Het giet hier non-stop bakken uit de lucht.
Rondzeilen is geen vakantie. Het regent, en bovendien is rondzeilen werken. We vragen ons af hoe we erin gaan slagen om vanaf 1 september de kinderen nog eens les te geven ook. Vandaag zijn we in Dartmouth blijven liggen. Niks doen denk je dan, even het stadje bezoeken. Tarara. We hebben de boot vanbinnen helemaal gekuist, want dat was nodig. We hebben een systeem gemaakt om de motor van Pino, onze bijboot, te kunnen takelen. We zijn materiaal gaan kopen voor de boot: een opstapje voor als we aan lage kades liggen (nodig voor Flor, anders moet die telkens aan een soort bergbeklimmen doen als hij op de boot kruipt), katrollekes voor het takelsysteem, een nieuwe bout voor de zonnepanelen (alweer), een pilot voor de Atlantische kust van Spanje en Portugal, twee duikersmessen (eentje voor in de ankerbak en de andere voor aan het vlot, moesten we ooit in nood iets moeten lossnijden), … Daarna inkopen gaan doen met z’n allen. Met z’n 5 in Pino de Dart oversteken naar het stadje. Geen beenhouwer of viswinkel te vinden. Je kan er wel alles kopen om je huis te decoreren. Rondlopen en toch wat brochetjes vinden. In de regen.
Terug met Pino naar de Nest. Hup, opnieuw actie, eerst eten maken, opeten en afwassen. Morgen varen we verder door zwaar weer, dus: Pino vastbinden aan boord, het grootzeil terug vastmaken aan de leuvers (was losgekomen), de nieuwe bout van de zonnepanelen moervast zetten, de kinderen in bed draaien, enz, enz, enz… En om 23u achter de laptop om de blog up te daten. De enige die hier in de buurt komt van onze bedrijvigheid is de regen.
En klagen we? Nee. ‘t Is machtig werk. De schoonste job ter wereld!
Morgen varen we naar Plymouth. Heel vroeg vertrekken, in de regen, met mistbanken en met 6 Bftt. Yeah!
