Drama in Lemon Tree Passage, Port Stephens, New South Wales, Australia

Wij dus op aanraden van Cor naar Lemon Tree Passage (zie vorige blog). Jim en Kent van de Sea Level waren al een dag eerder vertrokken om de slipway te bekijken waar ze de boot op het droge gingen leggen en om nog wat schildermateriaal te kopen.

Wij ankeren eerst aan de monding van de rivier. En dan een telefoontje van Kent. Helemaal van haar melk. Sea Level is bij het uit het water hijsen van de takel gevallen. Vanop een halve meter hoogte op vier ijzeren dwarsbalken terecht gekomen. Resultaat: vier grote gaten in de twee rompen van Sea Level. De metalen dwarsbalken gingen dwars door de twee rompen…

Drama.

Het zien van de gaten deed fysiek pijn. Jim en Kent waren helemaal buiten zichzelf. De verantwoordelijke van de takel had vergeten hun boot deftig vast te maken, zodat ze van de blokken is gevallen….

Gelukkig is Lemon Tree Passage de thuisbasis van Schionning, de ontwerpers van hun catamaran (die Jim zelf gebouwd heeft!) en wordt binnen de kortste keren een herstelplan opgesteld. De beste botenbouwer en de mannen van Schionning zelf komen de boot herstellen. Binnen een kleine week zal de boot helemaal hersteld zijn. Sterker dan voordien, stellen ze Jim gerust.

Ondertussen worden Jim en Kent ondergebracht in een appartement. Zelf kunnen we niet veel meer doen dan hun aandacht wat afleiden en ze af en toe terug te doen lachen. We barbecueën samen, gaan Koala’s spotten, we helpen wat aan de boot, we drinken “Dark & Stormy’s”, spelen samen Rummikub, enz, enz…

Al bij al valt de schade mee. Het had een stuk erger kunnen zijn, blijkt na verloop van tijd. Als de boot tien centimeter verder naar achter was gevallen was de schade wellicht niet te overzien geweest. Nu werden de roeren, de saildrives en de schroeven gespaard van de impact….

Je maakt wat mee op zo’n boot. En je moet wat geluk hebben. Ongeluk schuilt vaak in een klein hoekje (Lemon Tree is dat zeker), waar je het niet verwacht, en zo’n reis kan in een vingerknip gedaan zijn, beseffen we weer maar eens, en kussen onze beide pollekes.

 

--------------------------------------

 

PS: Het was Sea Level die een paar dagen na ons vertrek uit Port Resolution (Vanuatu) aankwam met Endless Summer, en een reddingsactie op touw hebben gezet om overlevenden te gaan zoeken van een lokaal bootje dat eerder die dag kapseisde. Wie geïnteresseerd is in het verhaal van de reddingsactie kan hier de video zien die Steve van Endless Summer erover gemaakt heeft:

Fame Cove, Port Stephens, New South Wales, Australia

Terwijl we daar van het vlakke water en de dolfijnen liggen te genieten, komt er plots een man langs die naast ons geankerd ligt. ‘Hi, my name is Colin. I live not far from here, in Lemon Tree Passage’. Blijkt dat hij eigenlijk Cor heet en een Hollander is die hier al dertig jaar woont. Hij komt ons uitnodigen om iets te komen drinken op de boot naast hem, rond vier uur. ‘Bring your drinks and nibbles, I’ll invite the other boats too. It’s fine for Frank.’

Om vier uur arriveert er 10 man op het bootje van Frank, allemaal met hun aperitiefhapjes en drankjes. Frank kijkt wat raar. Die wist van niks. Colin/Cor lag slap van het lachen. Wij ook. Uiteindelijk Frank ook. En we hebben een bijzonder gezellige drink. Drie Nederlandse koppels, Franks ouders waren Nederlanders die naar Australië zijn uitgeweken, zijn vrouw is een Australische, Jim en Kent van Sea Level en wij, twee Belgen (de kinderen keken ondertussen met een bak popcorn naar een filmpje op onze boot).

Zegt die Cor ineens: ‘Je eigen bier brouwen, joh! What a waste of time!’. ‘Heb ik ook nog gedaan. Maar nu doe ik alleen nog the real stuff’. ‘Proef dit ‘ns, hier, taste!’. Hij geeft me een glas van zijn whisky. Zelf gestookt.

Ik kan je zeggen: ik zie nog, en het was goeie whisky. De verleiding is nu natuurlijk groot om daar ook aan te beginnen op de Nest, maar we gaan eerst goed leren stappen (bier) voor we beginnen lopen (spirits).

Kleine update overigens ivm het brouwen: het eerste bier (Fine Blond) is een voortreffelijke pint. Het tweede brouwsel (een Royal Amber Ale) vind ik zelf wat minder (het is wennen aan de lichte caramelsmaak in het bier), maar het is best te drinken. De rest (de Belgische Pale Ale, het Gingerbeer en de Tooheys Lager) moet nog rijpen voor het kan geproefd worden.

‘t Was een geweldig gezellige drink op Franks boot. Frank blijkt ook een goeie muzikant te zijn en we spreken af om ‘s anderendaags wat samen te ‘jammen’. En we werden door Cor uitgenodigd om een van de volgende dagen bij hem thuis eens langs te komen in Lemon Tree Passage.

Komt bijzonder goed uit, want daar wilt Sea Level met de boot op het droge gaan om de onderkant te verven met nieuwe antifouling. En ik had aan Jim beloofd hem te helpen.

Fame Cove: leuk plekje als je er passeert. Heel rustig, niet zoveel te doen buiten barbecuen, het riviertje opvaren en lachen met de fratsen van Cor, maar meer moet dat absoluut niet zijn!

Zelfs de Sint is hier gepasseerd!

 

Fame Cove, Port Stephens, Australië

Hèhè, we zijn er.

32°41.041S
152°03.666E

Port Stephens is een gigantische baai, groter dan de baai van Sydney. Het plekje dat we er uitgekozen hebben is Fame Cove. Machtig plaatsje waar we geankerd liggen. Omgeven door wouden, het geluid van krekels en een familie dolfijnen rond de boot.

We zijn blij dat we nu een hele tijd geen nachtelijke oversteken moeten doen (vanaf hier geraken we in 1 dag in Sydney). De oversteek van Coff’s Harbour tot hier viel mee, tenzij de ruwe zee. Die vormt geweldige surfgolven doordat het water van de diepe Pacific op het ondiepe plateau voor de Australische kust wordt geduwd. Leuk om te surfen, ellendig om te zeilen.

Je doet eigenlijk amper een oog toe tijdens zo’n oversteek omdat het meestal een dag of drie duurt vooraleer je in geslingerd raakt en vlot de slaap kan vatten tijdens het varen op ruwe zee. En het duurt meestal een dag of drie tegen je volledig gerecupereerd bent, na zo’n nachtelijke oversteek. Tot dan heerst er meestal prikkelbaarheid aan boord bij Haïke en mezelf…

Gelukkig weten we nu waar dat vandaan komt en zal de natuurpracht rondom ons alles wel zalven... 

Laat ons voor de rest gerust, gdvrdmme  ;-)

Surfing!

Wat doet een mens zoal in een regenachtig Coff’s? Leren surfen!

Jim van Sea Level heeft ons alle vijf leren surfen op de golven. Gisteren was het de beurt aan Haïke en ik terwijl de kinderen op stap waren met Luke van Sunboy. Wat ons nog niet lukt, is foto’s nemen van elkaar terwijl we op het bord staan. Vandaag was het de beurt aan de kinderen. En daar konden we wél foto’s van nemen. Surfing is great fun!

 

 

Altijd iets met dat weer…

Een blik op facebook en je ziet wat onze landgenoten bezig houdt: stovekes, winterbanden, dekentjes en sneeuwruimen. Hier, in Coff’s Harbour, is het 25 graden. Maar regenen! Al drie dagen aan een stuk: