6-10-2009 – Dag 74 – terug naar Lagos

We hebben vast gezeten bij het buitenvaren van Alvor.

Het beste moment om Alvor te verlaten was kort na de middag. Half tij, opkomend water, de zandbanken nog net te zien, Haïke op de boeg, speurend naar de donkere vlekken waar het water het diepst is.  Er stond wel een stevige aanlandige zuidwester, maar hey, het binnenvaren was goed verlopen, dat zou wel lukken…

Alleen zorgde die stevige zuidwestenwind voor nogal wat zeegang buiten de lagune.  De grote golven buiten, zorgen ervoor dat het water dat de baai van Alvor binnenstroomt, troebel is.  Haïke kon de donkere vlekken niet zien, en ook de lichte niet, om de diepste weg naar buiten te vinden.

Wij kropen vooruit met een slakkengangetje van 1 knoop (1,8 km/u).  En plots remde de boot af en stonden we stil.  Met de kiel op het zand. Gelukkig een zachte landing.  Volgens onze kaart waren we in het midden van de vaargeul.

Twee maand geleden zou zo’n situatie mijn stoppen doen doorslaan en zou ik die woede gekanaliseerd hebben door Haïke eens goed af te blaffen en haar alle schuld te geven.  “Hoe? Niet gezien? Hoe is dat toch mogelijk !?!”

Nu bleven we kalm (nu ja, meer uiterlijk, want op zo’n moment giert de adrenaline toch wel door je keel en zie je doemscenario’s voor je). Anker laten vallen, wachten tot het water genoeg gestegen was om verder te kunnen gaan, een lokaal bootje oproepen die zich ook een weg naar buiten zocht.

Die zei: ‘Alles is hier veranderd.  Er is een baggerschip bezig om het kanaal helemaal te herleggen.  De kaarten kloppen niet meer, en de boeien liggen ook verkeerd.  Volg me.’  We kwamen net los, we zijn naar hem gevaren (op de kaart zat hij serieus naast de vaargeul en had hij er 1 meter diepte, in realiteit 4 meter…), en hebben hem gevolgd tot buiten de pier.

Een ervaring rijker en een goeie les geleerd: als er rond je hoofdzakelijk catamarans en aluminiumboten met ophaalbare kielen liggen, ga dan eens aan een visser of een local vragen waar de vaargeul ligt…

Eén van onze buren in de baai van Alvor was het heel leuk Brits koppel John & Eileen, beiden 70 jaar (in een catamaran).  Toffe mensen, bijzonder interessante gesprekken over hun ervaringen (bv. lang doorgeboomd over ankers want zij liggen quasi altijd voor anker en gaan nooit een haven binnen), en onze kinderen toonden ondertussen allerlei goocheltrucks aan hun kleinkinderen.  Vijftien jaar geleden hebben ze meegedaan aan de eerste ARC (Atlantic Rally for Cruisers, waar wij dit jaar ook aan deelnemen).  Ze hebben gedurende vier jaar de wereld rondgezeild, en zijn sindsdien altijd op een boot blijven wonen.  Hun kinderen en kleinkinderen komen vaak op bezoek, en zij liggen nu telkens ergens in Europa waar het mooi en warm is.  Een huis kunnen ze niet meer gewoon worden.  Jammer genoeg moet aan zo’n mooie verhalen ook een einde komen.  Na de winter varen ze terug naar Engeland om de boot te verkopen.  De leeftijd dwingt hen ertoe om een kleinere boot te kopen en naar de Britse rivieren af te zakken.  Ze gaan het missen, het mooie weer en de zee…

OK, we waren dus Alvor buiten geraakt en A Small Nest splashte door de hoge golven richting Lagos.  Donderdag gaan we onze lange oversteek naar Madeira (500 mijl, +/- 4 dagen) maken en daarvoor moeten we proviand inslaan en de boot (en onszelf) in gereedheid brengen.

Eerst even de bootwerf van Sopromar binnengevaren om gedag te zeggen aan onze Australische vrienden van de Sunboy (hun nieuwe ramen zaten er net in) en om even binnen te wippen bij Tony Soprano.  We hadden nog iets te regelen met hem.

Tijdens het gesprek met het Britse koppel John en Eileen hebben we besloten welk tweede anker we wilden.  En er lag net zo een in de winkel van Mr T.  Tony heeft 20% van de prijs gedaan, zonder dat ik het vroeg.

“DA BIG MODDAFAKKKAAAAAAA !!!” (roept), is de naam van ons anker dat vanaf nu op onze boeg prijkt. Een knoert van een Delta anker en er hangt nog eens 110 meter ketting aan.  Gedaan met onrustige nachten voor anker en checken of we niet krabben.  “DA BIG MODDAFAKKKAAAAAA !!!!” (roept) gaat daarvoor zorgen.  Het zal mogen stormen, rotsbodems mogen twintig meter dieper liggen, stroming mag sneller gaan dan een galopperend paard…  Wij gaan voor anker.  De bezoekjes aan dure jachthavens zullen we vanaf nu tot een minimum beperken.  “DA BIG MODDAFAKKKAAAAAA !!!!!” (roept) zal zijn geld rap teruggewonnen hebben!   De ankergrond rond Madeira zal daveren!

5-10-2009 – Dag 73 - Alvor

We krijgen nogal wat berichten van mensen die onze blog niet meer willen lezen omdat ze te jaloers zijn.  Wel, het gaat niet altijd zo goed met ons.  Verheug u een beetje:

• Terwijl de bananencake in de oven stond was de gas plots op. Resultaat: slappe cake en een ongelukkige Sepke.
• Onze plantjes van de hangende kruidentuin hebben meststof gekregen, maar in de verkeerde hoeveelheid.  Een volledig dopje substral per hangpotje. Rosemarijn ziet nu zwart, peterselie is tot één derde geslonken, de basilicum houdt herfst, en het vierde potje, de dille, heb ik in het water laten vallen.  Ik was ook de schuldige bij het toedienen van de meststof. Gevolg: verbod om nog dichter dan 1 meter in de buurt van de plantjes te komen.
• Flor zijn bril is nu helemaal stuk (erfenisje van onze vertrekdag en het wild spelen met een vriendje).  Eén glas is eruit en valt niet te herstellen…
• We hebben twee watercontainers van 20 liter gekocht, die nu lek blijken te zijn.
• Die watercontainers had ik boven de gasbidons geplaatst.  Die zijn nu helemaal verroest.
• Nog een lek: in ons bijbootje Pino.  Er komt water in.
• Het was bewolkt vandaag, het heeft 10 minuten geregend en het was maar 25 graden (bij momenten).
• Flor heeft op het knopje “Alles wissen” van zijn fototoestel geduwd.  De foto’s van onze hond, waar hij zo aan gehecht is, zijn nu verdwenen.  Het was een bijzonder groot drama.
• Ward staat vol muggenbeten.
• We kunnen bijna niet meer bewegen vanwege spierpijn door het “spinakkerboomzwieren”.
• Er zijn drie of vier heremietkreeftjes (de huisdieren van de kinderen) gestorven doordat ze in de zon zijn blijven staan.

Zo.  Nog een leuke dag verder!

3-10-2009 – Dag 71 - Alvor

Until relatively recently Alvor was little more than a small fishing village reached via a shallow, sandy lagoon almost impassable by yachts. (Imray)

Je kan er niet binnenvaren bij laag water, bij teveel stroming, bij aanlandige wind, tijdens ebstroom of ‘s nachts.  Bon, niet veel ruimte om onnozel te doen dus.  Onze boot heeft een diepgang van 2 meter en het kanaaltje tot de lagune is 2 meter diep.  Je moet dus gebruik maken van het getij om binnen te varen.  Halftij bij vloed is het beste moment omdat je dan nog de zandbanken kan zien liggen en als je toch zou vastlopen je dan kan gebruik maken van het opkomend tij…  Wij op halftij binnen.  Heel voorzichtig, zachtjes varend, Haïke en Sepke op de punt om te kijken waar de ondieptes waren. Bij het rode driehoekje op de luchtfoto hadden we maar een paar centimeter onder de kiel, terwijl alle dieptealarmen en het geroep van Sepke en Haïke (die de grond konden zien) de rust van de meeuwen op de zandbank verstoorden.  Geen grond geraakt, maar hadden we een half uurtje vroeger binnengevaren waren we wel op die ondiepte gebotst.

Het is inderdaad een prachtige lagune.  Het tijverschil van bijna 3 meter zorgt ervoor dat je een constant wisselend uitzicht hebt.  Het ene moment lig je op een groot meer, een paar uur later lig je op een klein watertje met rondom zandvlaktes vol vogels als in het zwin.

Eerlijkheid en de afwijking om alles af te wegen, gebieden ons ook te zeggen dat we niet de enigen zijn die hier liggen.  En dat is een eufemisme.  Je ankert hier op een zakdoek plaats en je ligt hier zo dicht bij de andere boten dat je rustig een babbeltje kunt slaan met de buren zonder te moeten roepen.  Je hangt ook fenders (stootkussens) buiten omdat de stroming en de wind de bootjes alle kanten doet uitdraaien en dat het soms spannend is om te zien of je niet tegen een van je buren gaat zitten…

De helft van de boten die hier liggen, lijken hier al weken, zo niet maanden te liggen.  Het lijkt zelfs dat ze hier nog altijd zullen liggen als we hier passeren in de terugweg.  80% van de boten zijn van Britten. Aangevuld met wat Hollanders, Skandinaven en Duitsers.  Belgen zijn we na Engeland niet meer tegengekomen.  Wat een bende landrotten, zeg.

Het stadje zelf is bijzonder toeristisch.  Het ene restaurant naast het andere, de ene bar naast de andere, het ene prullenwinkeltje naast het andere…. Onze kinderen vinden dat leuk en gezellig.

Deze namiddag zijn we naar het strand gegaan (aan de andere kant van de natuurlijke dijk) om te zwemmen in het zuivere water van de Atlantic met zijn leuke golven.

We zijn bijzonder blij, op een paar mijl van het peperdure Lagos, gratis te overnachten, op een ankerplaats die niet klotst en wiebelt.

GPS-lokatie

A SMALL NEST
Breedtegraad:37.13028
Lengtegraad:-8.59897
GPS-lokatie Datum/Tijd:10/02/2009 14:20:50 CEST

Klik op de link hieronder om te zien waar ik gevestigd ben.
http://maps.google.com/maps?f=q&hl=nl&geocode=&q=37.13028,-8.59897&ll=37.13028,-8.59897&ie=UTF8&z=12&om=1
Bericht:Everything OK on A Small Nest! Our position is:

30-09-2009 – Dag 68 – Lagos

Zowat alles aan hem doet aan Tony Soprano, de maffiabaas uit de magistrale Sopranos tv-reeks, denken.  Baas van een groot familiebedrijf (scheepswerf), goed in ‘t vlees, lekker in zijn bruin vel, nonchalante indruk maar peperduur gekleed, geen emotie op de smoel, indrukwekkend, gevaarlijk en heeft er ook geen probleem mee om er ons geweldig dik op te leggen.  Zijn naam en die van de werf helpen ook in de gelijkenis: Sopromar.  De prijs die hij noemde voor het motoronderhoud van de boot was enorm.  Ik vroeg me af of ik er geen nieuwe voor kon kopen. En toch bleef Tony (Hugo in ‘t echt) iets charmants hebben.

Lagos is voor velen de laatste halte voor ze naar Madeira en de Canarische Eilanden trekken.  En Tony weet dat.  Hij heeft ook het monopoly in handen: er is hier geen andere scheepswerf in de buurt.  Lissabon is het dichtste bij.  En dat zou twee dagen terugvaren betekenen.

Gelukkig hebben we de professionele steun van de mensen van Ship Shop in België, die ons heel gedetailleerd konden zeggen wat de prijs van elk onderdeel van zo’n motoronderhoud zou kosten.  Stoute schoenen aangetrokken en Mr Soprano even geconfronteerd met het prijsverschil in België.  ‘t Was een gokje: ofwel zou ik met een anker rond mijn nek in zee gedropt worden, ofwel iets anders.

Mr T heeft me laten leven en met een smile halveerde hij zijn prijs: “And you can stay on our pontoon for the night”.  Erg vriendelijk, want een beetje verder in de haven betaal je 50€ per nacht.

De Aussies liggen ook in de werf.  Die moeten hun ramen laten vervangen die niet waterdicht zijn.  Een serieuze golf op hun dek zou de ramen er zelfs kunnen uitslaan.  Niet echt geruststellend als je een paar oceanen plant over te steken.  De eerste poging om de ramen te vervangen, ergens in Spanje, was mislukt omdat de fabrikant (Hanse) de verkeerde ramen had opgestuurd (te klein).  Nu zijn de ramen wel van het juiste formaat, maar een ander onderdeel is dan weer verkeerd.  Een heel gedoe met Mr Soprano en Hanse.  Ik denk dat deze laatste een tegenvallertje in de cijfers kan hebben op ‘t einde van ‘t jaar. 

Het is trouwens een plezier te ondervinden hoe goed onze Beneteau Oceanis het doet (hout vasthouden).  Veel steviger dan verwacht.  Na meer dan 1200 mijl zeilen is er NIETS stuk gegaan, tenzij een paar slotjes van kasten.  Wellicht is dit zeldzaam bij nieuwe boten, die meestal met kinderziektes te kampen hebben.  En wat die slotjes betreft: 1 telefoontje naar Ship Shop en Rudy stuurt er een lading van op.  Too easy!

Toen we onze boot nog niet hadden en we zeiden dat we met een nieuwe Beneteau Oceanis de wereld gingen rondzeilen zeiden er velen: “zot, je moet dat eerst minstens een half jaar invaren en alle kinderziektes wegwerken”, “de boot gaat in flarden liggen tegen je in de Canarische Eilanden bent”, en andere onheilspellende bezweringen: allemaal zever.

Wat Lagos betreft: daar kunnen we kort over zijn.  Toeristisch oord geliefd bij Britten die zich elke avond klem zuipen in de bars rond de jachthaven.  We hebben het aan de dolfijnen gemerkt toen we in de buurt kwamen.  Die waren vreemd genoeg niet zo nieuwsgierig als de andere die we eerder ontmoet hebben.  Geen wonder.  Elk uur vertrekt hier vanuit Lagos een dikke Zodiak van 250 pk met 20 toeristen om dolfijnen te gaan spotten.  Wij zijn ze ook al beu na één dag in de haven.

Voor de rest is het nu wachten op het juiste weer om de oversteek van 500 mijl te maken naar Madeira.  Op dit moment zit de wind verkeerd, dus is het : “Lagos, wachten”.  Morgen verlaten we de dure haven en gaan we voor anker wat verder.