=?utf-8?Q?Dagboek van een oversteek: Van Namibi=C3=AB naar Sint Helena - Deel IV?=

Dag 6 - woensdag 7 maart 2012

We krijgen steeds minder en minder wind. De hele dag en nacht varen we met een volledig grootzeil en uitgeboomde genua aan een rustige vijf knopen vooruit. Het gaat
langzaam, maar we zijn niet gejaagd.

Verder de routine van elke dag: lezen, schoolwerk, eten maken, eten opeten, brood maken, brood opeten, dutjes doen en wacht lopen.

Op het menu:
Ontbijt: wentelteefjes (verloren brood, met het laatste restje Namibisch brood)
Lunch: Tomaat, mozarella, bacon, olijfolie en basilicum in de oven
Avondmaal: vers gebakken brood met kaas

En een leuke afwisseling: we hebben ons allemaal buiten, achteraan op de achtersteven, gewassen met emmers zeewater en nadien snel afgespoeld met zoet water. Za-lig!

Om 22u steken we een ander belangrijk lijntje over. De Meridian. De GPS geeft zo even 000°00.000 E/W aan als we van het oostelijk halfrond naar het westelijk halfrond
varen. Iedereen slaapt en de enige waarmee we dit feit konden delen was Mads van Go Beyond die een paar mijl achter ons vaart. Vreemd dat we even elk op een andere
helft van de wereld waren. Het wilt ook zeggen dat we, voor de tweede keer tijdens deze oversteek, het uur hebben kunnen terugdraaien. We zijn nu 1 uur voor op
Belgie.

Het grootzeil wordt naar beneden gehaald wegens herriemaker. Te weinig wind om het zeil aan één kant te houden. Het klappert heen en weer. De rest van de nacht met
enkel genua uit. Het is magisch kalm. Volle maan, platte zee, de boot kabbelt rustig verder. Af en toe komen een paar dolfijnen rustig meezwemmen en gooien vliegende
vissen zich dramatisch op ons dek.

Dag 7 - donderdag 8 maart 2012

Nu al drie dagen geen scheepvaartverkeer meer gezien. Het is hier bijzonder rustig op de Zuidelijke Atlantische Oceaan. De wind is niet meer dan een zacht briesje van
8 knopen. We varen de hele dag met onze gennaker (ons rood ballonzeil). Heerlijk.

Wat ook heerlijk zou zijn, is een vis in de pan. Maar ze bijten niet. Ook andere boten waar we contact mee hebben (en die deze oversteek al voor ons gemaakt hebben),
wisten ons al te melden dat ze niks of bijna niks gevangen hadden. Het zal hier toch niet leeggevist zijn? In boeken van zeilers die hier dertig jaar geleden voeren,
wordt beschreven hoe ze de ene tonijn na de andere vingen...

We zitten een week op zee. De vader van Mads (Go Beyond) houdt hen dagelijks op de hoogte van het wereldnieuws. Omdat we samen varen heeft Mads' vader nu ook een luik
Belgisch nieuws in zijn mails opgenomen, die ons dagdagelijks voorgelezen worden via de VHF-radio. Het heeft iets absurds: op kanaal 77 luisteren we naar Belgisch
nieuws, voorgelezen door een Noor. Je zou hem "Joke Schauwvliege" of "Herman van Rompuy" moeten horen uitspreken. 't Klinkt als perfect Westvlaams.

Op het menu:
Ontbijt: een zachtgekookt eitje dat ik vergat uit het kokend zeewater te halen, dus het was hardgekookt...
Lunch: Hottentotbaaikreeftenstaarten in zoetzure saus, ui, knoflook, ananas en rijst
Avondmaal: mangoslaatje met mozarella en brood

Om vier uur hebben we de gennaker even gestreken en zijn we met z'n allen in het water gesprongen. In vijf kilometer diep water, terwijl de boot aan twee knopen, voor
top en takel, verder richting St Helena dreef.

Zonsondergang. We varen naast Go Beyond. Zij hebben een identieke knalrode gennaker. Doodjammer dat niemand dit spectakel kan zien. Zij aan zij, twee witte jachten
met hun rood ballonzeil bij ondergaande zon. Onze haren nog nat van de zwempartij, de boot klieft door een vlakke zee, volledig vrij... Een mens zou van minder
manisch worden. We laten die gennaker staan, vannacht, en de vislijn blijft uit tot een vis hapt. Yeah.

=?utf-8?Q?DE WERELD ROND !!! Dagboek van een oversteek: Van Namibi=C3=AB naar Sint Helena - deel 3?=

Dag 5 - dinsdag 6 maart 2012: we zijn de wereld rond

Om 18u05 is het gebeurd. We zijn dezelfde lengtegraad opnieuw gepasseerd waar we
op 25 juli 2009 vertrokken waren in Nieuwpoort. Het grote feest zal
natuurlijk zijn als we effectief terug in Nieuwpoort aankomen, maar nu was
het toch een heel intens moment op A Small Nest. Alle vijf kunnen we de
rest van ons leven fier zijn dat we de wereld, op ons eentje (of ons
vijfjes), met onze eigen zeilboot, op eigen kracht, helemaal alleen, hebben
rondgevaren.

Ik weet nog goed wat ik dacht, toen we alle mensen die ons in Nieuwpoort kwamen
uitwuiven, achter ons lieten: "Miljaar, stel je voor dat ik straks de
boeien in de Zuydcote Pas verwissel, dat is nog voor Duinkerke, en de boot
in frieten vaar op een ondiepte... Hoe komt een mens die schaamte ooit
bovenop?". Eenmaal die pas gepasseerd denk je: stel je voor dat we straks
bij het oversteken van Het Kanaal, worden geramd door een tanker... En zo
is het eigenlijk al twee en een half jaar, de hele reis, al geweest. Als je
de ambitie hebt om de wereld rond te varen, is de kans op mislukking groot. Hoe
vaak hebben we het fout zien lopen bij andere zeilers. Een foutje in de
navigatie, een lelijke val, iemand die erg ziek wordt, een sterfgeval, een boot
die langzamaan uit elkaar valt, mensen die het beu geraken, een rots op de
verkeerde plaats, een piraat langs de weg... Een ongeluk zit in vele hoekjes
en de kans dat je je ambitie niet waar kan maken is groot...

De oerkracht en de ontlading die in de brul en het gejuich zat die we geslaakt
hebben op het moment van het oversteken van dat mathematisch lijntje, 002°44'
E, was dan ook enorm.

W. H. Beecher zei het wijs: "It is not the going out of port, but the
coming in, that determines the success of a voyage." Dat is nu ons
laatste doel: veilig Nieuwpoort terug binnenvaren. Maar onze onderneming kan
sinds 18u05 vandaag nooit meer stuk. En dat we wereldzeilers zijn, dat staat nu
voor altijd vast. QED. Néh.

Cheers!

=?utf-8?Q?Dagboek van een oversteek: Van Namibi=C3=AB naar Sint Helena - deel 2?=

Dag 3 - Zondag 4 maart 2012

Een hele dag geen andere boten gezien. De condities zijn fantastisch. De zon
schijnt,
zee is kalm en we hebben 15 knopen ruime wind. Als je zou kunnen kiezen
zouden het altijd deze condities zijn. Het is intussen weer een stuk warmer
geworden, ook 's nachts, wat bijzonder aangenaam is.
Ik ontdek net op tijd dat de harpsluiting onderaan de genua is
losgekomen. Het onderste voorlijk van de genua was zo al lichtjes gaan
scheuren, maar gelukkig waren we er op tijd bij om de harp te vervangen en
erger te voorkomen. Het kleine scheurtje zal niet verder scheuren.

's Middags eten we kip met mais en worteltjes (want de vijf kilo wortelen
die we in Walvisbaai kochten worden sneller slap dan voorzien).

In de namiddag wordt huiswerk gemaakt en spelen we wat
gezelschapspelletjes (Monopoly Deal en Mini Risk zijn onze favoriete
reisspelletjes).

Net voor het ondergaan van de zon varen we door de grootste familie
dolfijnen die we ooit gezien hebben. Honderden enthousiaste dolfijnen die
show verkopen, overal, dicht en ver, rond de boot.

De voorspelde 20 knopen voor de nacht komt maar niet en dat maakt dat we
een bijzonder rustige en trage nacht varen, omdat we enkel de gennaker hadden
laten staan. Een vrachtschip dat onderweg is
naar Gibraltar maakt een geweldig vriendelijk uitwijkmanoeuvre om achter
ons langs te varen. Verder niks te zien aan de horizon. En boven ons niks dan
sterren en een driekwart maan.

Dag 4 - Maandag 5 maart 2012

We hebben een beetje teveel brood gekocht in Walvisbaai, en daarom is het
de derde ochtend op rij dat we 'verloren brood' of 'gewonnen brood' of
'bikkebakkeboke' of 'broodineengeklutsteigesoptengebakken', eten.

De voorspelde 20 knopen is dan toch met wat retard aangekomen en we varen tussen
de zes en de zeven knopen enkel op gennaker.

Na een lange zoektocht vinden we de
'Atlantic Pilot Atlas', ergens diep onder ons bed terug, die we gekocht hadden
voor onze eerste Atlantische oversteek in 2009. Alle weersomstandigheden (wind,
stroming, cyclonen, ...) zijn per maand prachtig in kaart gebracht. Het toont
ook de klassieke zeilroutes en de scheepvaartroutes die gebruikt worden in de
Atlantische Oceaan. Wat studeren in het boek leert ons dat we de 'World Cruising
Routes' van Jimmy Cornell een beetje te optimistisch gelezen hadden, en te snel
hadden aangenomen om na Sint Helena en Ascension via de Kaap Verden naar de
Azoren te varen, om die lange tocht in twee te breken. Maar nadat je de doldrums
aan de
evenaar gepasseerd bent, liggen die Kaap
Verdische eilanden immers pal tegen stroming en wind in april en mei. We zullen
dus nog wel zien of we dat gaan halen. Als we die Kaap Verden niet halen, wacht
ons
dus nog de langste oversteek van heel onze trip. Ascension - Azoren: 3300
mijl... De vorige lange oversteken waren:
1. De Stille Oceaan: Galapagos - De Markiezen: 2900 mijl (18 dagen)
2. De Atlantische Oceaan: Canarische Eilanden - Caraiben: 2700 mijl (17 dagen)
3. De Indische Oceaan: Cocos Keeling - Rodrigues: 2300 mijl (14 dagen)

Bovenaan dit lijstje komt er dus nog eentje bij van 3300 mijl, wellicht meer dan
drie weken varen, want doorheen windstiltes en niet de hele tijd 'met de wind
vanachter'. Nog heel veel varen dus voor ons, en wat het extra spannend maakt:
we gaan dat moeten doen met de voedselvoorraad die we in Afrika hebben
ingeslaan, omdat
in St Helena en Ascension bijna niets te krijgen is...

Een lange uitleg om maar te zeggen dat we beginnen vissen zijn.

3/05/2012
Om 10u (utc+1):
Positie: 019 48.927 S 005 46.138 E
Course: 291 Deg
Speed: 6.28 Kts
Wind: 12 knts SE
Waves: 3 m
Distance to St Helena: 700 miles

=?utf-8?Q?Dagboek van een oversteek: Van Namibi=C3=AB naar Sint Helena - deel 1?=

Het duurt nog een tijdje vooraleer we donderdag echt kunnen vertrekken uit
Walvisbaai. In de voormiddag klaren we uit, en door onze aversie tegen het
onnozel taxisysteem (een taxi nemen met ons vijf is vijf keer duurder dan
een taxi alleen nemen), wandelen we de hele weg naar de officiële gebouwen.
Uitklaren verliep, net als het inklaren in Namibië, bijzonder vlot. We
nemen afscheid van onze nieuwe vrienden op Pomona en Iris en trekken het
anker uit een vieze vettige smurrie.

Het plan was om na het middagmaal, nog snel te gaan tanken en water bij te
vullen in de Small Craft Marina. Nog nooit zo'n "exotisch" tankstation
gezien. We moesten tegen een vissersboot gaan liggen met onze achterkant
aan stuurboord en onze boeg werd aan de kade vastgehouden. Aan bakboord
hadden we nog een meter over naast een vrachtschip. Wat die in de "Small"
craft marina was komen doen, was ons een raadsel. Ondertussen was het goed
gaan waaien, en dat maakte het allemaal wat spannender. De slang was maar
net lang genoeg om ons dieselgat te bereiken. 10 cm korter en we hadden
kunnen fluiten naar bijtanken. En ondertussen werd onze boot aangevallen
door vliegen die hun kans schoon zagen om van een vissersboot naar een
zeiljacht te verhuizen. Hoe zou je zelf zijn...

Het nemen van water aan datzelfde dok was een grote gok. We hadden nog maar
een klein restje (lekker) Zuidafrikaans water over, en het Namibische water
hadden we nog niet geproefd, laat staan dat we zeker wisten of het
drinkbaar was. De vierhonderd liter water waarmee we onze tanks gevuld
hebben is ons drinkwater voor de volgende twee weken, want tussen Namibie
en Sint Helena staat nergens een kraantje met lekker drinkwater...

Uiteindelijk varen we rond 17u de haven van Walvisbaai uit met 400 liter
water, 200 liter diesel en 100 vliegen aan boord. Het waait hard en de zee
is woelig. Er is nog niet veel te merken van de rustigste oceaanoversteek
van allemaal waar onze voorgangers het over hebben. Haike is ziek en gaat
vroeg naar bed.

Dag 1 - vrijdag 2 maart 2012

De nacht is woelig en een groot deel van de dag is dat ook. Maar hoe verder
we ons verwijderen van het vasteland, hoe rustiger de zee wordt. De wind
zwakt af en we gaan aan een gezapig tempo van 5 knopen recht op ons doel af.
Een zeehond volgt een tijdlang onze boot en het lijkt erop alsof hij een lift wilt en op de achtersteven van de boot wilt springen. Wellicht zien we er te gevaarlijk
uit en na een tijd geeft hij dat plan op. Af en toe passeren we een zeehond
die met z'n vinnen in de lucht wat in het water hangt en zachtjes
voort zeilt. Ze schrikken zich steeds te pletter als we plots voorbij komen
gevaren. Grappig zicht, die beesten.
De vliegen zijn ondertussen bijna uitgeroeid. Degene die toevallig naar
buiten vlogen, werden gegrepen door de wind en midden op zee gedumpt.
We eten spaghetti bolognese. Tegen de avond wordt de zee veel kalmer en de
wind blaast zacht. Tijdens de nacht worden we getrakteerd op een
fantastisch fosforescentiespectakel. Dolfijnen schieten als helverlichte
torpedo's langs ons schip. Magisch. 's Nachts trap ik op een vliegende vis die in de cockpit was gesukkeld en glij bijna onderuit. Lang geleden dat we vliegende
vissen zagen, of erop trapten.

Dag 2 - zaterdag 3 maart 2012

Na de verder kalme nacht, een kalme dag. Eindelijk toont de zon zich, die al twee
dagen achter een sluier wolken schuil hield. De zonnepanelen kunnen weer
hun werk doen. Geen boten meer te zien, geen zeehonden meer te zien. Het is weer genieten van een 360° oneindig zeezicht, het opkomen van de zon, het opkomen van
de maan, het ondergaan van de zon, het ondergaan van de maan...
Go Beyond heeft vandaag de lengtegraad van hun thuishaven in Oslo gekruist.
Die zijn dus mathematisch al de wereld rond. We eten macaroni bolognese.
Bijna alle vliegen zijn nu weg. De zee is kalm en er staat rond de tien
knopen wind, dus varen we al de hele dag op spinnaker. Haïke leest haar derde boek, Sepke leest de boeken van de Grijze Jager, Ward is compleet verslaafd aan het
Harry Potterboek 'de orde van de feniks' en Flor verslindt Donald Duck tijdschriftjes uit 1988... Zelf ben ik tijdens de nachtwachten vollledig verslaafd aan de serie
Breaking Bad...

om 15u (utc+1) varen we op 21°19,0 S en 10°09,0 E.
Snelheid: 7 knopen
Koers: 300°
Wind: 12 knopen SE
Golven: 1-2 m
ETA St Helena: 11 maart

Walvisbaai, Namibië - 25 tot 29 februari 2012

De nachtelijke oversteek tot in Walvisbaai is een rustige. We motorzeilen de hele tijd want er staat bijna geen wind. Het meest opmerkelijke zijn de gigantische rode kwallen waar we langs varen. Af en toe kleurt de zee helemaal rood en af en toe wordt er eentje gemixt door onze propeller. Rode kwallensoep. Bijzonder.

Voor we in Walvisbaai aankomen, zeilen we voor de vierde keer de Steenbokskeerkring over en bevinden we ons opnieuw in de tropen. Het mag wel wat warmer worden, want de nachten op de boot zijn ijskoud. We doen meer kleren aan dan we zouden doen op een zeiltochtje op de Noordzee in de winter!

Walvisbaai is de grootste haven van Namibië. In een hoekje van de haven kan er geankerd worden voor de Walvis Bay Yacht Club. Leuk clubje, hier wordt wel actief gezeild, en de douches zijn fantastisch.

Het stadje zelf ligt op een half uur stappen van de haven. Het is een stuk minder charmant dan Luderitz, maar de winkels zijn beter. Daar is het ons uiteindelijk om te doen. Hier stocken we een laatste keer op, voor een paar maand. De volgende mogelijkheid die we zullen hebben om inkopen te doen, zal wellicht pas in de Kaap Verden zijn, en dan nog… ‘t Schijnt dat er ook niet veel is. Misschien tot in de Azoren dus, en dat is nog erg ver: ruim 5000 mijl…

Verplaatsen doen we ons met taxi’s en het duurt even voor we het systeem begrijpen. Daardoor worden we de eerste dag gigantisch opgelicht. Woest was ik op die taxichauffeur. Heel het centrum van Walvisbaai heeft kunnen horen wat ik van hem vond.

Grootste probleem dat we hier moesten oplossen, is het vullen van onze gasflessen. De officiële gasverdeler Afrox heeft dezelfde aansluiting op de gasflessen als die van ons, maar die weigeren niet-Afrox-flessen te vullen. Het andere vulstation vult wel internationale flessen, maar heeft dan weer dezelfde aansluiting niet. Na veel rondrijden en gedoe beslissen we om een grote Afroxfles van 9 kg te kopen en zelf onze flessen te vullen met behulp van een tussenstuk. De grote fles ondersteboven boven de kleinere fles, ze verbinden, beiden open zetten, ondertussen wat druk laten ontsnappen via ‘the bleed’ en huppekee, de flessen zijn gevuld. Pas als we terug thuis zijn, zullen we alles weten om een wereldreis te kunnen maken, lachen we.

En nu zijn we klaar om een historische oversteek te maken. Naar St Helena, het eiland in het midden van de Zuid Atlantische Oceaan, waar Napoleon in ballingschap verbleef. Het zal een historische tocht worden omdat we, wanneer we de lengtegraad van 002°44 Oost overschrijden, dat we dan alle lengtegraden ter wereld hebben gepasseerd van Oost naar West en zo de wereld officieel zullen rondgevaren hebben, omdat ons vertrekpunt in Nieuwpoort op die lengtegraad ligt. Een paar dagen voor onze aankomst op St Helena, zullen we dus reden hebben om een klein oceaanfeestje te houden…