamat tinggal” moeten afdruipen na heel wat proberen.

Na lang zoeken ontdek ik waar het probleem met de zonnepanelen zit. Olivier van Bucks Marine, de Franse ingenieur die de zonnepanelen plaatste, had een perfecte beschrijving gegeven van wat ik allemaal moest testen. Eén van onze twee regulators is stuk, dus zijn we teruggevallen op de helft van onze zonne-energie. Indonesië is wellicht de slechtst denkbare plaats om het hersteld te krijgen, maar gelukkig schijnt de zon héél hard en kunnen we nog even voort.

Geen nieuws over onze paspoorten. Mmmm.

Unggae Bay, SW of Korobafo Bay (Anchored 10°38.63S 123°09.44) – 7 juli 2011

Er bestaan geen degelijke gidsen voor zeilers in Indonesië. Als ik er zelf eentje zou moeten schrijven zou ik over deze ankerplaats zeggen:

“We anchored west of a wooden fishing construction in 8 meters of water. There is a nice hidden beach and some caves when you go ashore and you walk to the Northern side of the beach. There is a small village with very friendly people. Ask for Martin, the local priest. The anchorage is OK but a bit rolly.”

Nemberala (anchored @ 10° 52.87S 122°49.10E – but tricky! check locals before you go into the reef!) – 8 juli 2011

Nemberala is een pareltje op het eiland Rote, konden we lezen in de Lonely Planet. Het is een surfers paradijs, dat slechts bij weinig Australiërs bekend is. De riffen rond Nemberala zorgen voor één van werelds meest spectaculaire surfgolven. We wilden dat absoluut zien, maar het was nu ook niet echt onze ambitie om met onze Nest één van die spectaculaire surfgolven te nemen. We moesten dus ergens informatie vinden om Nemberala te bereiken. Napa wist ons over de telefoon te vertellen dat er een andere boot lag die hij ook ingeklaard heeft.

Wat later hang ik aan de lijn met Morgan. De kapitein van “Sugar Daddy”. Een Gunboat 66 (mijn droomboot). Morgan geeft me de juiste informatie om Nemberala te vinden en waar we kunnen ankeren zonder op de riffen te slaan.

We zeilen met een klein lapje genua door een smalle pas tussen Rote en een idyllisch eilandje west van Rote. Het waait 30 knopen. Dan nog een zeven mijl tot aan Nemberala, waar we een pas door het rif vinden naar een kom waar we kunnen ankeren. Op de kaart liggen we helemaal op het rif. Links, rechts en achter ons breken werelds meest spectaculaire surfgolven. Wow!

Het water is helder blauw, de kinderen zwemmen uren rond de boot.

Nog steeds geen nieuws over onze paspoorten.

Nemberala – 9 juli 2011

Ondertussen waait het hier belachelijk hard. Nog geen 20 meter achter ons ligt het rif. Als ik wakker word van het kraken van de ankerketting, doe ik geen oog meer dicht. Wat als die ketting plots begeeft? En hoe zou het met die paspoorten zijn? Ben ik te paranoïde of heb ik teveel vertrouwen in de mensheid?

Na het schoolwerk van de kinderen (schiet bijzonder lekker op, 1u per dag…) maken we een wandeling (Jalan Jalan) in het dorp. Het is gek. In Kupang lopen er tienduizenden Indonesiërs rond, maar geen toeristen. Hier in Nemberala wonen er misschien 100 locals en lopen er tientallen toeristen rond. In Kupang ben je een rariteit, hier een andere toerist. Het zijn allemaal surfers. Die het neusje van de zalm gevonden hebben en het voor iedereen geheim willen houden.

Sugar Daddy (de droomboot ‘Gunboat 66’) komt gedag zeggen. Ze hebben een hondje ‘Pickles’ en die speelt bijzonder graag met kinderen. Het duurt niet lang vooraleer Ward en Flor achter de boot zwemmen met Pickles op hun bodyboards. Het hondje geniet er geweldig van. We worden geïnviteerd om later in de namiddag eens langs te komen op hun boot. Het is moeilijk om je enthousiasme te beheersen als je op je droomboot wordt uitgenodigd. We zijn er geweest. Ik dacht dat ik geen levensdroom meer zou hebben, maar ik heb ze bezocht… Jaja…

Wat later gaan we aan land en Napa belt me plots. Zegt dat hij op de ferry zit, onderweg naar Rote. Met onze paspoorten. Hij heeft ze kunnen verlengen. “Are you in Nemberala? I come with your passports”. Ik kan met m’n geluk geen blijf.

Onze jongens amuseren zich rot op het strand. Ze zwemmen tussen de vissersboten. In elke vissersboot zitten wellicht 10 mensen opeen gepakt. Ze proberen wat te slapen voor ze vanavond terug gaan vissen, maar ze vinden het leuker om naar onze witte jongens te kijken en foto’s te nemen.

Napa, het klein en schriel manneke, die we nog geen week geleden leerden kennen, heeft zijn woord gehouden. Hij staat daar plots op het strand. Hij heeft de immigratie omgekocht (zo gaat dat in Timor), onze paspoorten verlengd, is naar hier gekomen met de ferry en met een gehuurde brommer helemaal van Ba’a naar Nemberala gesnord. Ik heb dat ventje bijna doodgeknepen toen ik hem zag.

Kupang, West Timor, Indonesië – 2, 3 en 4 juli 2011

2011-07-05T09:13:00.001+02:00

Wellicht zijn er over de hele wereld weinig oversteken van drie of vier dagen te vinden, waar het verschil tussen vertrekplaats en bestemming zo enorm is. Het is verbluffend en bijna onbeschrijfelijk in wat voor andere wereld we zijn terecht gekomen.

Om te beginnen zijn we in Azië beland, een ander continent. Op een plaats, het stadje Kupang in Timor, waar maar heel weinig toeristen komen, laat staan zeilboten. Dit jaar zijn we de vierde boot die hier stopt. Je merkt het zonder moeite: iedereen gaapt ons ongegeneerd aan, als we hen gedag zeggen, schieten ze één voor één in de lach en roepen ze enthousiast terug. We zijn hier plots in een overweldigende drukte beland. Minibusjes met knallende stereo’s, duizenden krioelende brommertjes met claxons, toeterende auto’s, roepende mensen, … Overal ligt vuilnis op en langs de straten. Het is een drukte van jewelste. Je weet niet wat je ziet. Mijn systeem stond op de rand van crashen toen ik hier het eerste uur rondliep, en nu ik het probeer te noteren, is het dat opnieuw. Kippen, varkens, honden, koeien en paarden lopen hier gewoon tussen alle drukte door. Er komt een pick up truck voorbij met wel dertig mensen op. Iemand passeert met tien niet zo verse vissen aan een touw over zijn rug. Op een brommer passeert iemand met zijn hele familie: zijn vrouw, zijn dochtertje en een levend varken dat aan de poten is vastgebonden en gemuilkorfd. Een man passeert ons met twee levende kippen in elke hand die hij vast houdt aan de poten. Hij gaapt ons lang aan terwijl die kippen in zijn handen pikken, en lacht uiteindelijk zijn donkerrode tanden bloot als we hem groeten. Hij kauwt beetlenut. Een legale drug hier. Overal zie je mensen erop kauwen, overal herken je ze aan hun donkerrode mond. Marktjes, kraampjes, stalletjes, … Volk, volk, volk. Iedereen lacht. Iedereen maakt geweldig veel lawaai. Druk, druk, druk….

Als we na de eerste uren aan land terug op de boot komen, haalt iedereen even opgelucht adem als we kunnen bekomen van al die drukte in de rust op onze boot. Tot moslimgebeden door de luidsprekers over de hele baai galmen. Vier of vijf keer per dag, en het begint om 4 u ‘s ochtends. 95% van de mensen is katholiek of protestant. De overige 5% Hindu, moslim of iets anders. Als ik tegen een protestant een goed bedoeld grapje maak dat die 5% verantwoordelijk zijn voor 95% van het lawaai, wordt er niet mee gelachen. We are all brothers. We don’t mind.

Overal zie je kraampjes met tientallen glazen flessen met een lichtgele vloeistof in. Het zijn mini tankstationnetjes voor de brommers. Een liter benzine kost een halve euro. Je giet de fles gewoon in je ‘naftbak’. We gaan iets eten. In een sjiek restaurant en we betalen 2 euro per persoon. De 19 jarige dienster wordt smoorverliefd op onze achtjarige zoon Flor. En we denken dat het wederzijds is (hij kwam me stiekem haar e-mailadres op een papiertje toevertrouwen en zei dat ik het zeker niet mocht verliezen). Ward schept plezier in het groeten van de meisjes zodat ze verlegen in een giechelen uitbarsten. Sepke weet ondertussen hoe het voelt om achterna gezeten te worden door paparazzi. Alle jongens die we voorbij wandelen nemen foto’s van haar met hun gsm.

We maken een lange dagtocht, het binnenland in. Om zeven uur ‘s morgens staan we op het strand, waar een mannetje met anderhalf been klaar staat om een hele dag op onze dinghy te letten voor één euro. We rijden naar Soe, zien rijstvelden, hutjes, brommertjes, vrachtwagens, busjes, … Het landschap is prachtig. We gaan zwemmen in een buitengewoon prachtige waterval. We eten bijzonder pikant voor enorm weinig geld. We bezoeken het National Park (een met prikkeldraad omheind meertje waar een krokodil in leeft). We stoppen aan een traditionele markt om beetlenut en tabak te kopen voor de chief van onze volgende stop. En dat was ook het absolute hoogtepunt van onze rondrit: Fatumenasi. Op de top van de berg, een bezoek aan het traditioneel dorpje van de Dawan mensen in een onwaarschijnlijke natuurpracht… De chief is een fantastische vent, het klikt en we lachen erop los. We worden in één van de ume kebubu’s (rieten hutten in de vorm van een bijenkorf) ontvangen en worden er bijna bevangen van de rook. We kopen er een magnifieke en grote Ikat, een traditioneel, lokaal geweven doek met fantastische patronen en kleuren.

Het is prachtig hier. Te veel te zien, te veel te doen, te weinig tijd om te schrijven. Hopelijk lukt het om binnenkort internet op de boot te kunnen installeren, zodat we niet in een hurry in een restaurantje onze mails en blog moeten wegkrijgen in een straaltje internet met een prostaatprobleem.

Ah, en ik heb net ontdekt dat drie van onze zes zonnepanelen zijn uitgevallen. Net hier, nondedju. Hopelijk krijgen we het opgelost.

Dagboek van een oversteek: van Darwin (Australië) naar Kupang (West Timor, Indonesië) – 28 juni tot 2 juli 2011

2011-07-01T22:25:00.001+02:00

Dag 1: Van Darwin naar Kupang, 28 juni 2011

Het is zo’n 470 mijl naar Kupang, dus het doet er niet zo toe wanneer je precies vertrekt. De laatste dag van de oversteek timen we onze aankomst wel, zodat we bij daglicht aankomen in een, voor ons, nieuwe wereld.

Om 10 uur gaan we door de sluis van Cullen Bay Marina, gooien de boot nog eens helemaal vol met (tax free) diesel en we vertrekken. Er is weinig wind, dus het gaat aan een erg rustig gangetje op een vlakke zee.

Om 19u worden we gek van de klapperende zeilen want er is bijna geen wind. We halen de zeilen naar beneden, zetten de motor aan en laten hem de hele nacht spinnen. Voor de rest is het een warme en rustige nacht.

Dag 2: Van Darwin naar Kupang, 29 juni 2011

Om 10 uur vliegt het vliegtuig van de douane over. Of ik eens onze ‘port of registration’ kan spellen. In de voormiddag zien we nog dolfijnen en zeeslangen. Het vissen levert niks op en tegen de avond moet de motor weer aan omdat de voorspelde wind ons in de steek laat.

Ward en Flor houden een wacht van 20u tot 22u, zodat ik een wat slaap kan inhalen. Iets voor negen hoor ik Flor bijna van de trap vallen van vermoeidheid en in zijn bed kruipen. Ward volhardt. Hij vindt het leuk om ook een stukje van de nachtwacht te mogen doen.

Dag 3: Van Darwin naar Kupang, 30 juni 2011

Het zeilen gaat niet sneller dan vijf knopen. Weinig wind. We ‘vlinderen’: het grootzeil over bakboord, uitgeboomde genua over stuurboord. Het is nu al duidelijk dat we het niet in onze verhoopte drie dagen en drie nachten gaan halen. Er zal een dag en een nacht bijkomen.

Om 10 uur krijgen we een enthousiaste familie spotted bottelnose dolfijnen rond de boot. Altijd goed voor de sfeer aan boord, ze maken iedereen blij.

Een half uur later hebben we iets aan de vislijn. Een groot wild beest dat hoog uit het water springt. Niemand kan bij het binnenhalen uitmaken welke vis het precies is, maar het heeft een grote rugvin. Pas als we het beest vlak bij de boot hebben en het landen, zien we het: het is een haai! De eerste keer dat we een haai vissen. Na een kort gevecht krijg ik mijn aas uit de bek van de haai en laten we hem terug vrij. Het beest zwemt met krachtige gracieuze slagen weg.

Om 12u30, terwijl Haïke ligt te slapen, sta ik te koken, vliegt het vliegtuig van customs opnieuw over terwijl we op hetzelfde moment weer beet hebben. Ik probeer de vis binnen te halen voor de douane ons oproept om onze dagelijkse spellingsoefening van het nautisch alfabet te doen. Het is een yellowfin tonijn. Op het moment dat het aan boord gehesen is, roepen de customs op. Terwijl Sepke de spartelende vis vast houdt, en ik ‘A Small Nest’ en ‘Les Sables d’Olonne’ aan een razend tempo door de radio spel, gaat onze spoel met vislijn op de koop toe overboord. Het aasje blijft gelukkig aan de boot hangen en sleurt de spoel 300 meter verder achter de boot mee. Na de douane, snel de tonijn vermoorden, kop eraf, ingewanden eruit en laten leegbloeden op het achterdek, en dan lang sleuren aan een dunne lijn om die spoel van de vislijn terug binnen te krijgen. Dat alles afgewisseld met het roeren in de kookpotten en het afsmaken van een Chinees gerechtje.

Om 14u30 zijn we klaar met eten, heb ik de tonijn gefileerd, het bloed van het achterdek gespoeld en een zoutwaterdouche genomen met speciale zeep om de visgeur af te spoelen. Nog eens snel met een klein beetje zoet water afspoelen om helemaal fris een middagdutje te kunnen gaan doen. Voor ik in bed kruip, nog snel het aas opnieuw uitgooien. Misschien kunnen we een paar Indonesiërs blij maken met wat vis. Nog geen 30 seconden later, ik had de slaapkamer zelfs nog niet gehaald: ‘zzzzzzzz’. Opnieuw beet.

Een kloeffer van een barracuda. Vechtend en gevaarlijk happend met zijn bek vol scherpe tanden. Barracuda vs ‘man die zijn aasje terug wilt’: 0-1. De barracuda mag in ruil zijn leven houden, en ik moet mijn gelukkige winst compenseren door weer helemaal naar vis te stinken.

Ik heb cruisersvrienden die kunnen vissen zonder vuil te worden. Wiens handen nog steeds naar babylotion ruiken nadat ze zo’n beest gefileerd hebben. Het enige wat die vuil maken is de binnenkant van de ziploc zakjes waar ze hun filets indoen. Ik kan het niet. Elke keer hang ik vol. Zelfs bij het loshaken van het aas, ben ik al van vingertoppen tot ellebogen gemarineerd in vislucht. Na het fileren van een vis, is mijn hele lichaam gedrenkt in visaroma en kan je van mij visbouillon koken. Vissen vangen en fileren. Het is voor mij, ongewild, iets dierlijks, fysieks, een worsteling met vis, natuur en zijn lucht.

‘s Avonds eten we tartaar van verse tonijn met toastjes en sla. Topgerecht. Na het avondeten houden de kinderen de wacht. Ze maken me wakker als ze een vissersboot op aanvaringskoers hebben gezien.

Dag 4: van Darwin naar Kupang, 1 juli 2011

De nacht heeft iets magisch. Het is pikkedonker, geen maan, een spectaculaire sterrenhemel met vele strepen van vallende sterren. Het water is gitzwart en de boot trekt er een witte fosforescerende lijn door. De dolfijnen die in de boeggolf van de boot komen spelen maken het spektakel compleet. Ze schieten door het water als torpedo’s en laten hun eigen witte fosforescerende lijn achter zich. Ze schieten links en rechts rond de boot, passeren vlak onder me wanneer ik met open mond wat naar buiten hang om het allemaal nog beter te kunnen zien. Het is een schouwspel dat bijna een uur duurt. Mijn hart gaat meer dan eens sneller kloppen van de unieke sensatie. Er is niet veel wat ik ooit gezien heb, dat mooier was dan dit.

Vandaag bijten de vissen niet, dus ik blijf fris. Als middagmaal eten we tonijnfilets met gebakken patatjes en een slaatje. In de namiddag wordt zoals elke dag gestudeerd. Ward en Sepke doen Frans en Aardrijkskunde, Flor rekent, Haïke bestudeert de geschiedenis van Indonesië om het later aan ons te kunnen vertellen, en ik leer wat woordjes Bahasa Indonesian om ons straks een beetje verstaanbaar te kunnen maken.

Het is intussen duidelijk geworden dat we heel wat vaart moeten minderen om niet midden in de nacht in Kupang aan te komen. De gidsen waarschuwen voor onverlichte vissersboten, kano’s, visnetten, boeien, enzovoort.

Pannenkoeken als avondeten.

Dag 5: van Darwin naar Kupang, 2 juli 2011

Het is weer een donkere nacht, maar vanaf middernacht konden we de kust van Timor onderscheiden door een sterke gloed die achteraan het eiland ligt. Het moeten de lichten van Kupang zijn. Morgenochtend zijn we er. Als alles goed is komt ene Napa ons helpen met de papierwinkel hier.

We zijn allemaal licht nerveus en enthousiast dat er zich een nieuwe cultuur aandient. Vier dagen varen en de wereld is weer anders. Heerlijk.

Australië, so long, mate!

2011-06-28T03:57:00.001+02:00

We dobberen aan een rustig gangetje weg van Darwin en laten daarmee ook Australië achter. We hebben het goed leren kennen, de afgelopen 8 maanden. We hebben geliefd en we hebben het soms ook wel eens vervloekt. Australië, het land van contrasten. Het land en de natuur zijn wild, onmetelijk groot, super avontuurlijk en gevaarlijk, maar alles is overgereguleerd en strikt. De mensen zijn er warm, hartelijk, joviaal en zonder zorgen. En toch houden ze hun buurman, dorp- of stadsgenoot strikt in de gaten, en klikken ze elk gedrag dat niet aan de oneindige reeks regeltjes voldoet.

En het is zo duur als het groot is.

Maar we hebben ervan genoten. Het is onuitwisbaar in ons geheugen gegrift. We laten hier vele goeie vrienden achter en hopen dat ze ook eens bij ons op bezoek zullen komen.

Australië, so long, mate!

We varen nu 3 dagen en nachten naar Kupang, West Timor, Indonesië. Wellicht zal ons internet een stuk minder vlot verlopen dan in Australië… Tot later.

Darwin, Northern Territory, Australië – 20 tot 24 juni 2011

2011-06-23T18:26:00.001+02:00

Darwin, het heeft tot de laatste week voor onze aankomst altijd zo veraf gelegen, al sinds we in Australië aankwamen.

Nu liggen we in een dure jachthaven, Cullen Bay Marina, uit noodzaak, omdat er zoveel moet geregeld worden en de ankerplaats mijlenver van het stadscentrum ligt. Bovendien willen we de kinderen geen week op onze boot moeten vastzetten. In de marina kunnen ze naar believen op en af de boot en gaan ravotten op de graspleinen in de buurt, terwijl Haike en ik een druk programma afwerken.

Eerst en vooral moet de boot in topvorm gebracht worden. We hebben geen idee wanneer we de volgende mogelijkheden hebben om aan reservestukken of ander bootmateriaal te geraken. In Indonesië zal het alleszins al niet zijn, dat is nu al zeker. Dus worden alle onderdelen van de boot nog eens grondig gecheckt, geïnspecteerd, onderhouden en klaar gemaakt tot minstens volgend kalenderjaar. Er worden vele kilometers afgefietst met het plooifietsje om van de ene verre bootwinkel naar de andere nog verdere bootwinkel te trappen. De prijzen zijn hier zo hoog dat het fysiek pijn doet om iets te kopen. Voor het vervangen van ons plastic deksel van onze Raymarine plotter vragen ze bijvoorbeeld 44 dollar en ze doen er nog eens 40 dollar bovenop voor de transportkosten. Ons vorig deksel is weggewaaid in een storm. Het zal me wat gepruts, gesukkel en creativiteit kosten om een alternatief te vinden, maar 84 dollar voor een schaaltje plastiek is een feestje dat niet doorgaat.

Vervolgens moeten we een nieuwe voedselvoorraad aanleggen. Vijf magen zullen moeten gevuld worden tijdens de komende maanden, en het is ons nog niet helemaal duidelijk wat je waar nu precies allemaal kan krijgen of wat niet.

En we mogen nog eens wat papierwerk verrichten. Dinsdag willen we vertrekken, dus moest er vandaag uitgeklaard worden bij customs (douane) en immigratie. We hebben nog een paar dagen om uit te vissen hoe we taxfree nog wat dingen kunnen kopen (zoals diesel en wat Australische wijn).

Gisteren kregen we bezoek van de ex-Tangaroa’s: de Nederlandse familie, Wierd, Caroline, Suze, Tamar en Evie. Zij hebben hun boot in Sydney verkocht en vliegen binnenkort terug naar Nederland, na nog een rondreisje in het noordelijk deel van Australië en een tussenstop in Bali.

Het doet wat vreemd aan dat driekwart van onze bevriende boten sinds ons verblijf in Australië wegvallen. Velen zijn thuis gekomen in Australië of hebben er hun boot verkocht. Anderen met meer tijd of geld doen langer Azië aan en wachten nog een jaartje om rond ZA te varen of zetten hun boot op een transport om door “pirate alley” te geraken. We zullen hopelijk nog wat nieuwe leuke mensen en families leren kennen op weg naar huis, langs die kaap van de Goede Hoop.

Het was mooi wat Caroline zei: “jullie waren de eerste cruisers die we ontmoetten op onze reis, in Portugal, en jullie zijn nu ook de laatste cruisers die we ontmoeten voor we naar Nederland gaan.” Voor hen is de cirkel rond, hun 2 jaar durende avontuurlijke missie is meer dan geslaagd. We kijken telkens met veel bewondering naar de zeilers die met hun kleine kinderen lange afstanden cruisen, zoals Wierd en Caroline en zoals bijvoorbeeld de Elena. Zelf zou ik het geduld niet voor hebben en net daarom bewonder ik ze. Zelf zou ik nooit gaan cruisen met een kind onder de zes. Maar zij doen het toch maar, en slagen er wonderwel in. Er is dus geen leeftijd te plakken op het cruisen met kinderen. Dat is volledig afhankelijk van de veerkracht van de ouders.

Tenslotte is poetsen, wassen en plassen er ook non stop bij nu we in een marina liggen. De boot moet blinken, van binnen en van buiten. De Nest moet vertroeteld worden want er staat haar een stevig jaar voor de boeg.

Eén grote meevaller is het weer. We maken hier in Darwin de koudste maand OOIT mee. Overdag wordt het ‘maar’ 30 graden maximum, en ‘s nachts durft het wel eens 15 graden worden…

Ons hoor je niet klagen!

Dagboek van een oversteek: Cape York naar Darwin – 15 tot 20 juni 2011

2011-06-21T00:50:00.001+02:00

Dag 1 – 15 juni 2011, ellende

Het Great Barrier Reef heeft watjes van ons gemaakt. Door zijn bescherming tegen de grote golven zijn we zondagszeilers geworden die enkel vlak water gewoon zijn. Dat dachten we toch in het begin, toen we Seisa verlaten hadden en de Golf van Carpentaria invoeren. Wat een rotzee, zeg. We zwieren van links naar rechts en van boven naar onder dat het niet normaal is. Af en toe slaat een golf hard tegen bakboord. We waren het niet alleen meer gewoon, het IS ook een geweldige klutszee.

Van Seisia naar Darwin is ongeveer 800 mijl, en er zijn twee mogelijke tussenstops. Een eerste na twee dagen en nachten aan Cape Wessel, een tweede aan Cape Cod, ook weer twee dagen verder. Van daar is het dan nog een nacht varen tot in Darwin.

Bij het begin van zo’n lange oversteken voel ik me altijd licht paranoïde. Dat er iets wezenlijk stuk zou gaan op de boot, hier, ver weg van alle hulp. Ik kan het niet stoppen om rampscenario’s te bedenken. Mast vliegt het water in, roer breekt af, kiel dondert naar de bodem, we varen een groot gat in de boot en zinken, we kapseizen door een freakwave, ik val tijdens een nachtwacht overboord en niemand hoort het, etc… En ondertussen moeten we ons constant ergens aan vastgrijpen. Iedereen ligt lam geslagen door de woelige zee. Niemand heeft honger als ik na een uur worstelen met vallende potten en pannen het eten klaar heb (weer wahoo). Wat een ellende. Ik vraag me af waarom we dit doen.

Rond vier uur in de namiddag scheert het vliegtuig van de Australische douane laag boven onze boot. Ze roepen ons op en vragen onze gegevens. Name of the boat, please? Could you spell that for me please? Alfa, new word, Sierra Mike Alfa Lima Lima, new word, November Echo Sierra Tango. What’s the port of registration of the boat, sir? Les Sables D’Olonne. Could you spell that for me please? … Volgende keer doop ik de boot ‘Nest’ en laat ze in ‘Gap’ registreren.

Dag 2 – 16 juni 2011, ellende en gepiep

Het went maar niet. De zee is belachelijk wild, de wind is nu komen opsteken en blaast 25 tot 30 knopen. Alles vliegt heen en weer, je kan niets neerzetten of het valt om. Eten valt op de grond, drinken wordt gemorst. Al twee dagen vraag ik me nu al non stop af waarom we dit doen. Slapen lukt ook niet. Elke drie uur in en uit een klam en rollend bed…

Net als het licht paranoïde gevoel begint te verdwijnen, scheurt onze bimini (de zonnetent) aan de naad los. Erg is dat niet, maar een remedie tegen lichte paranoia is dat nu ook niet bepaald.

Rond vijf uur scheert het vliegtuig van de Australische douane opnieuw over. Ze roepen ons op en vragen onze gegevens. Leuke kerel aan de radio van dat vliegtuig. Nadat ik het nautisch spellingsalfabet is nog eens goed geoefend heb met 'onze ‘port of registration’, zegt hij luchtig: ‘I’m not gonna ask you to repeat that, sir. Thank you for your coöperation and have a nice night.”

Bij het invallen van de duisternis komt een boobie op de zonnepanelen een gratis lift nemen. Straf hoe de vogel er kan blijven opzitten bij zoveel gewiebel. We laten hem zitten, het arme beestje zal wel moe zijn van het rondvliegen in zoveel wind. Ook binnen ligt iedereen nog altijd lam in bed of in de zetel.

Als om middernacht mijn wacht over is en ik in bed kruip, toch een lichtje in de donkere tunnel. Door de romp van de boot hoor ik dolfijnen naar elkaar roepen en piepen die in de boeggolf meezwemmen. Magisch. Het is een prettig gevoel in je bed te liggen en weten dat een meter onder je dolfijnen meezwemmen.

Dag 3 – 17 juni 2011, freakwave en geplette pink

De boobie is gaan vliegen en heeft de zonnepanelen en de helft van onze kuip volledig ondergescheten. Wat een ondankbare rotvogel.

Maar, zoals dat altijd gaat bij lange oversteken, op dag 3 is de lichte paranoia verdwenen. Het vertrouwen in de boot is helemaal terug, A Small Nest vaart bijzonder lekker, ligt goed in balans, geeft een sterke indruk en we voelen de boot weer helemaal aan.

We beslissen niet te stoppen aan Cape Wessel omdat we net wat ingeslingerd zijn. Gaan ankeren en dan opnieuw het proces van de eerste twee dagen ellende doormaken, daar hebben we geen zin in. En de golven worden ook wat minder, net achter die kaap.

Een half uurtje na onze beslissing krijgen we, terwijl we net alle vijf buiten zitten te lunchen (spaghetti), een gigantische golf in de kuip binnen. Nog nooit gezien. De reuze golf sloeg over de hoofden van Sepke, Ward en Flor, de kuip in. De kuip liep volledig onder. Twee boeken, een paar kussens en een t-shirt dreven erin rond. En wat nog het ergste was: de twee raampjes in de kamer van de jongens die op de kuip uitgeven, stonden open. Liters zeewater zijn in hun bed gelopen. Mestnat, van kop tot teen, zitten we elkaar eerst in shock aan te gapen, en schieten dan in de lach.

Een uur later, terwijl Haïke de kamer van de jongens probeert droog te krijgen, klemt ze haar pink tussen een deur die hard toeslaat door de golven. Vinger geplet en een flinke jaap. Pijnlijk maar met een verbandje er rond komt het wel weer goed. Haïke vloekt van de doffe ellende en vraagt zich af waarom we dit doen.

Om zeven uur ‘s avonds scheert het vliegtuig van de Australische douane opnieuw over. We waren al ongerust waar ze bleven. Ditmaal herkennen ze ons. Het is dezelfde leuke kerel van gisteren en vraagt alleen bevestiging of wij “A Small Nest” zijn en wenst ons een prettige nacht.

Dag 4 – 18 juni 2011, geheugenverlies

We zijn het eindelijk helemaal terug gewoon, ons wiebelend leven. De golven zijn nog hevig maar we kunnen er beter tegen. Iedereen verslindt het ene boek na het andere. Sepke en Ward zijn voor het eerst een Engels boek beginnen lezen. De sfeer is nu ook opperbest. We lachen veel af samen, en ik denk bij mezelf dat zo’n lange oversteken eigenlijk fantastisch zijn. Met vijf alleen op de wijde zee, ver van alles vandaan. Dat krijg je op dag 4 dus. De lichte paranoia is volledig verdwenen en vervangen door lichte manie en een volledig geheugenverlies voor de ellende van de voorbije dagen. This is the sea, yeah!

Er staat nu 25 tot 30 knopen wind, maar het deert ons niet. Het grootzeil is naar beneden en de genua trekt ons voort aan 8 knopen.

In de namiddag kunnen we ons zoet houden met het berekenen wanneer we door de Van Diemen Gulf moeten varen om de stroming mee te hebben en met hoog water en bij daglicht in Darwin aan te komen. Misschien komt onze aankomst aan Cape Cod net goed uit en kunnen we rechtstreeks doorvaren naar Darwin, zonder eerst het anker te moeten gooien in Popham Bay. Het zou een dag gewonnen zijn en we willen zo snel mogelijk naar Darwin en dan Indonesië.

Het vliegtuig van de douane was nog wat later vandaag. Ik was van plan een grapje te maken met de leuke kerel, maar het was een andere man aan de radio. Of ik de naam van onze boot eens kon spellen. Waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen. En de port of registration… Mmmm.

Dag 5 – 19 juni 2011

We waren vertrokken in Seisia met het idee dat we twee dagen gingen varen tot aan Cape Wessel. We zijn intussen vier volledige etmalen aan het varen. Als we mooi op schema kunnen blijven dan halen we morgenvroeg Darwin.

We varen via de Dundas Strait langs Cape Don de Van Diemen Gulf binnen en daarna de Beagle Gulf. In de gidsen wordt gewaarschuwd dat het er nogal lelijk kan doen: woeste zeeën, gevaarlijke stromingen en een hard windeffect, allemaal op hetzelfde moment met elkaar gecombineerd. Je moet maken dat je timing met de stroming en het getij juist is (er is een tijverschil van 8 meter in Darwin!). Er wordt geadviseerd om een grote omweg te nemen rond Melville Island als je de veilige route wilt, maar dat is een geweldige omme toer en onze nieuwsgierigheid is geweldig geprikkeld om te weten hoe erg ‘erg’ die Van Diemen Gulf wel zou zijn.

In ons geval was ‘erg’: vlakke zee, weinig wind, tot vijf knopen stroming mee, eerst aardedonker en mysterieus maar dan helder en magisch verlicht door een prachtige volle maan. Machtige nacht.

De oversteek zit er bijna op. Het is 21 dagen geleden dat we een aankopen deden in een supermarkt, en dat we onze watertanks (400 liter) konden vullen. We vertrokken vijf dagen geleden in Seisia met een vierde tank water, wat verse tomaten uit het winkeltje Seisia en twee ziploczakjes wahoo. Anderhalf jaar geleden zouden we dat onmogelijk of onverantwoord gevonden hebben. Nu constateren we bij aankomst in Darwin: het had rustig nog een dag of drie langer kunnen duren, maar als we hier straks eenmaal onder een douche zullen staan, zal het lang duren voor de volgende erin kan!

Cape York, Queensland, Australië – 14 juni 2011

2011-06-20T13:16:00.001+02:00

En dan, vroeg uit de veren en op naar de top ! Cape York, here we come !

Bovendien is het vandaag Haïkes 40ste verjaardag, dus dat maakt het dubbel speciaal. Dagen zijn de kinderen in de weer geweest om stiekem cadeautjes te verzinnen en te maken. Haïke is verbaasd over hoeveel originele cadeautjes ze wel krijgt omdat ze niet veel verwacht had. Het is immers al twee weken geleden dat we nog een winkel gezien hebben.

We varen door de Albany Pass waar je timing maar beter juist zit, terwijl de kinderen binnen pannenkoeken bakken voor het verjaardagsfeest. Met vijf knopen stroming ‘in ons gat’ schieten we door de pas aan 12,5 knopen! Het doet vreemd aan om het land zo snel te zien voorbij gaan.

Eenmaal door die Albany Pass ronden we Cape York, het meest noordelijke punt van het Australische vasteland. De hele oostkust van Australië hebben we nu gezien. Van het uiterste zuiden (Tasmanië) naar het hoogste noorden, Cape York. Wat een eind. Wat een onmetelijk groot land is het toch.

Dat moet kapitein Cook ook gedacht hebben toen hij, na het ronden van Cape York, de Union Jack op ‘Possession Island’ plantte en zo de hele oostkust van Australië als Brits verklaarde.

Via de beruchte Torres Strait varen we richting Golf van Carpenteria. Een nieuwe zee, nadat de Stille Oceaan meer dan een jaar, sinds Panama, de onze is geweest. Wellicht zal de Stille Oceaan altijd onze favoriet blijven. Benieuwd of dat te overtreffen valt.

Tegen de middag komen we aan in Seisia, een kleine Aboriginalnederzetting, met een pier, een paar huizen, een camping en een supermarktje. De Aboriginals die we op de pier ontmoeten zijn opmerkelijk vriendelijk en nuchter. Ze laten de kinderen mee vissen en ze wijzen ons een krokodillenspoor van een grote saltie die er deze nacht aan land is gegaan om wat achtergelaten visafval op te eten.

De prijzen in het supermarktje zijn het dubbele, dus kopen we enkel wat verse groenten. Een ijsje kan er ook vanaf, omdat het feest is. Er staan opvallend veel kokosbomen in Seisia, dus nemen we ook nog wat kokosnoten mee naar de boot. Om vier uur heeft Sepke een grote schotel kokosrotsjes gebakken en komen Mads en Elin het verjaardagsfeestje opvrolijken.

Ah! En er is nog goed nieuws: we hebben een mailtje ontvangen van Pelican. Alles goed met hen en de hond. Ze hebben de krokodil in Morris gelukkig niet gezien.

Morgen beginnen we aan de lange oversteek naar Darwin.

Het laatste stuk langs het Great Barrier Reef: naar de top.

2011-06-19T14:44:00.001+02:00

Het is elke dag een stevige dagtocht zeilen langs dat Great Barrier Reef om aan de top van Australië te geraken: Cape York. Elke dag vroeg opstaan, het anker optrekken, 50 tot 70 mijl varen om ‘s avonds voor zonsondergang weer wat dichter bij Cape York te zijn. Het goeie eraan is dat we elke nacht goed kunnen slapen achter ons anker in de beschutting van een baai of een eilandje.

Ninian Bay, Great Barrier Reef, Australië – 7 juni 2011

Eerst varen we richting Howick Island waar het goed krabben vangen zou zijn, maar er staat teveel wind (25 knopen +) om er rustig te liggen, dus varen we verder naar Ninian Bay om beter beschut te liggen voor de nacht. Verder niets speciaals.

Flinders Islands, Great Barrier Reef, Australië – 8 en 9 juni 2011

Om van Ninian Bay naar de Flinders Islands te zeilen moet je Cape Melville passeren. In een gids hadden we gelezen dat er een behoorlijk windeffect kon staan, dus waren we op onze hoede toen we die kaap passeerden want het woei al 25 knopen. Met enkel de genua uit gingen we rond de hoek. Dan kwam het: 30, 35 knopen! En het bleef harder waaien! Tot 40 knopen (hiernaast op het fotootje: 39,3 knopen). En dat is verdraaid harde wind! A Small Nest stoof voorbij die pas met enkel een klein lapje voorzeil. Adembenemend!

We waren dus wat vroeger dan gepland in Flinders.

Toen we vertrokken in België, nu bijna 2 jaar geleden, kregen we een mooi afscheidscadeau van Thomas, Els en Luna, die zeven jaar voor ons hun zeilreis rond de wereld maakten. Een aantal ‘gouden tips’ van ervaringsdeskundigen. Zoals bijvoorbeeld: ‘Maak een vlot in de San Blas eilanden’. Er was ook één tip bij in Australië: “gooi het anker uit tussen Stanley Island en Flinders Island. Ga aan land. Op de rotsen vind je prachtige oesters. Pluk de oesters door één schelp zachtjes met een schroevendraaier en een hamer los te wrikken. Serveren met een flesje Australische wijn.”

Ik heb er een halve aardbol mee ingezeten dat ik nu net deze tip op het cruciale moment ging vergeten, want ik ben zot van oesters. Het blijkt inderdaad een gouden tip. Gewapend met schroevendraaiers en hamers hebben we een emmer vol wilde oesters geoogst. Ze waren verrukkelijk. Wel 50 hebben Flor en ik er gegeten terwijl Haïke, Sepke en Ward ons, met iets tussen verbazing en walging, aankeken. Heerlijk!

Terwijl we ‘s anderendaags nog wat oestertjes zitten te slurpen komt de catamaran Pelican de baai binnengevaren. We hebben het Australische koppel Paul en Leoni al een paar keer ontmoet onderweg langs het Barrier Reef en het zijn leuke mensen. Ze hebben een hond, Kaspar, en onze kinderen projecteren er onze hond Mika in. Paul is hier twintig jaar geleden al geweest en wist nog van een wandeling op Stanley Island, op een paar mijl van onze ankerplaats. We nemen de dinghy, draaien een verdacht krokodillenbaaitje binnen, vinden een plaatsje om de bijbootjes vast te maken tussen de mangroves en achter een rots vinden we het begin van een machtige wandeling. We zien grotten met Aboriginal schilderijen, we zien een dugong en waterschildpadden zwemmen in de baai aan de andere kant van het eiland, we plukken nog wat oestertjes, we vinden prachtige schelpen, de hond loopt goed gemutst van voor naar achter en houdt in de gaten of iedereen nog mee is. Verder is er geen andere mens op Stanley Island.

In de baai naast onze ankerbaai, hebben we ook een verlaten kampeerplaats gevonden, met twee grote zoetwatertanks vol regenwater. ‘s Avonds, net voor zonsondergang zijn we daar met ons vijven gaan douchen onder de kraantjes van de tanks. Als herboren keerden we terug naar onze Nest. Heerlijke dag.

Morris Islet, Great Barrier Reef, Australië – 10 juni 2011

We hebben nog wat oesters overgelaten voor de volgenden die getipt zouden worden en motorden weg van het paradijsje naar de volgende stop. De harde wind die de voorbije dagen constant woei was gaan liggen, er stond weinig wind, het water was vlak.

In de namiddag kwam terug wat wind opzetten en we konden net 7 knopen halen met vol gevlinderd tuig. Het was al een tijd geleden dat we nog eens een vis aan onze lijn hadden, maar nu was het plots deftig raak. Er werd snoeihard getrokken aan onze lijn. Het binnenhalen ervan was enorm zwaar. In een flits zagen we de grote vis, met grote bek, even uit het water springen in een poging te ontsnappen. Het was niet meteen duidelijk welke vis het was want het leek wel een zeemonster! Een reuzentonijn!? Neen, een gigantische Spanish Mackerel!? Neen, het is een Wahoo! Of is het een Barracuda? Ward en Flor gingen alvast de kaarten met de verschillende vissen erop halen.

Ondertussen trok ik het zeemonster aan boord. Het was nog agressief ook, want toen ik het probeerde vast te nemen, draaide hij zich en viel aan met zijn bek vol scherpe tanden en hapte naar mijn handen. Het was een flink uit de kluiten gewassen en heftige barracuda die zich nog niet gewonnen gaf.

Nu wisten we dat je op sommige plaatsen geen barracuda mag eten omwille van de kans op ciguatera, visvergiftiging. Toen we in Venezuela waren hebben we ook barracuda gevangen, gegeten en niet ziek van geworden, maar die waren een stuk kleiner dan dit exemplaar. Op andere plaatsen wisten we dat je geen barracuda mocht eten. Of dat hier ook het geval zou zijn, wisten we niet. En veel tijd om te twijfelen gaf ik mezelf niet omdat ik dat dier niet onnodig wilde laten afzien in onze kuip en langzaam te laten sterven. Ik wou ook niet wachten tot nog een aanval zou placeren op iemand van ons. Het monster dan maar snel verdoofd met een ferme tik en de hals overgesneden. Daarna gedissecteerd en gefileerd. Drie kwartier later was het zeemonster onherkenbaar en veranderd in 5 kilo prachtige filets in ziploc zakjes. De kinderen waren blij want we wisten nog hoe lekker Barracuda wel was (en hoe leeg de koelkast aan het worden was).

Ik had mezelf heel wat werk kunnen besparen door eerst wat research te doen. In één van de gidsen staat:

“There are few fishes in Queensland which are known to cause tropical fish poisoning (ciguatera) and which should not be eaten: Chinaman fish, paddle tail, red bass, barracuda and moray eel.” (1000 Magic Miles of the Great Barrier Reef).

En in nog een andere gids staat:

“The category Dangerous fish who bite includes barracuda, eels, groper and sharks. They are most likely to attack divers, but if caught when fishing can be very dangerous in a small boat. The safe procedure in this case is to cut the line.”

Dat had ik inderdaad beter gedaan…

Maar ik had nu wel mijn aasje nog en dat ging opnieuw over boord. Een half uur later opnieuw beet. Een vogel! “Miljaar! Wat is dat hier, vandaag!?!”

Een boobie is naar het aasje gedoken en hing nu met zijn bek vast in de haak. Hij spartelde om boven te blijven omdat we zo snel gingen. Zo snel als ik kon de boot vertraagd en de boobie binnen getrokken. Gelukkig op tijd, de vogel was nog niet verdronken. Ik greep hem vast bij de keel om het aasje los te krijgen uit zijn bek, terwijl het arme dier een soort vuvuzela geluid kwekte. Ik zette hem in de dinghy die achter de boot hing, waar hij wat kon uitblazen. Even later sprong hij in het water en nog wat later vloog hij terug op. Oef.

Nog wat later hadden we opnieuw beet. Aan de snelheid en de kracht waarmee aan de lijn getrokken was, kon ik opmaken dat het iets ter grootte van een walvis of een olifant moest zijn. Gelukkig is die mastodont er niet blijven aanhangen. Ik heb het nu niet zitten opzoeken in een gids, maar ik vermoed dat een walvis binnentrekken in a small boat, ook zo zijn gevaren heeft.

We besloten dan maar dat het vissen vandaag behekst was, en zijn er mee gestopt.

We ankeren aan Morris Islet, een klein zandeiland op een groot rif. Aan de zuidkant van het eilandje staat één palmboom en onder die palmboom ligt het graf van een parelduiker. De palmboom is er ooit geplant om schipbreukelingen eten en drinken te verschaffen. Veel zijn er de laatste tijd niet van geweest, want de palmboom was hoogzwanger van tientallen kokosnoten. Het sap ervan was licht sprankelend en bijzonder lekker.

Portland Road, Great Barrier Reef, Australië – 11 juni 2011

Om 6u30 trekken we ons anker op aan Morris Islet en zien dat Paul en Leoni van Pelican de hond gaan uitlaten aan de zuidkant van het eilandje. Op hetzelfde moment ziet Haïke vanop het voordek aan de noordelijke punt van het eiland een rots liggen die er gisteren niet was. Het leek verdacht veel op een grote saltie, een zoutwaterkrokodil. Pelican was intussen aan land en we konden ze op geen enkele manier waarschuwen… Een marifoon hadden ze niet bij en om te roepen was het te ver. Hond is een erg geliefd gerecht voor de krokodillen. Paul, Leoni en hond Kaspar liepen aan het andere eind van het eiland, en toen we terugkeken naar die ‘rots’, was die plotseling verdwenen…

Als we voor het donker in onze volgende ankerplaats wilden zijn, moesten we voortmaken. We konden niet wachten tot die hond uitgelaten was, dus voeren we met een dubbel gevoel verder, met de verrekijker achter ons turend. Misschien waren we overbezorgd en was het wel allemaal ok. Paul wist ons tenslotte bijzonder veel bij te brengen over de salties en was altijd op zijn hoede als hij de hond uitliet, dus dat zou wel goed komen. We zagen ze met hun dinghy terug naar de boot varen, maar we konden niet zien of die hond er wel bij was, noch wie er in de dinghy zat.

Tijdens het zeilen ontdekten we later die namiddag plots een streepje internet, bij een Aboriginal nederzetting. Dat zorgde voor de nodige stress. Snel de mails checken na zoveel dagen, een flard van de blog proberen te posten, constateren dat er niet veel op facebook stond, een paar mails versturen om wat dingen te regelen voor de boot in Darwin, … en een mailtje sturen naar Pelican. Of alles OK is, want ze leken ons niet te volgen.

Goeie wind, vlak water, dus we liepen sneller dan gemiddeld en ankerden ruim voor zonsondergang in de baai van Portland Road. Portland Road is een gehuchtje waar 7 huizen staan en geen gsm-netwerk noch internet is. Twee pensionnetjes, één restaurantje (dat ‘s avonds gesloten is), drie gewone huizen en een huis dat te koop staat. De eigenaar van één van de pensionnetjes kwam een babbeltje slaan. Of hier nog iets te zien was, vroegen we. Buiten de twee openbare telefooncellen daar, staat hier niets opmerkelijks, zei hij. ‘Pure isolation’. ‘Ah, en pas op als je de dinghy terug in het water legt. Er zit hier een grote krokodil van 4 meter lang.’

Terwijl we in het schemerdonker met de Moo naar de Nest voeren, vroegen we ons af waar Pelican zat. Gisteren hadden ze gezegd dat ze ook hierheen gingen komen. Dju toch.

Shelburne Bay, Great Barrier Reef, Australië – 12 juni 2011

Bij het opstaan werd ik leuk verrast: vaderdag vandaag. Ik wist geeneens dat het zondag was, laat staan dat het vaderdag was. De kids hadden tekeningen gemaakt, grappige bonnen en een armbandje. Van Haïke kreeg ik een obsceen stuk koraal.

Veel tijd om te feesten was er niet, want er moest opnieuw gevaren worden. En dat ging snel. Ik haalde snel de vislijn weer binnen toen er dolfijnen opdoken aan onze boeg. Ze escorteerden ons een hele tijd terwijl de kinderen ze vanop het voordek goed konden volgen. Eentje had een gehavende rugvin en vele littekens op de rug, wellicht van een schroef, was de conclusie.

Omdat we dringend behoefte hadden aan wat voedsel en het nog minstens een paar dagen varen was tot het volgende winkeltje, vroegen we Mads van Go Beyond om ook voor ons te vissen. Hun vriesvak zat nog vol vis van de vorige vangst, maar ze wilden ons met plezier helpen en gooiden hun vislijn uit.

Bij het binnenvaren van Shelburne Bay zagen we een groot beest onhandig uit het water springen. Een krokodil die in een school vissen had gehapt. We voelden ons rottig dat we nog steeds niet wisten hoe het met Pelican was.

Een half uurtje later kwam Go Beyond de baai binnen gedraaid. Ze hadden ons een gigantische wahoo gevangen. Groot feest aan boord van A Small Nest met Mads en Elin erbij. Wahoo in een korstje van gemalen cornflakes met rijst en een tomatensaus. Heerlijk.

Escape River, Great Barrier Reef, Australië – 13 juni 2011

De volgende dag opnieuw een lange dag varen van 70 mijl. Vissen hebben we niet meer gedaan want die wahoo is zeker nog goed voor vier maaltijden.

Terwijl Haïke de kinderen onderwees (de laatste lessen van dit schooljaar), stond ik visbouillon te maken van het wahoo karkas. De vissoep met rouille was lekker, de tocht was lang, de vermoeidheid begint wat door te wegen. We ankeren voor een pearl farm in Escape river, maar we gaan niet meer aan de kant en duiken meteen onze nest in, nadat we samen een aflevering van Planet Earth bekeken.

Escape River is de laatste stopplaats voor de top van Australië, Cape York. Straks mogen we de boeg opnieuw naar het westen draaien. We zijn blij dat we morgen in een dorpje zullen zijn, met internet, want we willen weten hoe het met Pelican is…

Great Barrier Reef…

2011-06-11T23:17:00.001+02:00

Weinig internetmogelijkheden eenmaal ten noorden van Cairns, dus een lange blog over een lange afstand.

Low Isles, Great Barrier Reef, Australië – 31 mei 2011

We varen nu constant in het eeuwenoude kielzog van kapitein Cook. Hier als eerste varen, in 1770, tussen alle eilandjes en riffen, zonder moderne navigatieapparatuur noch kaarten is bijzonder bewonderenswaardig. En wat ook bewonderenswaardig is, zijn alle namen die Cook heeft moeten verzinnen om alle eilandjes en riffen die hij tegen kwam in kaart te zetten. Zijn inspiratie moet een dipje gehad hebben, toen hij Low Island zag. Een laag klein eilandje.

Er staat nu een mooi vuurtorentje op uit 1878 en er is een wetenschappelijk researchcentrum gevestigd waar ze ooit baanbrekend werk verricht hebben om het leven van koraalriffen beter te begrijpen.

Voor ons is het goed om de kinderen eens goed op te laten rond jakkeren, een nachtje te slapen en dan naar het volgende eilandje waar Cook een naam voor moest verzinnen.

Hope Island, Great Barrier Reef, Australië – 1 juni 2011

Tussen Low Isles en Hope Island liep het helemaal fout met onze kapitein Cook en zijn boot, de Endeavour. Hij voer op een rif. Een ramp. Zijn blog was een logboek en daarin schreef hij dit:

“At this time I had everybody at their stations to put about and come to an anchor; but in this I was not so fortunate, for meeting again with deep water, I thought there could be no danger in standing on. Before 10 o’clock we had 20 and 21 fathoms, and continued in that depth until a few minutes before 11, when we had 17, and before the man and the lead could heave another cast, the ship struck and stuck fast… upon the SE edge of a reef of coral rocks…”

Dat “reef of coral rocks” heet nu Endeavour Reef. We zijn er dicht langs gevaren en ons voorgesteld hoe het er op de Endeavour moet aan toe gegaan zijn. Paniek, gat in de boot, water maken, alle ballast over boord gooien… Ze konden een zeil over het gat spannen om het zinken tegen te gaan, en als bij wonder ging toen de wind plots liggen. En zo konden ze van het rif geraken. Het eerste eilandje dat hun redding kon zijn, noemde Cook “Hope Island”. Hij geraakte zelfs nog verder, tot in de ‘Endeavour River’ aan het vaste land, waar nu het stadje Cooktown gevestigd is.

Wij zijn wel gestopt in Hope Island. Het is zo klein dat je het in 20 minuten helemaal rondgewandeld hebt. Mads en Elin van Go Beyond komen nog Sepkes rabarbertaart proeven, we spelen met de kaarten (kingen) en kruipen dan vroeg onze nest in.

Cooktown, Great Barrier Reef, Australië – 2 juni 2011

We moesten het toch gezien hebben, Cooktown, waar kapitein Cook zes weken verbleef om zijn beschadigde Endeavour weer op te lappen. Het contact tussen de bemanning van de Endeavour en de lokale Aboriginals was schaars en ze waren bijzonder wantrouwig ten opzichte van elkaar. Het kwam gelukkig nooit tot een confrontatie. Voor het eerst werd toen door ‘Westerlingen’ een kangoeroe gezien. De naam “kangoeroe” is trouwens een vergissing. Wellicht ging het er zo aan toe: de bemanning van de Endeavour ziet voor het eerst een kangoeroe. Ze vragen aan een Aboriginal wat voor dier het is. Die Aboriginal antwoordt met “kangoeroe”, wat “ik begrijp je niet/ik weet het niet” betekent.

Er staat een standbeeld van “Cookie Boy” zoals ze hem hier noemen, en er is een museumpje. Voor de rest valt er niet veel te beleven. We liggen met de boot op een zakdoek geankerd, voor de kade van het stadje. Veel ruimte om rond ons anker te zwieren is er niet omdat het redelijk druk is in dat kleine riviergeultje. We beslissen dan maar om vijftien mijl verder te gaan slapen, bij Cape Bedford.

Lizard Island, Great Barrier Reef, Australië – 3, en 4 juni 2011

En dan het voorlopige toppunt van het Great Barrier Reef: Lizard Island. Een groot en prachtig eiland waar een klein resort op staat. Bijzonder mooi resort, waar de nadruk ligt op afzondering: om er te geraken moet je vanuit Cairns een hyperduur vliegtuigje (minstens 500 dollar pp) nemen, kinderen onder de 6 jaar zijn niet toegelaten, en de zeilers die in de baai komen ankeren mogen er ook geen voet binnen zetten. Het exclusief karakter van het resort werd recent nog in de verf gezet door het gerucht dat prins William en prinses Kate hier hun huwelijksreis gingen doorbrengen (uiteindelijk hebben ze die in de Seychellen doorgebracht op een privéyacht, zo mogelijk nog exclusiever als je geëscorteerd wordt door de Britse marine tegen de piraten).

Soit. Exclusief of niet, ons anker bijt met veel goesting in de prachtige Watson’s Bay en wij springen met veel goesting in het kraakheldere water om te gaan snorkelen. Geen krokodillen hier, want Lizard Island is te ver weg van het vaste land (en moest er een krokodil zich hier toch wagen, zou die wellicht te maken krijgen met het exclusieve karakter van het resort en overgeplaatst worden naar een minder exclusief gebied). Wel reuzenschelpen, kleurrijke visjes en mooi koraal.

Natuurlijk is ‘Cookie Boy’ hier ook geweest. Om een uitweg te zoeken uit het Great Barrier Reef. Hij klom naar de top van Lizard Island om de riffen te kunnen bestuderen en een passage te vinden om eruit te geraken. Hij vond “Cook’s Passage” vanop “Cook’s Look”.

Flor werd geveld door koorts, dus had ik een mooie uitvlucht om de lange en steile wandeling naar Cook’s Look te ontlopen. Haïke nam Ward en Sepke op sleeptouw en beklommen die berg. Prachtig en helder weer, dus konden ze net als kapitein Cook “Cook’s Passage” en alle omliggende riffen zien liggen.

In de namiddag zijn we nog eens gaan snorkelen in een andere baai (Mermaids Bay) waar we schitterend koraal zagen, prachtige vissen, weer die reuzenschelpen en flink uit de kluiten gewassen kreeften. De schrik om nog een boete op te lopen is groter dan de goesting in kreeft, want we laten ze de vrijheid omdat het hier verboden is om ze te vangen.

Cod Hole, Great Barrier Reef, Australië – 5 en 6 juni 2011

‘s Anderendaags zijn we klaar voor ‘het echte werk’. We vertrekken samen met Go Beyond 15 mijl oostelijk naar de rand van het Great Barrier Reef. Ribbon Reef no 10, Cod Hole. Het is in alle gidsen beschreven als één van de topduiken ter wereld, dus dat moest absoluut afgevinkt worden van ons lijstje.

We pikken een publieke boei op, vlak tegen het rif en springen eerst in het water om wat te snorkelen. De legendarisch grote Potato Cod’s (aardappelkabeljauw) kwamen ons onmiddellijk gedag zeggen. Zelfs toen we ze na een half uur wel gezien hadden en verder snorkelden langs het koraal bleven ze ons escorteren. Verder in de diepte zagen we de witpuntrifhaaien heel mooi rondzwemmen. Schitterende zichtbaarheid in het water, het was formidabel.

Na de lunch mochten de kinderen op Go Beyond met Elin gaan kaarten, terwijl Mads, Haïke en ik gingen duiken.

En dan gebeurt iets onnozels. Toen we van onze boot met onze duikuitrustingen in het water sprongen en de laatste checks bij elkaar deden alvorens af te dalen, moet Mads zijn onderwatercamera met behuizing en flash losgelaten hebben. Hij merkte het als we op 12 meter diepte waren. Ons duikplan veranderde in het opsporen en zoeken van zijn camera. We hebben overal gezocht, maar niet gevonden. Bijzonder jammer voor Mads en het verliezen van zo’n mooie en dure apparatuur. Het positieve ervan was dat we een heel intense duik hadden en we op een relatief kleine oppervlakte àlles onderzocht hebben, en zo ook veel meer gezien hebben op microniveau dan we normaal zouden doen.

Om drie uur moeten we onze zoektocht staken om terug een veilige ankerplaats te gaan zoeken bij Lizard Island en er de nacht door te brengen. Maar het was zo’n magische dag, dat we bij het avondmaal met Mads en Elin besloten om de volgende dag terug te keren als we onze duiktanks gevuld kregen in het exclusieve resort.

We zijn teruggekeerd naar Cod Hole. Met gevulde tanks. Het personeel van het resort was bijzonder vriendelijk, hadden begrip voor onze situatie en vulden met plezier onze flessen. Topklasse.

Het heeft echter niet mogen baten. Na eerst met iedereen alles afgesnorkeld te hebben, werd nog eens gedoken, maar de camera bleef onvindbaar. Wellicht zonk de camera minder snel dan we vermoedden en zal ze ver weg en heel diep afgedreven zijn.

Al bij al heeft die verloren camera ons wel twee dagen laten genieten van één van de topplaatsen langs het Great Barrier Reef. En er zijn ergere overnachtingsplaatsen te verzinnen dan voor anker liggen aan Lizard Island.

Met slepende voeten neem je afscheid van zo’n pracht, om weer een lang stuk te gaan zeilen naar één of andere krokodillenbaai.

Cairns, Queensland, Australië – 28, 29 en 30 mei 2011

2011-06-11T11:00:00.001+02:00

We ankeren in het kanaal voor de jachthaven van Cairns. De luxe om binnen te gaan liggen laten we aan ons voorbij gaan want het is schandalig duur. We stuiven dan maar telkens het kanaal over met de dinghy als we naar de stad willen gaan.

Cairns is het grootste toeristische centrum aan het Great Barrier Reef en het loopt hier dan ook vol met mooie jonge meisjes, achtervolgd door jonge mannen op zoek naar een flirt. Van hieruit vertrekken dagelijks meerdere boten naar de riffen en de resorts in het Great Barrier Reef.

Gemotiveerd met het zoeken van ‘geocaches’ stappen we de hele stad af. Hoogtepunt is de groentemarkt. Een grote overdekte hal met een overvloed aan keuze van verse groenten en fruit die nog niet in de koelkast hebben gelegen en zo veel langer meegaan op onze boot. Bovendien nog goed betaalbaar ook, dus slaan we een grote voorraad in.

We krijgen ook bezoek van drie Belgische mooie jonge meisjes: Marie, Clemence en Celine, die met een kampeerwagentje Australië rondtrekken. Ze zijn alle drie net afgestudeerd en Marie, die journalistiek heeft gestudeerd, wilde graag een interview met ons. ‘t Was een gezellig onderonsje op de boot en ze bleven ook graag eten.

Verder wordt ons verblijf in Cairns gevuld met boodschappen doen, zwemmen in de kunstmatige lagune, stiekem de was doen en stiekem gaan douchen in de dure jachthaven. We vullen de boot nog met diesel en water aan het tankstation en dan trekken we naar de eilandjes van Low.

Fitzroy Island, Great Barrier Reef, Australië – 27 mei 2011

2011-06-11T05:03:00.001+02:00

Een ander eiland op een perfecte plaats om te gebruiken als tussenstop. Een ander eiland met een resort (dat gelukkig met rust gelaten werd door Yasi) en een ander eiland met wandelmogelijkheden waar een knie patiënt neerslachtig van kan worden.

We maken de wandeling naar de vuurtoren en de hoogste top van het eiland. Het zicht was adembenemend. De klim ook.

Verder niet veel speciaals, tenzij de watertrampoline waar de kinderen zich op konden uitleven.

Volgende stop is dichtbij: Cairns.

Het boek van Flor

2011-06-04T03:22:00.001+02:00

Flor heeft zijn eerste boek geschreven. Een verhaal van 10 bladzijden en een half. Met de hand, dat wilde hij er absoluut aan toevoegen.

Het is het verhaal over Ivo die een zeevaarder wilt worden.

Hij heeft het nadien gedicteerd om op de blog te zetten.

DE SCHAT

Er was eens een jongen die al altijd eens schat wou vinden. Hij heette Ivo en hij wilde een piraat worden die de beste piraat is van de hele wereld. En hij gaat naar de zolder en hij kijkt naar alle dingen die van zijn opa zijn. Hij botst tegen een kader en er komt een schatkaart uit. Hij dacht: “Is mijn opa een piraat?”. Ja dus.

Maar de schatkaart was maar half, dus hij kijkt naar de schatkaart, die half was, en hij zocht naar de andere helft en hij dacht diep na en hij had een idee en hij maakte de kader helemaal kapot. Hij vindt een ooglapje en nog andere dingen en de andere helft van de schatkaart.

En de mama zegt: “Wat ben je aan het doen?”. “Oh, niks, mama”. OK. En hij vindt nog een schatkaart en een foto van een piraat. “Dat is mijn Opa, dus hij was een piraat!”

Hij had een idee. Hij nam een papier en hij tekent een boot. Zijn papa is houthakker, dus kan hij voor hem hout hakken. En papa had veel geld mee, maar ze zijn arm, dus is mijn papa hout gaan verkopen en zo kregen we geld. We wonen in een klein huis. Papa is akkoord. Hij gaat morgenvroeg om vijf uur hout hakken.

En ze maken de boot en de papa zegt: “Mag ik het aan mama vertellen?” en Ivo zegt: “Ja, maar op één voorwaarde: als je mee helpt de boot helemaal met mij te maken en als het klaar is te schilderen”.

“In welke kleur wil je de boot doen?”, vraagt papa. “Groen”. “OK”. En ze zijn klaar. “En nu mag ik het tegen mama zeggen?”. “Ja, OK, je kunt het tegen mama zeggen als het OK is als ze mee wilt helpen met de boot”. “Zal ik doen”.

En de mama vindt het OK en de mama komt ook mee helpen en de boot is klaar. Het was een zeilboot.

En Ivo gaat op reis. Het was 3 nachten en hij had geen motor. Dus hij moest zeilen. Hij gaat naar een motormaker en die maakt een motor op de boot en nu had hij een motor. En hij gaat weg maar er was ook een “Slegte Piraat”. Hij was al drie jaar onderweg en hij had ook echte matrozen. En Slegte Piraat gaat achter Ivo aan. En Ivo had het niet gezien…

Zijn mama had op een papier geschreven en ook getekend dat als je een piraat met een zwarte baard ziet, dat is een Slegte Piraat, OK? En Ivo vindt het papier en leest het en hij kijkt naar de boot en de papa had een zwaard in de boot gelegd en nog een schild voor tegen de Slegte Piraat. En Ivo had het gezien. Hij gaat naar buiten en kijkt naar achter zijn boot en hij ziet de Slegte Piraat met een zwarte baard en hij denkt in zijn eigen: “Ik moet snel wegwezen”. En de papa had ook een harnas in de boot gelegd.

En Ivo moet ook de afwas in zijn eentje doen en ook de zeilen alleen doen. Alles moet hij alleen doen. En het eerste afstapje is Brazilië en de schat is in India, dus een heel lange reis. Dat is 25 dagen. En de papa en de mama zijn arm. Eigenlijk zijn zij arm en Ivo kan goed zeilen.

En hij is dus in Brazilië aangekomen en ze zeggen: “Wie wilt met een race meedoen moet naar de portcaptain gaan”. “Dat is perfect want ik ga nu naar de portcaptain, dus kan ik mij inschrijven”. En ze zeggen: “Als je wint krijg je 1000€”. Maar Slegte Piraat heeft het ook gehoord en zegt: “Ik wil dat geld hebben”.

En Ivo gaat naar de portcaptain. “Mmmm, OK” en Ivo had zijn zwaard bij zich en was bij de portcaptain en die zegt: “Kom jij voor de race?”. En Ivo zegt: “Ja, om me in te schrijven en ook om in te klaren”, zegt Ivo.

Ivo gaat terug naar de boot en botst tegen Slegte Piraat en die ontvoert hem en neemt hem mee naar zijn boot. Slegte Piraat zegt: “we zijn bij mijn boot”. En Ivo zegt: “waw, deze boot is nog veel groter dan mijn boot. Mijn boot is 15 meter en jouw boot is 50 meter. Wablieft, zo groot. En gaat jouw boot ook veel sneller? 20 knopen, waw dat is snel.”

En Slegte Piraat probeert hem te vermoorden en hij fluit en al zijn maten komen en ze komen met zwaarden. Ivo pakt zijn zwaard en hij had nog nooit zwaard gevochten. Ivo vecht ze allemaal in mootjes. Mooi gedaan en Slegte Piraat pakte een geweer, richtte en schoot. Juist mis. En Slegte Piraat nam zijn zwaard en ze vochten.

Ivo was gewonnen. Slegte Piraat schrok en Ivo sprong van boord en liep naar zijn boot en hij voer naar de start en hij was juist op tijd voor de start.

Ivo komt aan als de race begint binnen 5 minuten. En hij zag de piratenboot. Start. En je mag niet met de motor. Hij ging 10 knopen, 1 dag lang. En Ivo was gewonnen. Hij had het geld. 1000€. En Slegte Piraat was niet blij want hij was tweede en hij had maar 500€. Daar was hij ook blij mee, maar ook niet zo blij omdat hij liever 1000€ had en ook die jongen.

En Ivo ging verder en verder en verder en verder tot hij op zijn kaart keek en de schatkist op dat eiland in India zag. Hij pakte een schup en hij graafde heel lang. En hij vond de schat.

En Ivo zeilde heel blij terug naar huis. Einde.

Dunk Island, Great Barrier Reef, Australië – 26 mei 2011

2011-06-02T11:18:00.001+02:00

Om het diepvriesje te openen moet je je vinger door het gat in het deurtje steken en dan trekken. En we waren niet zeker of die krab nog actief zou zijn of ingeslapen. Gelukkig was er geen beweging meer, nadat we eerst herhaaldelijk op het deurtje klopten. Krab gekuist, de kookpot in en opgepeuzeld. Bijzonder lekker. Nog!

Daarna op verkenning. Haïke had ontdekt dat er een paar interessante wandelingen waren, dus wij naar de kant. Wat we daar aantroffen was verbijsterend. Een volledig vernield resort. Cycloon Yasi is hier in februari gepasseerd en heeft het resort en het eiland volledig vernield. Het was beangstigend om te zien. Het zwembad was vol zand gespoeld, de daken waren weggeblazen, de palmbomen stonden er zonder bladeren, het restaurant was één ravage, het leek wel oorlogsgebied.

Yasi had ook het wandelpad naar de top van het eiland volledig vernield en ontoegankelijk gemaakt. Mijn knie was daar nu niet echt rouwig om. En door dat resort rondwandelen en ramptoeristje spelen, was heel wat interessanter. We ontmoetten wat verder de verantwoordelijke voor het resort. Hij zat met een andere man te praten aan een tafeltje in een gebouw dat gespaard was gebleven. In het begin was hij vriendelijk en zei ons dat het wandelpad ontoegankelijk was. Dan werd hij emotioneel toen we het over Yasi hadden en zei met krop in de keel en natte ogen: “it got us really bad”, en tenslotte werd hij kwaad op ons en beschuldigde ons van “trespassing” omdat we de omgewaaide bordjes “no landing” op het strand genegeerd hadden (die we pas zagen toen we terug naar onze dinghy gingen).

We begrepen dat de mens een mentaal wrak moet geweest zijn, hadden medelijden met hem, wensten hem veel geluk en maakten ons uit de voeten.