Ja zeg, natuurlijk zat het venijn nog in de staart. Vandaag een hele dag met mijn zeilpak, dat voor het eerst sinds een jaar of langer boven moest komen, buiten gezeten. Het stonk een beetje naar de schimmel. Ruwe condities. Regen, met bakken. Slechte zichtbaarheid. Harde wind, heel veranderlijk. Constant de radar in het oog moeten houden voor cargoschepen. Cargoschepen die op minder dan 200 meter passeren en dat een ‘safe distance’ vinden. Allemaal met zout water over je kop en regen in je ogen. Noordzee-condities eigenlijk. Hoe gaan we dat ooit nog terug leuk kunnen vinden, zoals vroeger?
Een ander probleem bij deze passage van Durban naar Port Elisabeth, is dat als je snelheden op de GPS hebt zien passeren van 12 knopen en meer, dat je plots niet meer gelukkig bent met de 7 knopen die je gewoon bent. De stroming was ondertussen weggevallen en we hebben onszelf erop betrapt dat we voor een paar uur de boot tot 9 knopen gepusht hebben (en het nog traag vonden ook). Dat is perfect te rechtvaardigen als je wedstrijdjes zeilt, maar het is lichtjes krankzinnig als je met je huis, hebben en houden, de wereld rond zeilt. En dat door weer en wind.
Maar het was bijzonder geestig. We hebben de andere boten, die ook van Durban kwamen, compleet in de vernieling gezeild tijdens deze passage. Yeyeah!
We zijn van Durban naar Port Elisabeth gezeild in 46 uur. 390 mijl. Het zal ook de snelste ‘48’ uur zijn voor onze tabelletjes.
De jachthaven van Port Elisabeth is er ook eentje om nooit te vergeten. We zijn van de gelukkigen die een plaatsje op het L-vormig ponton hebben gekregen. Nu ja, gelukkigen… Als we binnen zitten en we kijken naar de beweging van de andere boten en het ponton, dan worden we zeeziek. Het avontuurlijkste ponton ter wereld! Maar het houdt al jaren en dat is het van plan nog jaren te doen.
Nu gaan we vieren dat we de zuidkust van Zuid Afrika hebben bereikt.
Mooi blij!
‘t Nest
