Klik op de link hieronder om te zien waar ik gevestigd ben.
http://maps.google.com/maps?f=q&hl=nl&geocode=&q=12.08,-68.86196&ll=12.08,-68.86196&ie=UTF8&z=12&om=1
!
Het is gebeurd. We hebben een duikset (vest, regulator, lood en duikcomputertje) gekocht voor een prikje (tweedehands, ex-rental).
Vandaag hebben we het ding getest. Heerlijk.
We hangen hier vaster dan gedacht aan die boei in Bonaire.
Gisteren zijn we niet vertrokken omdat ik de mogelijkheid kreeg om nog eens te gaan duiken met het duikmateriaal van een sympathieke Amerikaan (schitterende duik van meer dan een uur, langs een prachtig levend koraalrif, en een enorme diversiteit aan zeedieren – schildpadden, murenes, platvissen, trompetvissen, koninginnevissen, keizervissen, vlindervissen, papegaaivissen, een paar grote baarzen, barracuda’s, enz…). We zijn ook niet vertrokken omdat we horen dat Curacoa en Aruba maar een fractie zo interessant zijn van wat Bonaire te bieden heeft. In de namiddag zijn we dan met z’n allen ook nog eens gaan snorkelen. Het drietalig (Papiaments/Nederlands/Engels) boek “Nos Ref di Koral/Ons Koraalrif/Our Coral Reef” is hier verplichte theorie voor de kinderen. Alles wat ze in de snorkelpraktijklessen zien, wordt uitgebreid opgezocht, gelezen en vertaald. Dat het Brandkoraal (Fire Coral) in het Papiaments “Koral Pikapika” heet, heeft Flor aan den lijve kunnen ondervinden. Zijn vingers en tenen hebben serieus pikapika gedaan. Nu komt hij nergens meer aan onder water. Zo hoort dat.
Vandaag vertrekken we niet omdat er een storm op komst is (8 Bft, 40 knopen voorspeld). Als die uitgeraasd is, gaan we pas verder naar Curacoa. Dat kan misschien nog een paar dagen duren. Haïke heeft vandaag voor het eerst sinds 9 jaar een duik gemaakt. En het is haar bevallen. We gaan misschien duikgerief kopen om samen wat meer te gaan duiken.
We hebben ook gehoord dat er in Curacoa een vacature is voor een kinderpsychiater om er therapie met dolfijnen te doen. Straks ben ik mijn buddy al kwijt onderweg.
Geen anker ditmaal. Bonaire is een gigantisch onderwater natuurpark waar je enkel een boei mag oppikken. Om het vele koraal rond het eiland te beschermen. Het is alsof we in een tropisch aquarium liggen met onze boot. Als je van de boot springt, adem je “ooh’s” en “aah’s” uit in je snorkel.
Aan wal is het een stuk drukker dan we de laatste weken gewend waren. Elke dag braakt wel een ander cruiseschip zijn duizenden toeristen uit zijn maag het kleine stadje van Kralendijk in. En overal spreekt men Nederlands. Grappig. Holland in de tropen. Maar aan boord, ver genoeg weg van de café’s, hebben we niet veel last van die drukte. Volgende week is het hier carnaval, dat zal wel iets anders zijn.
We nemen de Moo naar “Klein Bonaire” en gaan er met ons vijven snorkelen. Machtig mooi. Tijdens de terugtocht krijgen we een vlaag striemende regen. Zo hard dat iedereen op de bodem van de Moo moet gaan liggen en ik verder stuur met mijn duikbril aan.
We ontmoeten Frank en Colette, een bijzonder leuk Belgisch koppel dat hier tien jaar geleden is komen wonen, en intussen iedereen op het eiland kent. Frank is fervent visser en neemt deel aan de jaarlijkse viswedstrijd. Het is een “Catch- & Release” wedstrijd om Blue Marlin te vangen. Een van de deelnemers heeft zijn vis wel binnengebracht en we krijgen een goeie anatomie les tijdens het fileren van die kanjer. We doen samen met Frank en Colette een toertje in een van hun bootjes (ze verhuren hier bootjes aan toeristen) en zo krijgen we de leuke en sappige weetjes van Bonaire te weten. We varen voorbij het huis van Henny Huysman, we zien het huis van een bekende Hollands architect op wiens naam ik nu niet kom en bij gebrek aan internet niet ga opzoeken, we horen verhalen over drugstrafficanten, scientology cruiseschepen, onbemande controletorens op het vliegveld en het visgedrag van de zeearend. Heel fijn.
We huren een gammel Suzuki jeepje om op een dag het hele eiland te verkennen. We kunnen niks in de koffer leggen omdat die weggeroest is. Tijdens onze rit op onverharde wegen in het National Park vragen we ons meermaals af of we niet door het chassis van het jeepje gaan zakken. We worden er ook omsingeld door 6 hongerige leguanen en zien kleurrijke vogels die bij ons in volières leven. Tijdens onze rit langs de winderige kant van het eiland vragen we ons af of het dak er niet zal afwaaien. We genieten van het zicht van de honderden flamingo’s die in de roze zoutpannen waden.
Na 9 jaar nog eens een duikfles op mijn rug gehangen en twee duiken vanaf onze boot gemaakt, langs het rif tot 15 meter diepte. Meermaals opgeslokt door scholen kleurrijke vissen. Morgen gaan we nog eens. Allan van de Sunboy heeft zijn eigen duikmateriaal aan boord en laat ons het gul gebruiken.
We gaan dus nog een dagje langer blijven in dit aquarium. We willen nog wat gaan snorkelen, duiken, en winkelen. Curacoa zal wel niet weglopen.
Het plan was er maar 1 nachtje blijven, we zijn er uiteindelijk drie gebleven. Drie dagen met volle teugen genieten van absolute eenzaamheid. Geen ander mens gezien, noch gesproken. Alleen de wilde natuurpracht, vissen en vogels om ons heen. Een soort detox kamp. Waar het enige gemis, dat je als natuurliefhebber voelt, is dat je geen bioloog geworden bent. Maar ondertussen “Het succes van slechte seks” van Dirk Draulans lezen. Buiten de Galapagos eilanden zelf is er wellicht geen betere plaats om je te verdiepen in Charles Darwin en de evolutietheorie. En Draulans kan de nagel vaak vol op de kop treffen. Zoals hier:
“Ik heb het altijd vreemd gevonden dat er zoveel filosofen zijn die zich op professionele basis met de evolutietheorie bezighouden zonder dat ze enige vorm van voeling hebben met de natuur. Met de mens, ja, vanuit de gedachte dat de mens de enige echt interessante diersoort is voor een filosoof, omdat ze ingewikkelder denkt dan de andere diersoorten. En het is evident dat er waarschijnlijk nooit een theorie is geformuleerd die ons meer leert over de ware aard van het menszijn dan de evolutietheorie. Maar toch meen ik dat je de draagwijdte ervan pas ten volle kunt vatten als je ze in de context van het grote geheel kunt zien, van het duizelingwekkend ingewikkelde complex van soorten waarvan wij er niet meer dan eentje zijn.” (Dirk Draulans – Het succes van slechte seks)
Tussen de mangrovebosjes vonden we 1 opening waar we aan land konden met de MOO. Mooie wandeling naar de loefkant van het eiland, waar we ons signatuur lieten. Misschien komen we ze over een tiental jaar nog eens zoeken…
Zo laten we Venezuela dus achter ons. Met bijzonder veel liefde voor de prachtige natuur en blij er een stukje van te zijn.
